Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Voor mij is deze plaat erg goed omdat hij zo een speciale sfeer met zich meedraagt. Heel anders als de eerdere 3 albums.

Deze plaat klinkt op veel nummers erg mythisch. Het heeft iets folky's zonder dat het folk is, het is lastig te beschrijven. Het is dat ik 'Dy'er Maker' niet kan uitstaan, anders had ik dit zonder twijfel hun beste album durven noemen. Nu gaat die eer toch nog steeds naar II, omdat daar geen enkel minder nummer op staat.

Uiteraard hebben I en II een hele grote invloed gehad op de rockmuziek. Bij uitkomst redelijk vernieuwende platen, maar nu hebben ze zoveel navolging gekregen dat ik ze stilistisch gezien een beetje achterhaald vind. Houses of the Holy vind ik dan qua stijl veel origineler en creatiever. Minder rock en direct effect, maar meer sfeer en inventievere composities en arrangementen.

Al is er natuurlijk nog steeds geen enkele rockband die het kunstje dat Led Zep op hun eerste twee albums laat zien zo goed beheerst.

De minste plaat van Led Zeppelin tot dan toe. Het begint nog zeker goed met de eerste 3 nummers, maar dan is de kwaliteit van de nummers gewoon minder, afgezien van het hoogtepunt No Quarter. LZ zou nog een keer terugslaan met het dubbelalbum PG, maar toen was het ook over eigenlijk.

dit is absoluut mijn favourite zep album. zeer gevarieerd en mijn geen enkele (nee, geen enkele)misser! en dat bonham gek was op james brown hoor je toch echt wel op the crunge

Nog meer afwisseling dan op de twee albums ervoor is er te vinden op dit Houses Of the Holy. Niet alleen in muziekstijlen, maar op sommige nummers ook in ritmes, zelfs binnen een nummer. Er wordt dan ook knap gedrumd door John Bonham. Wel komt de afwisseling tussen de nummers hier de eenheid van het album niet ten goede.

Opener The Song Remains The Same is in eerste instantie wel een ouderwetse hardrock opener. Het begin is fraai, maar richting eind vind ik het wat minder. The Rain Song is echt zo'n prachtig mooi Zep nummer, met alweer een fraaie opbouw. Het sterke Over the Hills and Far Away doet daar niet veel voor onder. Vooral Jimmy Page zijn gitaar is hier ijzersterk. The Crunge is een meer recht toe recht aan rockliedje, niet echt bijzonder.

Side B begint met Dancing Bays, waar de gitaar van Jimmy Page soms licht psychedelische klanken voort tovert. De afwisseling in stijlen wordt te groot met D'Yer Mak'er: een simpel best aardig Reggae nummertje komt ineens uit de lucht vallen. Gelukkig volgt dan No Quarter, wat eigenlijk veel beter aansluit op Dancing Bays. Ook hier die licht psychedelische klanken, die op dit nummer een schitterend spannend geheel vormen. Een bijzonder en mooi nummer van Led Zeppelin. The Ocean is gewoon een lekker hardrock nummertje. Helemaal niks mis mee en een prima afsluiter.

Je ziet dus dat op dit Houses of the Holy op een paar mindere momenten even niet het niveau van de voorgangers gehaald wordt. Zeker op vreemde eend in de bijt: D'Yer Mak'er. Maar er staat weer genoeg op om wel van te genieten.

Waarschijnlijk is dit ook de meest afwisselende plaat van Zep. Daardoor is ie wat minder evenwichting en krijgt het een wat speelser karakter mee.
Lichtgewichtjes zijn duidelijk Dyer Maker, The Crunge en Dancing Days, maar die bieden aardig tegengewicht voor No Quarter en The Rain Song.
Die behoren moeiteloos tot het beste wat de groep ooit maakte.
Het is een album die juist door de diversiteit erg lekker wegluistert.

Het gaat bij mij altijd tussen deze en zep II welke ik hun beste album vind. Soms vind ik deze beter en dan weer ben ik meer in de stemming voor zep II. Eigenlijk zijn ze beiden op hun eigen manier even goed vind ik.

