Deftones - Koi No Yokan (2012)

Heerlijk,dynamisch album wat op alle fronten overtuigd.The Deftones hebben met Koi No Yokan misschien wel hun beste album gemaakt (daar ben ik nog niet helemaal uit) en in ieder geval de ideale herfstplaat in 2012.Indrukwekkend!!!

Deftones is een band waar ik al heel lang naar luister. Op mijn zesde ging ik altijd helemaal los op My Own Summer (Shove It). Dat was toen mijn favoriete liedje. Later zou ik de albums ontdekken en vooral White Pony greep me. Dat was toch wel anders dan dat heerlijke beuknummer. Veel experimenteler en gevarieerder. Nu ken ik alle albums van de band en we zijn inmiddels aangekomen bij album nummer 7 genaamd Koi No Yokan.

Na een flinke tegenslag (het ongeluk van Chi Cheng) kwam Deftones volledig terug met Diamond Eyes. Het was ook de eerste plaat met Sergio Vega. Op Koi No Yokan heeft Vega veel meer ruimte gekregen, de bas is erg goed te horen op deze plaat. Diamond Eyes was al geweldig maar Koi No Yokan walst er met gemak over heen. En eigenlijk heel het oeuvre van de band.

Dit is een band die zijn sound heeft veranderd en geperfectioneerd zonder de kern te verliezen. De jonge honden-mentaliteit van Adrenaline zit er in maar ook het hele dromerige van Saturday Night Wrist. Nu is alles nog overtuigender en verfijnder. Chino Moreno vergeleek dit album zelf met White Pony en dat kan ik wel begrijpen. Al is Koi No Yokan echt een geheel dat schommelt tussen verschillende emoties en extreem veel dynamiek. Vooral in het nummer Rosemary zitten veel wisselingen. Dat gaat van fluisterend naar mammoetriffs van Stephen Carpenter.

En mammoetriffs zul je krijgen op dit album. Stephen Carpenter speelt namelijk vanaf Diamond Eyes op een 8-snarige gitaar. Op dat album was de verandering al te horen maar hier wordt die laag tot de uiterste benut. De meest melodieuze momenten krijgen meer diepte en de hardere momenten zijn bruter en overdonderender dan ooit. Neem bijvoorbeeld Poltergeist. Dat nummer maakte me zo enthousiast, dat heb ik in tijden niet meer zo gehad. Ik voelde me even weer die kleine van 6 jaar oud die zijn eerste liedje van deze band hoorde. Liefde op het eerste gezicht, ook 10 jaar later.

De zang van Chino Moreno is zo mogelijk nog beter geworden. Hij is zo'n beetje de tegenpool van de zware gitaren van Carpenter en dat maakt Deftones zo interessant. Moreno zingt heel dromerig en hij gaat echt met de muziek mee. De groove die Deftones neerzet is ook onweerstaanbaar. Abe Cunningham geeft altijd een heerlijk opzwepend effect aan de muziek. Het perfecte voorbeeld is misschien wel Graphic Nature. Als een new wave-groep zijn synths zou verruilen voor 8-snarige gitaren zou er wel eens zo'n nummer uit kunnen rollen. Bands als The Cure zijn ook duidelijk te horen in de muziek van Deftones. Als nu-metal groep op Adrenaline was dat al en toen waren ze al onderscheidend. Anno 2012 is deze band nog steeds one of a kind.

De productie is echt zeer goed, heel weinig compressie. Alle instrumenten staan zeer duidelijk in de mix, zo zijn de sfeerzettingen en keyboards van Frankie Delgado ook weer belangrijker geworden. Alles is zeer gedetailleerd en er zit heel diepte in. Het album heeft precies de atmosferische en spacy sound waar het songmateriaal om vraagt.

Concluderend kan ik zeggen dat Koi No Yokan mijn torenhoge verwachtingen heeft ingelost en zelfs heeft overtreffen. Ik had namelijk echt niet gedacht dat deze band met zijn zevende plaat iets zou afleveren wat beter dan White Pony is. Koi No Yokan is een reis die je met gemak mee neemt op de golven van de muziek. De maximale beoordeling is iets waar ik altijd over twijfel maar bij deze niet. Zwaar en dromerig tegelijkertijd. In 2012 is er niks beters te vinden qua muziek.

