James Blunt - Back to Bedlam (2005)

Sorry haveman, maar ik ga hier verder niet op in om de doodeenvoudige reden, dat ik om voorbeelden aan te geven, weer naar deze nummers moet gaan luisteren en dat trek ik echt niet meer.

Ik vind het altijd vrij goedkoop om mensen op hun top 10 aan te vallen, kom liever met argumenten waarvoor het volgens jouw niet zo is.

Alleen de vergelijking al tussen deze CD en Pet Sounds is totaal ondoenlijk.
Je gaat ook geen Bouquet Reeks romannetje vergelijken met Tolstoj.

En ik vind het dus vrij goedkoop om van nepsentiment te spreken. Voor de rest kan ik je begrijpen.

Hapklare brokken zwaar overgoten met een sentimentele saus, verpakt in een videoclip waarbij Blunt met zijn baby blue eyes quazie- emotioneel naar de kamera staart en zodoende menig daarvoor ontvankelijk hart op hol probeert te laten slaan, om zodoende niet de muziekkunst in het algemeen te verhevigen als wel de kassa van de muziekindustrie- sentiment.

Zo beter?

Wisemen is wat mij betreft boven gemiddeld. De rest hoef ik niet te horen.

Wisemen, Goodbye my Lover en No Bravery zijn best redelijk, maar voor de rest is er niks aan.

mee eens met rock-rick

Ben d'r klaar mee. Gaat weg.

Die gitaar solo op Wisemen vanaf 2:19 is toch wel uiterst aardig?

Wat een brave en strontvervelende muziek vind ik dit. Die stem van James gaat qua irritatie door merg en been. Meer dan die stem vind ik ook niet in de muziek terug.

Ik weet niet wat erger zou zijn. Een dikke drol eruit persen met een schrale anus, of nog een willekeurig nummer van dit album moeten horen. Wat was dit irritant.

Het bestaat nogsteeds hoor.

Misschien een idee om hier een topic van te maken...de meest leuke opmerkingen over dit back to bedlam..een soort van top 10 zoals David Letterman die ook wel maakt. Want bij wat doorbladeren hiervan blijkt toch dat James Blunt i.i.g. flink wat inspiratie oproept op het gebied van one-liners.

Hier kan ik kort over zijn: te braaf, te lief en te zoet.

Hier ga ik ongetwijfeld vrienden mee maken...

Ik heb zo'n beetje de omgekeerde evolutie meegemaakt van de meesten hier. Vond ik 'You're Beautiful' in den beginne afgrijselijk clichématig, hoe meer ik het (zowat half gedwongen: er stond toen nog Radio Donna bij m'n ouders op als compromis tussen Minerva (m'n vader) en StuBru (mezelleve)) moest aanhoren, des te meer ging ik het waarderen... Uiteindelijk gekreken als wederdienst om te draaien op een feestje, en ondertussen is het volgens mij één van m'n meestgedraaide cd's. 'k Heb de man zelfs live aan het werk gezien, en vond het (de tweede keer toch ) geweldig.

Het lijkt wat op trollerij om hier 4 sterren voor te geven. Noem het dan maar een guilty pleasure.

****

hahaha spuit 11 op spuit 11

*mompelt iets onaardigs over Schnee's moeder*

Kan alleen Wisemen nog echt goed aanhoren en Cry.
Soms zelfs No Bravery. Het is puur de houdbaarheid dat de stem volledig naar beneden trekt, want echt shit zijn die tracks ook niet. Zijn stemgeluid heeft iets irritants en interessants tegelijkertijd. Laat ik het zo zeggen dan, soms vind ik het album gewoon wel ok om te horen niet meer dan dat en soms hoop ik dat mijn stereo het spontaan begeeft omdat de inspanning om het stop te zetten deze cd niet waard is.
conclusie: 2,5*

Heb beste aan dit album is dat het niet erg lang duurt Verder is het allemaal niet zo geweldig

De meningen over Blunt lopen behoorlijk uit elkaar.
En dat mag; smaken verschillen nou eenmaal.
Misschien moet je er ook voor in een bepaalde stemming zijn.
Voor mij is dit een mooi album: mooie, gevoelige liedjes
Zijn stem is in ieder geval karakteristiek , je herkent hem meteen.
Van mij mag hij door naar de volgende ronde

Dit gemiddelde onder de 3,0 sterren vind ik op zijn zachtsgezegd, raar. Naar mijn mening hoort dat boven de 3,5 ster te zijn, want 'Back to Bedlam' is een zeer goed album met alleen maar mooie nummers erop, waaronder 'High', You're beautiful', 'Wiseman', 'Tears and rain' en 'No Bravery'. Toen ik in de nog maar de eerste twee singlHigh en You're beautiful kende, vond ik die zo mooi, dat ik het hele album kocht. En vandaag heb ik die maar weer eens opgezet.

Deze albumtitel is zo waar als je een kater hebt in Brabant.

hahahah die is grappig...maar waarom Brabant? anywhere toch

Omdat Brabant lam voor moe gebruikt en de rest van Nederland voor dronken

En voor jong schaap uiteraard.

Ja kan eigenlijk overal. Maar in Brabant is het wel zeer straat om je zin in het Engels te beginnen en dan al snel over te schakelen naar de moedertaal.

Dan zou het dus alleen gelden voor de rest van Nederland, desondanks moest er erg om lachen...had het nog niet zo gelezen

Maar als ik moe ben ga ik naar bed, als ik lam ben dan moet ik nog maar eens zien waar ik beland.

De melodielijn van Billy ( track 8 ) lijkt rechtstreeks gekopieerd van Gavin deGraw´s Chariot ( 2003 )
YouTube - Gavin DeGraw - Chariot die eerste noten zijn sprekend.

James Blunt is volgens mij wel het toppunt in de muziekindustrie als het gaat om het haat/liefdecontrast.
Menig vrouw ligt huilend aan zn voeten, terwijl ik hier op musicmeter mensen voorbij zie komen die nog liever doodgaan dan dat ze deze cd moeten afluisteren.
Ik behoor zelf tot de zeldzame (?) tussencategorie: ik heb geen hekel aan zijn muziek, maar ben ook geen fan. Alhoewel ik You´re Beautiful veel te vaak heb gehoord, kan ik dit nummer nog wel waarderen. Goodbye my Lover vind ik echter een zeiknummer, dat beter past bij een manisch depressieve zonderling dan bij een muzikant vol zelfrespect.
Nu heb ik mij aan Blunt´s eerste album gewaagd, en ik kan er geen voldoende vol geven. Alhoewel de meeste tracks ( naast You´re Beautiful bedoel ik High, Wisemen, Tears and Rain, No Bravery en Cry ) mijns inziens wel redelijk zijn, luistert het nooit echt fijn en klinkt alles veelal jankerig/zeurderig.
Dan vind ik Blunt´s recente Moon Landing toch fijner: het zeurderige karakter is dan wat verdwenen.
Niet echt slecht, maar veel luisterplezier biedt deze cd niet. 2,5*