Deftones - Koi No Yokan (2012)

Je voorspelling is geen feit haha het is zelfs omhoog gegaan

Interessante stelling! Mijn indruk (en eigen ervaring) is dat als je een band vroeger een tijd lang echt goed vond, je dat 10-20-30 jaar later nog steeds vindt. Nu is Deftones geen oude band, dus erg oud zijn de oorspronkelijk jonge fans nog niet geworden, maar mijn vermoeden is dat als de liefhebbers in dit forum ooit 65 worden ze nog steeds prima kunnen genieten van deze band en dit album.

Concerten van bijv. Iron Maiden worden veelal bezocht door 40ers en 50ers, en ik durf te wedden dat er zat Van Halen-, Led Zeppelin-, Mötõrhead- en Black Sabbath-liefhebbers zijn van 65+. En die luisteren daar over 20 jaar waarschijnlijk nog steeds naar, al dan niet via een gehoorapparaat.

Wellicht luisteren er thans weinig 65+ ers naar Koi No Yokan, maar dat is dan alleen maar omdat ze deze plaat niet tijdens hun jonge jaren hebben ontdekt. Ik weet zeker dat als ik 80 ben, ik nog steeds naar Tool en Deftones luister.

Ik ben 50+ en luister nog steeds naar rock, maar mijn smaak is wel heel breed (en niet alleen rock). Deftones, Opeth, Paradise Lost, Ghost Brigade, Arch Matheos zijn bands, die ik pas de laatste 2 jaar ontdekt heb . Tool en KoRn al weer wat langer terug, net als Dream Theater, maar niet langer als 10 jaar. Het is, denk ik toch, minder leeftijd gebonden dan sommigen denken. Mijn vader is begin 80 en luistert nog naar 'Psychedelic Pill' van Neil Young & Crazy Horse, al is dat wel een uitzondering, denk ik. Die 'oude' bands als Led Zep, voornoemde Neil Young, Pink Floyd boren nog steeds jongeren aan - en terecht - maar evenzo nieuwe bands krijgen wat oudere fans. Ik weet alleen niet of ik nog naar zo'n concert zou gaan. Ik denk niet, dat ik me nog staande wil/kan houden in een mosh-pit bij Opeth e.d.

Hee, die Universal Scrobbler kende ik helemaal niet. Nu kan ik inderdaad als ik iets op cd heb geluisterd dit later ook scrobblen. Thanks!

Wellicht ben ik, van de mensen die tot nu toe bij deze plaat hebben gepost, een van degene die het verst met de band terug gaat: debuut Adrenaline had ik kort na de release al in huis. Des te meer jammer dat ik niet helemaal mee kan in het enthousiasme dat hier heerst.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat dit de eerste plaat van de Deftones is die ik in zijn geheel vaker dan één keer heb beluisterd sinds White Pony. Laatstgenoemde plaat waardeer ik nog steeds zeer, maar toen de opvolger uitkwam was mijn smaak zich aan het verwijderen van harde rockmuziek, en het grensnut leek verminderd. Had ik echt behoefte aan nóg een Deftonesplaat? Die gevoelens lagen aan mij, maar ook een beetje aan de band. Als ik stukjes van hun volgende platen luisterde, werd ik nooit echt geprikkeld of verrast. maar dacht ik steeds: ja, dat klinkt wel leuk, maar dat heb ik al.

Het is op de nieuwe plaat niet anders, al werd ik behoorlijk weggeblazen door albumopener 'Swerve City'. Catchy, compact, en scherp als een haaienaanval. Had nog een paar van dat soort knallers op plaat gezet en ik had uit pure sympathie minstens een halve ster erbij gedaan. Maar de rest van de eerste helft van de plaat komt niet tot dat energielevel: de combinatie van loodzware riffs, ietwat kitscherige synthlagen en de emozang van Moreno, ofwel de Deftonesformule, staat nog steeds als een huis, maar ik ga het al snel langdradig vinden. Hoeveel moeite de band ook stopt in drumroffels, beurtelings ronkende en jankende gitaren, en een beurtelings jankende en krijsende Moreno, op de eerste helft van de plaat staat geen enkele song die ik na een luisterbeurt of tien echt als memorabel zou omschrijven. Van een track als Romantic Dreams zou je bovendien makkelijk een minuut kunnen afknippen zonder de kwaliteit te beschadigen, naar mijn mening. Integendeel zelfs.