Heerlijke afwisselende plaat van Led Zeppelin met hier en daar een wat geheimzinnige sound (bv. in No Quarter) en zoals hierboven iemand zegt soms welhaast mythisch.
Met echte hardrock heeft het niet zo heel veel meer te maken.
Het magische No Quarter is echt helemaal top en hoort samen met The Rain Song (ook al zo mooi) tot hun beste nummers.
Het tipparadehitje D'yer Mak'er heb ik persoonlijk altijd leuk gevonden. Reggae, maar dan droog gebracht en met een knipoog.
Ook Over The Hills And Far Away ken ik nog van vroeger van de radio (haalde ook de tipparade in de slechte zomer van 1973) en klinkt heerlijk meeslepend, ook een erg goed nummer.
Met The Song Remains The Same wordt sterk geopend.
The Crunge is ook een beetje een vreemde eend in de bijt met zijn funky geluid, maar hoor ik wel graag.
Vind eigenlijk alleen Dancing Days duidelijk een stapje minder.
En kom ik toch nog wel aan 4,5* voor dit fijne afwisselende album.
Op vinyl.

Dancing days is juist heel lekker met dat slepende ritme.

Dancing Days Voor mij ook het nummer waar ik helemaal van uit m'n dak ga op deze plaat.

Prachtnummer idd

Ga er helemaal in mee. Onderschat Zep nummer als je het mij vraagt.
Lekker obscuur ook.

...om nog maar te zwijgen van The crunge...


Amen.
 

"Houses of the Holy" is een mystieke plaat. Het begint al bij de hoes, die je op zijn zachts gezegd dubieus kunt noemen. Dan de muziek: deze plaat bevat in mijn ogen vijf goede tot zeer goede songs en drie wat mindere. Het openingsdrietal is direct een schot in de roos, waarbij ik met name "The Rain Song" bloedstollend mooi vind. De gitaarintro van Jimmy Page wekt instant kippenvel bij me op. De middelste drie songs vind ik wat minder, en zijn wat experimenteler van aard. Led Zeppelin flirt hier met verschillende stijlen, zoals funk ("The Crunge", met daarin de letterlijke verwijzing naar James Brown)) en reggae ("D'Yer Mak'er", uit te spreken als Jamaica). Ik vind het een moedige poging, maar ik vind ze niet echt geslaagd en ze vallen ook uit de toon qua sfeer ten opzichte van de rest van het album. De twee afsluitende songs zijn weer fantastisch. "No Quarter" is misschien wel de beste song van Led Zeppelin, met een hoofdrol voor bassist John Paul Jones die hier ook de toetsen hanteert. De sfeer is donker, dreigend en angstaanjagend. Echt een muzikale trip waarin je wordt meegezogen. Het afsluitende "The Ocean" heeft een typische Jimmy Page gitaarrif die je maar niet uit je hoofd kunt krijgen. Ik vind "Houses of the Holy" een van Led Zeppelin's beste albums, misschien wel mijn favoriet.

Heb 'm toevallig vorige week op cd aangeschaft (stond al jaren stof te happen op vinyl in de kast uiteraard). Ik ben het eigenlijk helemaal met bovenstaande spreker eens. De eerste 3 nummers zijn echt formidabel. Van The Song Remains The Same, met name dat geweldige geluid van Page, krijg ik nooit genoeg. Qua geluidskwaliteit maakt de band een grote stap voorwaarts ten opzichte van IV. Alles klinkt meer open. De productie staat ook nu nog als een (heilig) huis. Al met al een goede Led Zeppelin plaat. Ik doe er een ster bij.

Niet alleen een goede Led Zepelin plaat, nee voor mij is het zelfs de allerbeste Led Zeppelin plaat.

Sterke lp van Zep. Hier laten ze nadrukkelijk zien dat ze veel verschillende stijlen aankonden. En de nummers lijden er niet onder. Integendeel; het zijn in wezen allemaal sterke nummers. De productie klinkt wel wat minder helder en rauw dan hun voorgaande lp's.

Dit album kwam al wat later, na een wel heel creatieve periode van deze legendarische band. Het heeft ook een geheel ander/eigen geluid i.v.m. de eerdere platen. Plant zingt wat rustiger en minder krijsend. Page neemt op momenten wat meer gas terug en de stuwende, stompende riffs zijn wat meer op de achtergrond. Bonham doet het ook wat rustiger aan, maar zoals bij een geweldige No Quarter komt alles heerlijk samen, de bas van Jones, het vloeiende drumwerk van Bonham, het subtiele spel van Page en de zang van Plant zoals die veelal ook nu wel zingt. Daarna is een Ocean ook wel weer lekker. Het is idd. een gevarieerde en gedurfde plaat, waarbij ze hun eigen ding blijven doen. The Crunge is niet direct een favoriet, maar past wel in de variatie die dit album in zich heeft. Met D'Yer Mak'er heb ik ook geen problemen, het geeft het wat luchtigheid mee, die tussen de rest van de nummers prima past. Ben het er wel mee eens dat de productie wat te wensen overlaat.