Weer een heel goed album van Deftones met alleen maar goede nummers, maar uitschieters zijn er nauwelijks, en die paar songs die boven de rest uitsteken zijn weliswaar erg lekker, maar niet van een uitzonderlijk niveau. Kortom, uitstekend album, maar Koi No Yokan moet vooralsnog zijn meerdere erkennen in White Pony en Diamond Eyes.

Uitstekend album, het zevende alweer. Nog wat sterker dan voorganger Diamond Eyes, dat al niet verkeerd was. De songs zijn bijzonder sfeervol en meeslepend, alsmede behoorlijk heavy. Er staat geen enkele misser op de plaat. Zanger Chino Moreno is erg goed bij stem en de hele band zet hier een topprestatie neer.

De gitaarriffs knallen je inderdaad om de oren. Technisch wordt er knap gezongen. De sfeer is heavy, vaak dreigend, zwaar. Er galmt een metalen klank door deze rockplaat. Toch zeker ook een plaat voor mij, zou je denken. Ik heb echter wel een probleem met de monotone sound die regelmatig terug keert op dit album. Soms is het teveel een eenheidsworst. Natuurlijk hoor ik ook de onderlinge verschillen tussen de songs wel, maar een aantal daarvan willen maar niet beklijven bij mij. Nummers als Romantic Dreams & Poltergeist, waar wel meer dynamiek in de songs zit, doen dat wel. Ook is het rustige nummer Entombed is erg fraai, net als Rosemary en Goon Squad. Toch staan er ook een aantal minder bijzondere tracks op. Voorlopig heb ik nog wat mixed feelings bij dit Koi No Yokan.

Wellicht ben ik, van de mensen die tot nu toe bij deze plaat hebben gepost, een van degene die het verst met de band terug gaat: debuut Adrenaline had ik kort na de release al in huis. Des te meer jammer dat ik niet helemaal mee kan in het enthousiasme dat hier heerst.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat dit de eerste plaat van de Deftones is die ik in zijn geheel vaker dan één keer heb beluisterd sinds White Pony. Laatstgenoemde plaat waardeer ik nog steeds zeer, maar toen de opvolger uitkwam was mijn smaak zich aan het verwijderen van harde rockmuziek, en het grensnut leek verminderd. Had ik echt behoefte aan nóg een Deftonesplaat? Die gevoelens lagen aan mij, maar ook een beetje aan de band. Als ik stukjes van hun volgende platen luisterde, werd ik nooit echt geprikkeld of verrast. maar dacht ik steeds: ja, dat klinkt wel leuk, maar dat heb ik al.

Het is op de nieuwe plaat niet anders, al werd ik behoorlijk weggeblazen door albumopener 'Swerve City'. Catchy, compact, en scherp als een haaienaanval. Had nog een paar van dat soort knallers op plaat gezet en ik had uit pure sympathie minstens een halve ster erbij gedaan. Maar de rest van de eerste helft van de plaat komt niet tot dat energielevel: de combinatie van loodzware riffs, ietwat kitscherige synthlagen en de emozang van Moreno, ofwel de Deftonesformule, staat nog steeds als een huis, maar ik ga het al snel langdradig vinden. Hoeveel moeite de band ook stopt in drumroffels, beurtelings ronkende en jankende gitaren, en een beurtelings jankende en krijsende Moreno, op de eerste helft van de plaat staat geen enkele song die ik na een luisterbeurt of tien echt als memorabel zou omschrijven. Van een track als Romantic Dreams zou je bovendien makkelijk een minuut kunnen afknippen zonder de kwaliteit te beschadigen, naar mijn mening. Integendeel zelfs.

Na vier tracks waar op een enkel gaaf moment lamlendigheid en open deuren-emo heersen, volgt de kentering met Graphic Nature, geen heel goed liedje maar eindelijk weer een track die een beetje pit uitstraalt. De nummers die volgen zijn een stuk beter en gevarieerder, in zoverre dat ik ze uit elkaar kan houden, Tempest en Rosemary kunnen zich wellicht zelfs ontwikkelen tot favorieten in het Deftones-oeuvre. Dat de plaat met What Happened To You als de spreekwoordelijke nachtkaars uitgaat, is dan weer jammer, maar eigenlijk geen verrassing meer: de hele plaat is eigenlijk een nachtkaars.

