Deftones - Koi No Yokan (2012)

Eén van de weinige bands die vanaf hun eerste album vrijwel alleen maar gegroeid is.
Diamond eyes leek mij al moeilijk te overtreffen. Maar KNY zet gewoon alles hiervoor in de schaduw.
Ik heb een review gelezen in één of ander Amerikaans muziekblad waarin KNY 'het perfecte album' werd genoemd. Ben ik het volledig mee eens.

Kan mij bijna niet voorstellen dat Chino en co dit nog gaan overtreffen. Maar ik kan mij nog levendig herinneren dat ik dat van WP ook dacht, en dat ik dat daarna van het Selftitled Album dacht etc, etc.

Voorlopig hoeven ze dit niet te overtreffen. Komende maanden komt deze mijn speler niet meer uit!

Precies wat de titel al zegt: 'Liefde op het eerste gezicht'

Heerlijk,dynamisch album wat op alle fronten overtuigd.The Deftones hebben met Koi No Yokan misschien wel hun beste album gemaakt (daar ben ik nog niet helemaal uit) en in ieder geval de ideale herfstplaat in 2012.Indrukwekkend!!!

Juist.

Goon squad ....Dat refrein!
Graphic Nature....Die Riff!
Rosemary.....Dat eind!

en zo kan ik door blijven gaan.

Geweldig album! Beste van 2012 tot nu toe. Ik geef hier nu een 4,5 voor, zou zelfs een 5 kunnen worden.

13 november is een mooie dag: zowel soundgarden als deftones met mooi nieuw werk!

Vandaag voor de eerste keer beluisterd en het is inderdaad een fantastisch album! Ken verder alleen White Pony van Deftones maar dit album moedigt me aan om zeker meer van deze band te gaan checken. Poltergeist is momenteel favoriet.

Dit gaat een hoge score worden!

Snoeien... is ja keihard beuken inderdaad !

een snoei harde plaat zo noemden we dat :s

maar ik kijk echt uit naar deze plaat! als hij maar beter word dan Saturday night wrist...

WOW!! De Deftones zijn terug!! En hoe. Wat een album, wat een geluid, wat een energie... TOP!!

Snoeihard zou ik het zeker niet noemen, maar het contrast tussen de hardere riffs en de prachtige slechte zang van Chino geven Deftones steeds hun fantastische zweverige sfeer. Alsof een zeikerige popband metal zou spelen en er wonderwel prachtig in slaagt ook. Koi No Yokan is niet anders dan de trend die ze met White Pony ingezet hebben, maar hij voelt wel aan als een iets mindere versie van Diamond Eyes. Maar het moet vast en zeker nog groeien.

wat een plaat! denk dat dit mijn favoriete plaat is van Deftones na White Pony...bovendien is Leathers echt een van de mooiste Deftones nummers van de laatste jaren...love it...dit ding maar eens op vinyl scoren ook om de mooie hoes

Dat heb ik vooral bij Graphic Nature. Als new wave groepen hun synths zouden inruilen voor een 8-snarige gitaar zou er wel eens zo'n nummer uit kunnen rollen. Ik hoop dat ik hem dinsdag heb, wat een gemiddelde hier! En terecht, deze band heeft zichzelf overtroffen!

Deftones is een band waar ik al heel lang naar luister. Op mijn zesde ging ik altijd helemaal los op My Own Summer (Shove It). Dat was toen mijn favoriete liedje. Later zou ik de albums ontdekken en vooral White Pony greep me. Dat was toch wel anders dan dat heerlijke beuknummer. Veel experimenteler en gevarieerder. Nu ken ik alle albums van de band en we zijn inmiddels aangekomen bij album nummer 7 genaamd Koi No Yokan.

Na een flinke tegenslag (het ongeluk van Chi Cheng) kwam Deftones volledig terug met Diamond Eyes. Het was ook de eerste plaat met Sergio Vega. Op Koi No Yokan heeft Vega veel meer ruimte gekregen, de bas is erg goed te horen op deze plaat. Diamond Eyes was al geweldig maar Koi No Yokan walst er met gemak over heen. En eigenlijk heel het oeuvre van de band.

Dit is een band die zijn sound heeft veranderd en geperfectioneerd zonder de kern te verliezen. De jonge honden-mentaliteit van Adrenaline zit er in maar ook het hele dromerige van Saturday Night Wrist. Nu is alles nog overtuigender en verfijnder. Chino Moreno vergeleek dit album zelf met White Pony en dat kan ik wel begrijpen. Al is Koi No Yokan echt een geheel dat schommelt tussen verschillende emoties en extreem veel dynamiek. Vooral in het nummer Rosemary zitten veel wisselingen. Dat gaat van fluisterend naar mammoetriffs van Stephen Carpenter.

En mammoetriffs zul je krijgen op dit album. Stephen Carpenter speelt namelijk vanaf Diamond Eyes op een 8-snarige gitaar. Op dat album was de verandering al te horen maar hier wordt die laag tot de uiterste benut. De meest melodieuze momenten krijgen meer diepte en de hardere momenten zijn bruter en overdonderender dan ooit. Neem bijvoorbeeld Poltergeist. Dat nummer maakte me zo enthousiast, dat heb ik in tijden niet meer zo gehad. Ik voelde me even weer die kleine van 6 jaar oud die zijn eerste liedje van deze band hoorde. Liefde op het eerste gezicht, ook 10 jaar later.