Na vier tracks waar op een enkel gaaf moment lamlendigheid en open deuren-emo heersen, volgt de kentering met Graphic Nature, geen heel goed liedje maar eindelijk weer een track die een beetje pit uitstraalt. De nummers die volgen zijn een stuk beter en gevarieerder, in zoverre dat ik ze uit elkaar kan houden, Tempest en Rosemary kunnen zich wellicht zelfs ontwikkelen tot favorieten in het Deftones-oeuvre. Dat de plaat met What Happened To You als de spreekwoordelijke nachtkaars uitgaat, is dan weer jammer, maar eigenlijk geen verrassing meer: de hele plaat is eigenlijk een nachtkaars.

Deftones verdienen enige waardering voor hun -op zich best gave- eigen stijl, en ook omdat Koi No Yokan een van de meest samenhangende platen is die ik dit jaar heb gehoord. Maar materiaal voor de jaarlijstjes zou ik het zelf niet noemen. Al moet ik ook accepteren dat ik wellicht niet meer tot de doelgroep behoor.

Kunnen we het trucje van Slayer in de top 2000 herhalen? #Deftones met #Rosemary in de top 50 2012 van Nu.n stemmen?!l nu.nl | Top 50 tracks 2012

Ik ben een beetje afgehaakt bij het selftitled album van Deftones. De plaat erna heb ik eens aan een luistersessie onderworpen maar was er een beetje van overtuigd dat de band het niveau kwijt was van de eerste drie albums (Like Linus niet meegerekend). Koi No Yokan heeft dat gevoel echter weer volledig weggenomen! Fantastische plaat, doet denken aan White Pony maar dan volwassener en (nog) eigenzinniger. Ik vind hem fijn.

Ik ben nooit echt fan geweest van Deftones maar dit album vind ik toch wel lekker. 4.0*

Nu punt nl: zero points. Blijkbaar is Deftones nog steeds alternatieve muziek, waar de mainstream niets om geeft.

Ik denk dat je het niet zo moet bekijken. Hoewel we van Tjeerd van Erve en Erik Luyten eigenlijk nog wel een sterker lijstje mochten verwachten, zijn dat toch leuke "alternatieve" lijstjes, met Swans en Angel Olsen enzo.. Dat Deftones nergens terugkomt is opvallend, maar verder ook niet zo heel schandalig.

Koi No Yokan is wereldwijd zeer goed ontvangen, bijna alle critici waren er lovend over. Hier op MusicMeter gaat hij denk ik wel hoog scoren in de eindlijst. Terecht, mijn plaat van 2012! Met The Seer is Swans ook een heel stuk bekender geworden, een goede zaak!

Het is een aardige plaat, maar:


Ook deze voorspelling is inmiddels uitgekomen.


Waarbij ik toch het idee blijf hebben dat dit album bij de ontvangst ervan op een of andere manier het 'slachtoffer' is geworden van een grote dosis 'beginnersenthousiasme'. De mooie hoes heeft daar misschien aan bijgedragen en verder het zeer goede geluid, heavy maar toegankelijk. Inhoudelijk is dit echter geen haar beter dan de voorganger, volgens mij.

Zo'n voorspelling kan je natuurlijk bij elk album zetten en die zal dan telkens uitkomen. De eerste stemmen worden geplaatst door de fans (omdat zij het snelst naar een nieuw album gaan luisteren) en dus zijn hun stemmen gemiddeld hoger. Door het hoge gemiddelde komen "nieuwe" luisteraars die normaal nooit naar dat album zouden luisteren, die stemmen gemiddeld lager, en het gemiddelde daalt. Je kan bij eender welk bekend album gaan kijken bij de stemgrafiek en je ziet hetzelfde procédé: hoge start, dan plotse afname, dan geleidelijke klim naar een 'redelijke' score.

Wat wel een feit is waar je niet aan kan tornen is dat dit album twee keer zoveel stemmen heeft als de voorganger, en toch 0,20 hoger als stemgemiddelde.