Deftones verdienen enige waardering voor hun -op zich best gave- eigen stijl, en ook omdat Koi No Yokan een van de meest samenhangende platen is die ik dit jaar heb gehoord. Maar materiaal voor de jaarlijstjes zou ik het zelf niet noemen. Al moet ik ook accepteren dat ik wellicht niet meer tot de doelgroep behoor.

Ik heb hem nu 3 keer beluisterd en ik vind hem eigenlijk steengoed!
lekker zwaar en log en soms uitbundig hard!
In nummers zoals: Leathers, Poltergeist, Goon squad

Alleen Koi No Yokan springt ook uit in Droomerigheid! en daar voel ik me niet helemaal lekker bij...
dan blijft het wat hangen. En dan verlang ik toch weer terug naar hun oudere cd's bijvoorbeeld White Pony!.

voor nu een 3 1/2 ster..

Dit album van de Deftones heet Koi no Yokan, en een van de tracks heet Gauze. Dat moet haast wel een verwijzing zijn naar het album Gauze van Dir en grey met daarop het nummer Yokan. De leden van beide bands kennen elkaar persoonlijk zo gek zou het niet zijn. Ik las hier en daar ook dat dit Koi no Yokan nog beter is dan het meesterlijke White Pony, een van de beste rockplaten die er zijn. Door deze twee zaken begon ik met torenhoge verwachtingen aan het beluisteren van Koi no Yokan.

Het eerste nummer, Swerve City, is in ieder geval ontzettend goed. Een ijzersterke riff, melodisch basgitaarspel en soms dromerige, soms benauwde zang van Chino Moreno. Dit zijn inderdaad de Deftones op hun best. Vooral de riffs vallen mij op. Ik geloof niet dat ik ooit zo'n lekker beukwerk van de Deftones heb gehoord. Met name de manier waarop de Korn-achtige riffs in Poltergeist moeiteloos gecombineerd worden met dromerige partijen bevalt me. Ook de dwarrelende gitaren op Gauze vallen in de smaak. Raar eigenlijk dat de Deftones dat nummer nooit life gespeeld hebben als ik Setlist.fm mag geloven.

Ik vind het lastig om te zeggen of Koi no Yokan inderdaad beter is dan White Pony, maar voorlopig denk ik toch dat White Pony beter is. Koi no Yokan heeft betere riffs en hoe dan ook betere instrumentatie dan White Pony, dat moet gezegd worden. White Pony heeft echter wat meer variatie en veel beter zacht werk dan Koi no Yokan. Ik hoor hier geen Teenager of Digital Bath. Toch is Koi no Yokan steengoed en het luisteren meer dan waard. Als de Deftones op hun volgende plaat even goed spelen als deze, maar voor een meer poppy geluid gaan, moeten zij White Pony wel kunnen overtreffen.

Augustus 2015: ik zou snel eens over Koi No Yokan schrijven. April 2015: het wordt eens tijd. Gore staat inmiddels al ruim een week dagelijks op, en ook eerder werk wordt weer gedraaid; zo ook dit meesterwerk uit 2012. Wat een jaar trouwens met fantastisch werk van Kendrick Lamar, Fiona Apple, Frank Ocean en EL-P, en Deftones heeft een album gemaakt dat prima in dat rijtje past (en door al dat muzikale geweld heb ik dit album destijds over het hoofd gezien, maar dat is een terzijde).

Wat mij nog altijd ontzettend bevalt aan Deftones is de muzikale inventiviteit, zeker binnen haar eigen geluid. Dat Deftonesgeluid is heel typisch voor hen, al vanaf debuut Adrenaline (zo’n twintig jaar geleden; in 1995): metal die zowel heel bruut als heel dromerig en gewoonweg mooi is; harde riffs én Chino Moreno’s slepende zang. Op opvolger Around the Fur werd het palet uitgebreid met geluidsmanipulaties van toen nog gastmuzikant Frank Delgado, die een vast lid van de band werd en een steeds grotere rol kreeg, ook als toetsenist. Op White Pony, waar ik een soms wat moeizame relatie mee heb (maar later eens meer daarover, bij dat album) trad een soort versplintering op: én de prachtige triphop van ‘Teenager’, én de zwakke, ongenuanceerde metal van ‘Elite’. Daarna volgden een hoofdzakelijk metalgericht album, en daarna eentje waarop opvallend Pink Floyd-achtig werk af werd gewisseld met minder interessant hard werk.

