Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Is dat zo Mijn nummer 1 van "Houses of the Holy (1973)" is toch echt "The Ocean" en m.i het één na beste nummer van Led Zeppelin.

The Rain Song

Het mooiste nummer van Led Zeppelin.
Het ultieme mystieke samengevat in ruim 7 minuten aan droom en drijfmuziek.
De enige Zeppelin plaat die een gevoel van weemoed en nostalgie uitdraagt op een manier die eigenlijk zo verschrikkelijk mooi is dat het voelt alsof ik eindelijk weer thuis kom.

Helemaal mee eensch

The rain song is prachtig, maar voor mij is Over the hills and far away het topstuk van deze plaat. Wat een gitaarspel.

Luister dan ook vooral (als je hem nog niet kent) de versie van How the West Was Won, die slaat helemaal alles.

De nummers The Crunge en Dancing Days zijn inmiddels bij mij wel gegroeid, slechts D'yer Maker weerhoud mij van de volle score.
No Quarter heeft door de jaren heen wel wat aan kracht moeten inboeten.
Beste Zep album na deeltje 2 als je het mij vraagt.

Ik heb mij misschien wel enorm vergist in dit album van Led Zeppelin. Dit album is enorm aan het groeien bij mij. Waar geen enkel noot mij wist te raken, wordt ik nu onverdonderd door verschillende emoties, opgewekt door verschillende nummers. Sommige nummers zijn wonderschoon (The Rainsong, No Quatre), andere zijn weer knotsgek (The Crunge, Dancing Days). Op het moment is ‘Over the Hill and Far away’ echt het prijs nummer.

Hoeveel albums zijn er die je compleet uit je dak laat gaan met je luchtgitaar, om vervolgens een hart onder je riem te steken? Die is balans is overweldigend, het vloeit allemaal zo natuurlijk in elkaar. Het is dan ook net als of je bij mannen aanwezig bent. Welliswaar in een ‘filmische feelgood setting’. Daarbij komt ook kijken dat dit album enorm rijk is aan verschillende klanken en melodieën.

Ik had eerst in 1976 De lp the song remains the same gekregen.
Daarop staat een hele mooie versie van No Quarter.
een jaar later kocht ik dit album, en weet nog heel goed dat ik de studio versie helemaal niets vond, nu jaren later is dat wel bijgedraaid.
Het is wel de mooiste LZ hoes.

Ik geef de voorkeur aan de versie die tegenwoordig op The Song remains the same staat. Die klinkt in ieder geval energiek, zij het niet genoeg om mij omver te blazen.
Houses of the Holy is voor mij het beroerdste LZ album, misschien op Coda na, maar dat wil ik niet weten.

Vind ik toch raar Mark, want op dit album vind ik dat ze vooral erg gevarieerd klinken.

Waarom vind jij dit eigenlijk het beroerdste Zep album?

Nu weet ik dat jij vooral naar perfectie en techniek kijkt, daar weet jij ook veel van trouwens, maar er is ook nog zoiets als gevoel en beleving natuurlijk.

Ik vind persoonlijk qua sfeer en het gevoel wat deze in mij los maakt juist de beste Zep plaat, en hij klinkt ook erg ok.

Erg diverse plaat vooral. Een 1.5* vind ik wel erg laag voor deze trouwens.

Ben benieuwd naar jouw antwoord.

Prachtig verwoord zo ervaar ik dit album ook absoluut.

Ik blijf het gewoon vreemd vinden dat deze door velen als de minst goede plaat uit de eerste 6 gevonden word.

Pracht plaat met geen enkel minder nummer erop, en ja The Crunge is ook erg goed.

Dat is altijd een vervelend aspekt bij band die zulke geweldige platen maken ..... Maar op die noot: ik vind 'm beter te genieten dan IV ( duikt snel weg ), zeker beter dan Physical Graffiti en net zo lekker als III ..........

De uitvoering op "Jimmy Page & Robert Plant - No Quarter Unledded is ook zeer de moeite waard!

De uitvoering van The Rain Song bedoel ik.

Zoals hierboven al meerdere malen is aangegeven, is The Rain Song het absolute prijsnummer van het album. Samen met The Song Remains the Same en Over the Hills and Far Away zorgt het voor een ijzersterk begin. Ook de laatste twee nummers zijn klasse, maar het drieluik in het midden weerhoudt mij van een hoge score. Het is erg knap dat ze zich ook aan funk en reggae wagen, maar ze hadden dat toch beter over kunnen laten aan de echte funk- en reggae-artiesten.

3,5* voor nu.

Waarom?

Vind het juist mooi dat ze dat gedaan hebben.