Ik vind deze plaat niet zo bijzonder, maar 225 stemmen/ 3,96* is natuurlijk gewoon een uitstekende score voor een plaat van dit genre op Musicmeter.

Klopt. Jouw redenering is dan ook juist. Ze werd hier in het begin bij dit album al gemaakt maar door een enkeling onterecht weggezet als rare opmerking. Vandaar dat ik hier die al te makkelijke voorspellingen plaatste.


Ja, om een of andere reden slaat dit album meer aan, maar dat zal eerder met marketing te maken hebben dat met inhoud, mijn gedacht.

Marketing? Koi No Yokan is echt niet grootser op de markt gezet dan Diamond Eyes. Integendeel zelfs. De positieve reviews van critici zorgen ervoor dat het album goed aanslaat en inmiddels behoorlijk bekend is. En deze band heeft een goede status onder rock- en metalliefhebbers.

Diamond Eyes deed het toch ook niet slecht, zo te zien. Op amazon doen beide albums het trouwens ongeveer evengoed.

In Nederland kwam Koi No Yokan op de 28ste plaats binnen, Diamond Eyes op de 55ste plaats. In Vlaanderen kwam Koi No Yokan op de 51ste plaats binnen, Diamond Eyes op de 55ste plaats.

In Amerika daarentegen scoorde Diamond Eyes beter dan Koi No Yokan. In Amerika is deze band heel bekend, in Europa een stuk minder. Al heeft de band met dit album zeker een stuk populariteit gewonnen.

Precies. Het slaat in Nederland en dus op deze site duidelijk meer aan maar niet meteen om muzikale inhoud doen verschillende factoren toch uitschijnen. Daarbij mijn eigen beleving blijf ik toch maar bij dat oordeel.

Speculaties, speculaties... Het is gewoon een bazenplaat!

Pure energie druipt er van af van deze plaat. Nummers doorspekt met riff-veranderingen, geweldige zang en het nodige geweld, maar ook rustiger momenten die ten gepaste tijden voorzien worden.
Een plaat die groeit ook. Die elke keer net dat beetje beter wordt, om dan opeens te merken dat er hier gewoon geen enkel minder nummer op staat.
4,5 van mij.

Gewoon een fantastisch metalalbum met heerlijke sounds!

Rare gedachte

Met een halfje verhoogd, ik begin m nu pas echt beter te vinden dan de andere Deftones albums. Met name Tempest en Gauze vind ik nu verschrikkelijk goed.

Totaal geen metal liefhebber (noemen we dit nog metal eigenlijk?) maar wát een goed album is dit.

Laatste Deftones album dat ik heb is Around the Fur en verder heb ik Adrenaline.
Na de goede recensies hier, deze gehaald en eerlijk gezegd best wel teleurgesteld tot nu toe.
Ik mis die zware gitaren, agressieve riffs en de energie van Chino.
De gitaren klinken nu meer als een soort van leuk achtergrond spel.
Ik hoop dat het nog moet groeien, maar voor nu heb ik spijt dat ik niet White Pony heb gekocht maar deze. Al moet ik die eerste ook nog luisteren (begreep dat WP meer richting de eerste 2 albums gaat)

Deze plaat heeft juist de zwaarste gitaarriffs van de band door de 8-snarige gitaren en Chino heeft in tijden niet meer zo energiek geklonken. De gitaren zijn juist heel belangrijk op deze plaat.

Die emo zang kun je toch moeilijk energiek noemen? Eerder zeurderig en slepend.

Op Goon Squad en Poltergeist gaat Chino toch weer heerlijk tekeer.

ik vind de zwaarste gitaarrrifs toch duidelijk meer van Adrenaline en Around The Fur komen.
Dat zijn echt van die rag platen in de meest positieve zin van het woord.
De zang van Chino is veel zangeriger wat op zich ok is maar op eerder genoemde platen was er de afwisseling van het schreeuwrappen wat een veel betere balans gaf.
Ik hoop dat het beter wordt na verloop van tijd, misschien moet ik nog wennen aan de nieuwe sound.

Kan iemand mij vertellen of "White Pony" nu meer als dit klinkt of als Adrenaline/Around the Fur....?