Deftones - Koi No Yokan (2012)

White Pony is de plaat waarop ze begonnen met experimenteren en niet alleen maar agressie tentoonspreidden. White Pony lijkt misschien nog meer op deze plaat dan op Adrenaline of Around the Fur.

@oceanvolta, ah ok thanks dan denk ik dat die ook niet aan mij besteed is.
Ik houd meer van hun oude sound. Dit is iets te lcht voor mij op de een of andere manier.

Ik zou het niet te snel opgeven hoor, White Pony wordt door veel mensen als het beste van Deftones beschouwd en Koi No Yokan is bij mij ook behoorlijk gegroeid sinds de eerste luisterbeurten.

Vond/vind jij dan de oudere werken ook het beste wat ze gemaakt hebben, of vond je het al wel meteen ok? Ja ik heb deze al gekocht dus ik zal het sowieso nog een paar keer draaien, maar ik ben wel een beetje teleurgesteld ik had iets verwacht richting "Around the fur" maar dan met wat meer zang.

Ik vind Koi No Yokan de beste plaat tot noch toe. Voor mij een perfecte combinatie tussen mooie melodieën en brute agressie. Ik heb Around the Fur hun minste, althans deze heb ik als laagste beoordeeld. Ik heb ATF ook het minst vaak belluisterd. Misschien moet ik die ook weer een paar keer opzetten.

In ieder geval vind ik alleen maar gebeuk vaak te eentonig. Maar zoals Don al aangaf, er staan op deze plaat genoeg zware riffs. Aan agressie geen gebrek lijkt mij.

Ik heb hem nu 3 keer beluisterd en ik vind hem eigenlijk steengoed!
lekker zwaar en log en soms uitbundig hard!
In nummers zoals: Leathers, Poltergeist, Goon squad

Alleen Koi No Yokan springt ook uit in Droomerigheid! en daar voel ik me niet helemaal lekker bij...
dan blijft het wat hangen. En dan verlang ik toch weer terug naar hun oudere cd's bijvoorbeeld White Pony!.

voor nu een 3 1/2 ster..

Ik heb het een paar keer geluisterd en niks blijft hangen moet ik zeggen behalve Poltergeist.
De rest is me te zweverig, af en toe wat mooie momentjes maar als geheel luister ik het vrijwel nooit af. Ik mis die echt zware harde riffs met een fluisterende/dreigende Chino, die combinatie maakte het geluid zo uniek/typisch Deftones.
Hier mis ik juist het zware, hard en zwaar is niet hetzelfde en dat komt tot uitdrukking op deze plaat. Het is soms hard, maar er zit geen zware emotie onder.
Ik houd het meer bij de oude platen, deze wellicht eens in de zoveel tijd opzetten, het is geen super slechte plaat of zo maar ik vind er niet heel veel aan.
3*

`What can i say!, i think i had enough, i think you kick me in the back. knowing that i feel sick!`

met het gevoel in de muziek brengen zit het wel op 100% denk ik
ik verhoog met een halfje...

Zowiezo september /oktober in europa!!!
Zal wel ziggodroom worden al hoop ik stiekum op 013/klokgebouw.
Superplaat,superband!!!

Ziggo Dome? Lijkt me niet hoor

De grote zaal van de 013 zou een goede optie zijn. Deze muziek is niks voor een grote omgeving als het Ziggo Dome. En de band is daar toch te onbekend voor.

Ik hoop dat ze Sziget gaan doen. Ik wil deze band graag een keertje live zien

nou.. ik denk eerder dat ze in Paradiso komen hoor...

Goon squad ljkt me dan een heel mooi begin nummer....

zowiezo op pukkelpop .....

Ik hoop ze toch ook in een zaal als Paradiso te kunnen zien, Pukkelpop vind ik wat te prijzig voor het aanbod.

13 september in my hometown toppie

waar is jouwn hometown?? (of is dat prive)
want ik weet van niks...

Waar ze op 13 september zijn weet ik niet, maar op 2 en 3 september treden ze op in Nederland. (zie hun albumpagina)

Persoonlijk hoop ik dat ze dan veel nummers van dit album gaan spelen. Vaak is bij concerten het laatste album van een artiest nogal oververtegenwoordigd. Deftones is een van de weinige bands waarvan ik hun laatste album (en eigenlijk ook hun een-na-laatste) de beste vind die ze gemaakt hebben.

Groningen dus..
bedankt voor je bericht Stoepkrijt....

Vorige week is bassist Chi Cheng na 5 jaar coma overleden.

Dit album is sinds White Pony weer de eerste die ik helemaal top vind. Niet dat die andere nou zo slecht waren, maar deze is de eerste die me weer het ouderwetse Deftones gevoel geeft.

Cru gezegd ben ik blij dat ze dat zonder Chi nog steeds kunnen.