Geeft hun diversiteit en veelzijdigheid aan.

Ook het drieluik in het midden vind ik erg goed.

Maar wat is er eigenlijk mis met The Grunge, dat snap ik niet helemaal.

Ik vind het ook goed dat ze het gedaan hebben, en diversiteit en zelfontwikkeling in meerdere genres juich ik ook alleen maar toe, en zeker omdat verschillende luisteraars (waaronder jij dus) het wel hoog waarderen. Wat dat betreft had ik inderdaad mijn laatste opmerking wat anders moeten formuleren. Mijn excuses.

Maar toch vind ik juist die nummers de mindere. Als ik naar The Crunge luister, hoor ik gewoon dat dit van origine geen funkartiesten zijn. Het is me iets te houterig en de drums passen er niet helemaal bij. Hetzelfde geldt min of meer voor D'yer Mak'er, waar ik ook af en toe een beetje kriebelig word van dat oh oh oh oh oh oh.

Dat verhoogt voor mij het luisterplezier dus niet en dat is toch wel een belangrijk aspect in mijn beoordeling.

Ik kan er ook slecht tegen maar ze namen nou eenmaal regelmatig "nummers voor de lol" op. Rock & Roll op IV is er ook zo een maar dat ligt dan weer meer binnen het normale repertoire. Evengoed krijg ik er foute kriebels van want dat soort platte R&R zouden ze beter in hun vrije tijd doen. Van een band uit de eredivisie wil ik het soort muziek horen waarin ze uitblinken. maar blijkbaar kregen ze daar hun LPs niet mee vol .......

Ik ben het eens dat HotH het meest gevarieerde album is. Het probleem is dat ik zoveel nummers ondermaats tot bar slecht vind.
The Song remains the same: de overdub met de volledig anders klinkende gitaar vlak voor de eerste minuut is een misser. Plant klinkt futloos. Het nummer is wel goed, zoals op het gelijknamige album blijkt.
Plant klinkt al even futloos op The Rainsong. Ook de glijdende noten van Page kunnen me niet bekoren. Tenslotte klinkt het derde couplet, waar ze hard spelen, niet overtuigend. Het contrast is niet groot genoeg. Alweer is de liveversie beter in al deze drie opzichten.
No Quarter heeft vervormde zang van Plant. Dat was leuk op Bring it on Home, verschrikkelijk op Roy Harper en misplaatst hier. Het toetsenspel van Jones komt mij onnatuurlijk voor. Voor de derde keer is de liveversie beter.

En dat waren de drie iets betere nummers.

Over the Hills heeft een fijne akoestische intro, maar de riff bevalt me niet. Het is karakterloos, drie noten omlaag en drie noten omhoog. Het nummer wil maar niet rocken zoals bv Whole lotta Love doet. Het experiment aan het einde is wat mij betreft een volkomen mislukking. Voor de zoveelste keer is de versie van The Song remains the Same beter, maar ook daar is het maar iets meer dan middelmatig.

Dan komen de twee verschrikkingen.
The Crunge bewijst alleen maar dat Page en vooral Plant (Bonham en Jones doen het redelijk) volstrekt ongeschikt zijn voor funk. Laat dat aan George Clinton en Funkadelic over ajb.
Dancing Days is een doffe ellende. Onverdraaglijk. Doet letterlijk pijn aan mijn oren. Ik ben gewend aan atonale muziek, maar hier kan ik absoluut niet tegen. Daar trek ik heel veel punten voor af. Nog erger dan Misty Mountain Hop. Ik haat het net zo erg als pakweg housemuziek.

De twee relatief beste nummers heb ik voor het laatst bewaard.
The Ocean is geinig. Maar als ik bedenk hoe bleekjes het afsteekt tegen het geweld van de eerste twee albums besef ik dat het alleen maar uitblinkt omdat de rest zo beroerd is.

Blijft Dyermaker over. Een hoop fans haten het, maar het is mijn favoriet op HofH. Dat komt omdat ik het als een muzikale grap zie. Plant's zang is dom, Page's riff is dom, Bonham's getrommel met echo is dom en Jones baslijnen zijn supersimpel. Alleen is het erg knap om met zulke opzettelijk domme elementen (die piano aan het einde slaat ook al nergens op, evenmin als de gitaarsolo) ervoor te zorgen dat die elementen elkaar perfect aanvullen. Ik luister er daarom naar als een parodie op reggae en moet altijd lachen als Plant overdreven Please, please, please kraait.

Je zult maar plezier aan muziek beleven zeg...

M. Nieuweboer schept al sinds 2007 keer op keer plezier in het zich zeer negatief uitlaten over dit album.

Ik vind het vooral een hoop gezemel.