En daarna kwam Diamond Eyes, de eerste plaat met Sergio Vega als nieuwe bassist. Het was een opvallend consistente plaat, in de zin van dat ze niet geplaagd werd door de wisselvalligheid van de vorige drie albums. Op het titelnummer en ‘Beauty School’ na waren er geen uitschieters, en er waren wat mindere broeders als ‘This Place is Death’, maar dat was niet onoverkomelijk. Wat belangrijker was en is: het album is een soort blauwdruk voor de Deftones-formule 2.0: metal, shoegazing, die hard-zacht-dynamiek, Delgado die een steeds belangrijkere rol krijgt. En nu, nu gaan we het toch eens over Koi No Yokan hebben: daar is die formule op heel hoog niveau uitgewerkt.

Enige punt van kritiek is dat ik Moreno’s slepende refreinen soms wat vermoeid vind klinken; hetzelfde kritiekpunt heb ik trouwens ook op voorganger en (de overigens heel sterke) opvolger. Maar verder is er veel te genieten: Delgado’s toetsenpartijen zijn prominenter tevoren, en soms hoor je zijn synthesizernoten door de gitaarmuren heen prikken. Mooi. Het geluid is me soms wat te gecomprimeerd (hoe zeg je dat?), er is iets te weinig ruimte, de instrumenten worden wat op elkaar geperst (zie wederom voorgaande album en dat daarna), en bij minder actief luisteren kan dat tot enige eenvormigheid leiden. Maar dat is toch schijn: dit is de Grote Integrerende Plaat. Weg versplintering van White Pony of Saturday Night Wrist, hallo elf nummers waarin veel, erg veel van waar de band op die albums mee flirtte op is verwerkt.

Wat levert dat in de praktijk op? Prachtige, slepende nummers die van hoogtepunt naar hoogtepunt gaan. ‘Entombed’ is, in weerwil van de titel, een wijds nummer waarin de band zeker in het refrein bijna het luchtruim lijkt te kiezen; van claustrofobie is geen sprake. ‘Graphic Nature’ is uptempo-Joy Division, door een metalband gespeeld. 'Rosemary' gaat van heel zacht naar heel hard, maar heel vloeiend: de harde riff waar het nummer mee eindigt lijkt niet uit de lucht te vallen, maar logisch uit de opbouw te vloeien. Zulke fantastische nummers getuigen allemaal van een grote beheersing en inventiviteit.

Het mooiste is misschien nog wel 'Goon Squad', waarin alles dat Deftones zo goed maakt samenkomt: een slepend refrein, harde riffs, Delgado die een muur van gemanipuleerde geluiden optrekt (ik kreeg er ‘MX’-flashbacks van). Probeer daar eens overheen te komen. Het lukt niet helemaal met ‘What Happened To You’, maar een waardige afsluiter is dat zeker; het laatste nummer op een plaat die je stil achterlaat.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Ten tijde van de hoogtijdagen van White Pony had ik nooit gedacht dat deze band zó goed zou opdrogen:
A) ze waren een nu-metalband en B) ze waren keihard op weg zich naar de kloten te helpen. Op Pukkelpop zag ik, ten tijde van hun gelijknamige plaat, een optreden dat denk ik het slechtste is dat ik ooit zag: Een moddervette Chino Moreno was heel ver heen (kon niet meer op zijn benen staan) en zong de helft niet en keek dan verwilderd voor zich uit, en de rest bleef daar niet ver bij achter. Ze probeerden wel Deftones-nummers te spelen, maar het lukte niet. Gelukkig hebben ze zich op één of andere manier herpakt en in dat tweede leven maakten ze zelfs hun beste plaat. Koi No Yokan klink bright and shiny als het gebouw van Kengo Kuma op de hoes. Deze plaat gaat hard en diep en is ook qua songwriting hun beste. Nu-metal is (godzijdank) allang niet meer van toepassing, dit is duistere rock met wave- en shoegazeinvloeden.

Aangekruist als favoriet:
1. Rosemary
2. Leathers
3. Tempest