RIP

Leuk om te zien: toen het album uitkwam werd hier gezegd dat de hoge scores nog wel flink zouden afvlakken, maar ruim een halfjaar later is het Deftones' hoogst gewaardeerde album op MM. Zelf vind ik Saturday Night Wrist nog steeds de beste, maar deze komt absoluut op de tweede plek.

Inderdaad goed, echter heeft White Pony bijna 2* zoveel stemmen.

Man, man, ik heb dit helemaal gemist. Maar Yokan is onderdeel van de titel van dit Album en een van de nummers heet Gauze? Dat kan bijna geen toeval zijn, zeker niet van de Deftones. Snel opzetten dit!

Dit album van de Deftones heet Koi no Yokan, en een van de tracks heet Gauze. Dat moet haast wel een verwijzing zijn naar het album Gauze van Dir en grey met daarop het nummer Yokan. De leden van beide bands kennen elkaar persoonlijk zo gek zou het niet zijn. Ik las hier en daar ook dat dit Koi no Yokan nog beter is dan het meesterlijke White Pony, een van de beste rockplaten die er zijn. Door deze twee zaken begon ik met torenhoge verwachtingen aan het beluisteren van Koi no Yokan.

Het eerste nummer, Swerve City, is in ieder geval ontzettend goed. Een ijzersterke riff, melodisch basgitaarspel en soms dromerige, soms benauwde zang van Chino Moreno. Dit zijn inderdaad de Deftones op hun best. Vooral de riffs vallen mij op. Ik geloof niet dat ik ooit zo'n lekker beukwerk van de Deftones heb gehoord. Met name de manier waarop de Korn-achtige riffs in Poltergeist moeiteloos gecombineerd worden met dromerige partijen bevalt me. Ook de dwarrelende gitaren op Gauze vallen in de smaak. Raar eigenlijk dat de Deftones dat nummer nooit life gespeeld hebben als ik Setlist.fm mag geloven.

Ik vind het lastig om te zeggen of Koi no Yokan inderdaad beter is dan White Pony, maar voorlopig denk ik toch dat White Pony beter is. Koi no Yokan heeft betere riffs en hoe dan ook betere instrumentatie dan White Pony, dat moet gezegd worden. White Pony heeft echter wat meer variatie en veel beter zacht werk dan Koi no Yokan. Ik hoor hier geen Teenager of Digital Bath. Toch is Koi no Yokan steengoed en het luisteren meer dan waard. Als de Deftones op hun volgende plaat even goed spelen als deze, maar voor een meer poppy geluid gaan, moeten zij White Pony wel kunnen overtreffen.

Wat is dit toch een f*&$#ing goed album.
Deftones is voor mij met voorsprong de beste en meest opwindende metal band.
Onvergelijkbaar strak en voorzien van de beste zanger binnen het genre. Geweldig.

Ik vind er juist geen drol aan op deze, vond de eerste 2 albums van deftones echt tof en met name Around The Fur. Ik vind de riffs juist matig op deze en de nummers saai.
Ik ga van 3 naar 2.5

Alleen de band naam klonk mij bekend in de oren waar ik tijdens een bezoekje aan de platenwinkel dit album tegen kwam en mee naar huis heb genomen. Heb hem een aantal luisterbeurten gegund, wat een machtig album is dit zeg! Van het begin tot het eind weet het album mij te boeien, heerlijke afwisseling zowel in de nummers als in het album. Van beukende riffs naar dromerige zang, heerlijk. Ga deze band zeker volgen en ben benieuwd hoe het album gaat klinken welke naar verwachting dit jaar uit gaat komen. Zal tevens de andere albums eens even in binnenshuis halen.

Imiddels weer een paar jaar aan kunnen wennen en hij groeit alleen maar. Ik knal hem omhoog in sterrenaantal. Misschien wel de beste Deftones-plaat sinds Around the Fur.

De Deftones is zo’n band die ik al jaren ken, zonder er ooit echt goed naar geluisterd te hebben. Gewoon een okee band, maar nooit de behoefte gehad om er een album van in huis te halen. Een vriend van mij is helemaal idolaat van de Deftones (zijn zoon heet Chino) en als je bij hem over de vloer komt pik je meestal wel een stukje Deftones mee. En zo hoorde ik een paar keer het nummer ‘Entombed’ voorbij komen. Toen ik opmerkte dat ik dat wel een sterk liedje vond, had ik binnen de kortste keren deze hele plaat in m’n mailbox. Deze plaat luister ik nu regelmatig als ik in de auto zit (ik denk dat mevrouw Jumpjet er geen prijs op stelt als ik dit thuis laat horen) en bevalt mij beter dan ik ooit had verwacht. Dit is gewoon een heel sterk album. Entombed blijft voor mij de uitschieter, prachtig.