Dancing Days onverdraaglijk, doffe ellende, pijn aan de oren etc. en D'Yer Mak'er de favoriet...
Ik geloof er eigenlijk niks van.

Hij geeft gewoon antwoord op iets wat ik hem in Februari heb gevraagd.

Niets mis mee lijkt mij, want hij onderbouwd gewoon wat hij van ieder nummer vind, en zo zijn er hier op mu.me niet zoveel.

Ben juist blij met een afwijkende mening en de beleving daarbij van hem, maar ben het totaal niet met hem eens, maar dat is een ander verhaal.

Maar ben blij met iedere mening die iets toevoegd natuurlijk, en dat doet die van Nieuweboer zeker.

Ik kan moeilijk onder woorden brengen wat ik nu van ieder los nummer vind, maar user muismat heeft eerder al perfect verwoord hoe ik deze plaat ook ervaar.

Ik ben het wel eens met ricardo. M.nieweboer heeft een geheel eigen wijze van muziek beluisteren en beleven. Hij onderbouwd het tot in de puntjes zou ik bijna zeggen. Vaak ben ik het niet met hem eens maar dat is geen enkel probleem. Toch lees ik zijn berichtjes graag. Hoewel ik de heer nieuweboer er wel van verdenk dat hij bijna gevoelloos naar muziek luisterd. Athans zo komt dat wel eens bij mij over. Maar meschien lig ik nu wel uit mijn nek te lullen?

Ik neem M. Nieuweboer al lang niet meer serieus. Een volwassen vent die algemeen erkende topalbums bij recencenten en publiek zoals If You Want Blood You've Got It van AC/DC 0.5* geeft , de beste Pink Floyd albums 1.0* en 1.5* en topalbums van Pearl Jam, David Coverdale en Motörhead 1,5* spoort niet.

Ook ik lees zijn berichten graag. Eén van de smaakmakers hier. Inhoudelijk zijn die quasi wetenschappelijke analyses vaak om te gieren, maar de stelligheid waarmee hij zijn analyses aan ons (onwetenden) meedeelt, maakt het juist leuk. Bij M. is muziek zoiets als sport, met winnaars en verliezers. En M. is de scheidsrechter.

Ik lees zijn stukjes ook altijd, begrijp me niet verkeerd. Ik krijg alleen de indruk dat hij nergens met plezier naar luistert.

Ik mag Nieuweboer zijn stukjes ook graag lezen, juist vanwege zijn bijzondere en afwijkende mening kan je tot andere inzichten komen hoe je ook tegen muziek aan kunt kijken. Ik vind dat hij dat juist op een erg originele wijze doet, en vind hem ook enorm eerlijk, want hij verteld gewoon precies wat hij er zelf van vind, en heeft dan maling aan anderen.

De buurman verwoord wel goed hoe ik ook tegen Nieuweboer aankijk.

Amen broeder ! En om maar weer eens een lekker ongenuaceerd geluid te laten horen:

Dancin' Days

Ik denk dat daarmee de kern van de betogen van de heer Nieuweboer is blootgelegd. Hij geeft aan wat rockt op Houses of the Holy te verafschuwen en hoort bij de reggae-achtige D'yer M'aker een hoogtepunt.

Het kan niet anders, dan dat hij op basis van zijn eigen kritiek ál het werk van Led Zeppelin moet verafschuwen, zoveel afwijking zit er nu ook weer niet in (we praten bij Led zeppelin over de verschillen in de periode 1968 en 1973).

Dan doet de vraag zich voor, wat zoek je bij een band waarbij alle muziek als betreurenswaardig kan worden bestempeld? Dat is de kern van M. Nieuweboer: hij heeft een paar favorieten, die zijn hem heilig (o.a. Richie Blackmore bij Deep Purple) en hij wil niet alleen extreem positief bij die artiesten schrijven, hij wil het ook laten blijken door anderen, zeg maar concurrenten, semi wetenschappelijk af te branden.

Ongeacht of het dan gaat over bijvoorbeeld het duo Jimmy Page en Robert Plant in hun topjaren. En de grootste aandacht kun je dan natuurlijk bereiken door lager dan 1,5* te gaan stemmen.

Je kunt er nog over twisten of Led Zeppelin na 5 tropenjaren, inclusief opnames en optredens nog volledig gemotiveerd was en niet enigszins aan metaalmoeheid zou kunnen zijn gaan leiden. Ze hadden in ieder geval nog steeds de bereidheid de blik wat te verbreden. Maar per saldo levert dat natuurlijk geen terugval op van 5***** naar 1,5*.