Ben ik met je eens, ik vind het ook best een aardig nummer. Wel vind ik Bonham te zwaar drummen voor de lichtheid van het nummer, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de ijzersterke brug.
 

Ik vind het juist wel apart. Een frivool reggeanummertje en dan Bonzo die er met die zware aanslag over heen komt. Blijft het wel heel Led Zeppelin.

Ach, wat ik veel erger vind is dat ik bij dat "verglijdende" akkoord van The rain song (na ongeveer 28 seconden, vlak voordat Robert Plant begint te zingen) steeds moet denken aan een vergelijkbare break (alleen dan met strijkers) op een nummer van een plaat die later uitkwam maar die ik veel eerder kende, en die ik toch wel even van een ander kaliber vind: Mission (a new world record) van A new world record van ELO (voor wie het heeft: na ongeveer 1 minuut en 27 seconden).

Nu ik weer eens naar dat nummer van ELO luister kan ik de overeenkomst eigenlijk nauwelijks meer horen. Maar toch, de volgende keer dat ik The rain song (misschien wel het mooiste nummer van de plaat voor mij) draai ga ik bij dat gitaarakkoord toch weer denken: "o ja, ik moest proberen er niet aan te denken, maar toch, ELO…"
 

Ik zou het eens moeten horen. Maakt me wel nieuwsgierig eerlijk gezegd.

The Rain Song en No Quarter zijn wat mij betreft de prijsnummers. Klassiekers.

Ik heb zelf naast The rain song na lang piekeren The song remains the same als tweede favoriete nummer aangemerkt, maar eigenlijk staan hier zes fantastische nummers op, dus de keuze is niet eenvoudig. Het titelnummer zou ook mooi op deze plaat hebben gepast, maar dat vonden ze misschien teveel op Dancing days lijken, dus ik ben blij dat dat in ieder geval nog op Physical graffiti het daglicht heeft mogen zien.

ELO vind ik een guilty pleasure, Led Zeppelin leunt aan tegen het beste dat ik ooit heb gehoord. Ga dus alsjeblieft niet met al te hoge verwachtingen naar dat nummer van ELO op zoek...
 

Ik ken het oevre van E.L.O redelijk, maar vind A New World Record in herinnering aardig, maar ook niet meer dan dat. Heel lang niet meer gehoord ook. (draai trouwens heel weinig van hun.)
Ik ben ook veel meer into Zep, waarvan ik de grootste deel van hun albums goed tot zeer goed vind.


Het titelnummer heb ik nooit een gemis gevonden hier op. Vind het geen slechte song, maar behoort wat mij betreft niet tot hun meest inventieve werkjes.
Dancing Days vind ik beter. Die is wat spannender en de drive vind ik super.

         
 

Vijfde topalbum op rij van Led Zeppelin. Ongelooflijk wat deze band allemaal in z'n mars heeft. Deze is enorm veelzijdig. Je hebt de rockers (The Song Remains The Same, No Quarter, The Ocean), de rustige nummers (The Rain Song, Over The Hills And Far Aways) de nummers met een 'dansbeat' op (The Crunge, Dancing Days) en warempel een Jamaicaans nummer (D'Yer Mak'er).

Vanavond nog eens luisteren voor het slapengaan en morgen het dubbelalbum opzetten. Ik kan alleen maar zeggen (met momenteel vijf topalbums op rij) dat dit toch wel een klasseband is. I'm Fan !

4,5*

Gewoon 6 op rij Sanderz, je gaat PG (het dubbelalbum?) nog luisteren toch?

Yes indeed Meer dan een uur lang Zeppelin plezier

Dit blijf ik toch echt zep zijn beste album vinden, van begin tot eind super en heel divers.

Bij mij is het nog twijfelen tussen Led Zep II en IV, maar deze heeft tot nu toe wel een mooie derde plaats