Depeche Mode - Violator (1990)

Ha! Je gaat nu Depeche Mode doen ricardo? Ook dit is weer een goed startpunt

Vind dit album wel een beetje vergelijkbaar met het album wat ik gisteren van Simple Minds gekocht heb, tenminste de nummers die ik op you tube beluisterd heb dan. Het openingsnummer is ook echt grandioos vind ik. Weet jij nog meer bands in de lijn van Simple Minds en deze band?

New Order past denk ik ook wel in dat rijtje van Depeche Mode etc.

Orchestral Manouvres In The Dark, Tears For Fears (eerdere werk), Human League (eveneens eerdere werk), Ultravox (het oude werk), A Flock Of Seagulls (debuut), Modern English (After The Snow).. zit zeker ook allemaal wel in de buurt. Is allemaal het iets lichtvoetiger, maar wel sfeervoller werk uit de hele new wave/ postpunk periode.

synth-pop dus eigenlijk.

Ongeloofelijk!!
Ricardo die in 1 week Depeche Mode , The Simple Minds & The Cure aan het ontdekken is!!!
Ik wou dat ik momenteel in zijn schoenen stond
Overigens Echo & The Bunnymen al eens beluisterd?
Ook een wereldband!!
Met deze Violator van Depeche Mode heb je meteen hun Magnum Opus te pakken, hoewel al hun overige platen ook zeer de moeite waard zijn.

jammer...

wat niet wil zeggen dat ik er niet van hou, ben zelf wel liefhebber van ultravox, dus depeche mode ga zeker wel eens beluisteren. Ken van dit album enjoy the silence en dat is een topnummer.

Dat bedoel ik niet... Depeche Mode is op het 1ste album na geen synthpop. De andere voorbeelden welke Orbit geeft ook niet. Synthpop is Erasure, ABC e.d.

volgens wiki, horen ultravox en ook depeche mode bij synthpop aangezien hier electronische drums en synths het popgeluid domineren. kan me er zelf wel redelijk in vinden. Maar goed een genre aanduiding geeft enkel een idee af van hoe iets klinkt, als men met namen gaat gooien als ultravox en tears for fears is mijn intresse gewekt.

ow, ik niet

Talk Talk schijnt ook erg goed te zijn en nog een beetje in dit hoekje te zitten, klopt toch? En bedankt voor de tips alvast, ben echt in de new wave mood op het moment geloof ik, tenminste als ik dit ook nog als new wave mag beschouwen dan.

Talk Talk lijkt niet echt op DM vind ik, maar hun vroegere werk heeft wel een aantal van dezelfde elementen. Maar met Spirit Of Eden en daarna is Talk Talk echt een radicaal andere band, en laat Spirit Of Eden nu juist hun best gewaardeerde album zijn hier Maar Talk Talk is de moeite, waar het verder ook op lijkt Nog zo'n droge naam: The The.. ook prima band! Lijkt ook niet op SM of DM overigens.

Dit album heb ik net even goed beluisterd, maar hij doet mij een stuk minder dan het top album van Simple Minds. Wel een perfect klinkend album hoor en zeker niet slecht, maar zeker niet gelijk overdonderend. En het nummer Halo zit op het originele album wel zang in. Ik had dat nummer even beluisterd op you tube, maar dat was een instrumentale versie van het origineel van dit album af. Vond die instrumental erg mooi klinken en had ik meer mee dan het nummer van dit album af met zang.

Dit album van Depeche Mode is voor mij het beste omdat er hier geen zeurige nummers opstaan, zoals op eerder albums vaak wel het geval was (soort van ballads etc.) het is dus ook een van de weinige Depeche Mode albums voor mij, waar ik het hele album uitstekend vind, Depeche Mode is gewoon een van de, zo niet de beste band, die prachtige up-tempo nummers kan neerzetten, in dit genre dan natuurlijk, de rustige nummers van Depeche Mode vind ik dus vaak ook gewoon matig, maar dit album heeft dat soort nummers niet, en dan zie je ook meteen hoe goed deze mensen zijn, met dit soort nummers.