De zang van Chino Moreno is zo mogelijk nog beter geworden. Hij is zo'n beetje de tegenpool van de zware gitaren van Carpenter en dat maakt Deftones zo interessant. Moreno zingt heel dromerig en hij gaat echt met de muziek mee. De groove die Deftones neerzet is ook onweerstaanbaar. Abe Cunningham geeft altijd een heerlijk opzwepend effect aan de muziek. Het perfecte voorbeeld is misschien wel Graphic Nature. Als een new wave-groep zijn synths zou verruilen voor 8-snarige gitaren zou er wel eens zo'n nummer uit kunnen rollen. Bands als The Cure zijn ook duidelijk te horen in de muziek van Deftones. Als nu-metal groep op Adrenaline was dat al en toen waren ze al onderscheidend. Anno 2012 is deze band nog steeds one of a kind.

De productie is echt zeer goed, heel weinig compressie. Alle instrumenten staan zeer duidelijk in de mix, zo zijn de sfeerzettingen en keyboards van Frankie Delgado ook weer belangrijker geworden. Alles is zeer gedetailleerd en er zit heel diepte in. Het album heeft precies de atmosferische en spacy sound waar het songmateriaal om vraagt.

Concluderend kan ik zeggen dat Koi No Yokan mijn torenhoge verwachtingen heeft ingelost en zelfs heeft overtreffen. Ik had namelijk echt niet gedacht dat deze band met zijn zevende plaat iets zou afleveren wat beter dan White Pony is. Koi No Yokan is een reis die je met gemak mee neemt op de golven van de muziek. De maximale beoordeling is iets waar ik altijd over twijfel maar bij deze niet. Zwaar en dromerig tegelijkertijd. In 2012 is er niks beters te vinden qua muziek.

Nu begin ik potverdorie wel heel nieuwsgierig geworden.

Don Cappuccino verwoordt het mooi en goed.

Het dromerige in combinatie met de loodzware riffs is voor mij alles wat de Deftones zo bijzonder maakt.
Op dit album hebbben ze hun 'sound' geperfectioneerd. Ik luister al 3 dagen zo'n beetje permanent naar KNY en ik kan er geen genoeg van krijgen.
Kan niet wachten om dinsdag naar de winkel te rennen!

Ik word ook steeds meer enthousiast. Ik vond White Pony altijd overschat en ik zag niet in waarom hij zo gewaardeerd werd. Ik las zelfs dat sommigen dit de 'Radiohead van metal' vinden. Bij dit album had ik daar in het begin ook weer aardig wat moeite, maar gezien de torenhoge scores hier bleef ik het een kans geven.
Het zal nooit mijn favoriete plaat worden, maar ik begin wel eindelijk te zien waarom zoveel mensen idolaat zijn van Deftones.

De titel 'Radiohead van metal' vind ik wat overdreven. Over wat gaat dat dan, vernieuwingsdrang? Of een gelijkaardig, dromerig geluid?

Wederom een verdomd goeie plaat van Deftones. Blijf me verbazen over de hoge kwaliteit die ze nu al jaren vasthouden. Mijn hoogtepunten zijn Rosemary (wanneer de gitaarriff voor het eerst binnenkomt) en Goon Squad.

Alleen klopt die release datum wel? Ik heb hem gisteren (11-11-2012) al in de winkel gekocht.

Ik ga ook naar 5*. Ik ben echt verslaafd aan dit album, en ieder nummer is een schot in de roos. Op dit moment is dit zeker de beste plaat van 2012, daar ga ik voor op mijn knietjes:

Ik heb me vorige week afgevraagd of ik deze plaat een kans zou geve en toen concludeerde ik dat het wellicht mijn ding niet zal zijn. Het is immers al van Diamond Eyes geleden dat ik nog iets hoorde van deze band en die plaat beviel me allerminst. Maar nu ik al die positieve reacties zie, reageert mijn instinct en is de neiging om deze plaat een kans te geven groter dan ooit. Ik wacht nog eventjes af tot de echt constructieve meningen komen - niet iedereen kan het cool vinden -, maar de verwachtingen worden al gemaakt.

Wat een plaat man! Staat non-stop op repeat!

volgens mij zijn jullie stiekum Deftones fans van het eerste uur!

want de deftones zijn altijd goed, maar zo goed? ik kan niet wachten tot morgen...

Heerlijke plaat, boven verwachting!

Jaaa! Alle superlatieven hier zijn waar!? Komt niet vaak voor, meestal valt het dan toch wat tegen. Wat een lekkere vette plaat weer. Hoewel nooit helemaal klaar geweest met deze band, op het puntje van m'n stoel zat ik ook niet meer en dan springt dit er toch wel weer uit. WP kwaliteit.....als dat je favoriete Deftones plaat is dan

Nee hoor, ken enkel White Pony. Maar binnenkort ga ik daar natuurlijk even verandering in brengen

Ik ben jaloers op je

Ik ben fan van het tweede uur, ingestapt bij Around te Fur. Daarna de heren blijven volgen. AtF blijft voor mij de ultieme Deftones plaat, met het self-titled album als goede tweede. Door Diamond Eyes haakte ik bijna af, die was echt Deftones onwaardig. Maar deze KNY is weer errug lekker. Ik moet hem nog een paar keer laten bezinken maar plaat van het jaar zal het vrijwel zeker wel worden.

Zeer lekker plaatje. Met de directheid van Around The Fur/Deftones en de ambient en spacy ondertonen van Team Sleep, wat mij betreft. Hakt er goed in, zonder te vervallen in lomp hakwerk of duffe ballads.

Ik ook!!

Die 4,36 is wat overdreven maar het is toch weer fijn om wat oude jeugdhelden te hebben die nog zeer fatsoenlijke platen maken

Wat een plaat. Werd volledig van mijn stoel geblazen bij het intro van Leathers!