En dan vind ik Violator weer het rustigste album van Depeche Mode.
Een nachtelijke plaat met sfeervolle, eerder ingetogen nummers.

Ja, ik begrijp ook wel wat je bedoelt, alleen vooral op de eerdere albums van Depeche Mode, van voor Violater, staan er vaak een of meerdere nummers zoals een Somebody op, en die nummers vind ik echt helemaal niet passen bij Depeche Mode, het is moeilijk uit te leggen, maar op Violater klinken de rustige nummers net wat minder lief, laat ik het zo zeggen, in vergelijking met een nummer als Somebody (Some Great Reward)

Okee, ik begrijp jou ook wel, al noem je met Somebody
wel een alltime favoriet van mij. Je bedoelt wellicht de liedjes
waarin Martin Gore persoonlijker wordt (zoals hij later ook op zijn
twee Counterfeit solo-albums deed). Die balladeachtige songs
worden inderdaad op Violator beter ingebed in het totaalgeluid.

En dat is de verdienste van Alan Wilder. Wie de deluxe versies
van de albums heeft, merkt heel goed in de documentaires hoe Wilder
geluidsbepalend is geweest op de albums Music for the Masses en Violator.

Hij was ook het enige bandlid met een muzikale opleiding.
Zijn rol in de band kan niet genoeg onderstreept worden vind ik.
En het zou erg fijn zijn mocht hij ooit nog eens samen met de drie anderen
een plaat opnemen. Never say never, hoorde ik nog niet zo lang geleden.

Dat lijkt me sterk aangezien de counterfeit albums enkel covers bevatten

Heel sterk zelfs, want de keuze en de uitvoering van een lied
zegt veel over de persoonlijkheid van een artiest of het nu over een cover gaat of niet.
En zeker als hij het als een soloproject beschouwt.

Ik had niet verwacht dat ik dit zo goed zou vinden.
En waarom wordt Clean zo ondergewaardeerd?

Man wat een geweldig album! Ook ik had niet verwacht dat ik dit zou kunnen verteren... maar mijn stoelgang is nog nooit zo goed geweest.

Vergeef mij voor deze slechte metafoor.

Wauw! Wat een album.

Enjoy the Silence kende ik al een tijd, maar ik wist niet dat dit een nummer van Depeche Mode was. Daar kwam ik tijdens de laatste MuMeLadder finale ineens achter. Ik werd verrast door het nummer, wat eigenlijk veel en veel mooier was dan ik me ooit had gerealiseerd. Uit nieuwsgierigheid ben ik meteen naar de rest van dit album gaan luisteren.

De singles vielen na één keer luisteren al in de smaak (vooral Personal Jesus: wat een heerlijk nummer!), maar de rest van het album beviel me niet direct. Als ik niet zo verrast was geweest door hun andere nummers had ik misschien nooit de moeite genomen de rest van het album beter te leren kennen. Bij Violator heb ik toch maar even doorgebeten. Vooral door Enjoy the Silence, Personal Jesus en de prachtige cover dwong ik mezelf de andere nummers beter te leren kennen. En met succes.

De songteksten erbij pakken hielp me al een heel eind op weg. De meeste teksten op Violator zijn echt prachtig. Neem nu de eerste regels van Halo: You wear guilt | Like shackles on your feet | Like a halo in reverse. En dan te bedenken dat je net Personal Jesus achter de rug hebt. Het sluit fantastisch aan.

Na de songteksten bestudeerd te hebben luisterde ik het album nog eens. Geconcentreerd en gefocusd op de mooie muziek die komen gaat en de teksten die erin verscholen zitten. liet ik de muziek diep tot me doordringen. Zo moet je naar een album als dit luisteren: Met volle overgave. En dan blijkt pas hoe mooi dit album eigenlijk is.

Ik geef Violator dan ook 4,5 sterren en ga dit album zo snel mogelijk aanschaffen!

Kijk, waar die ladder niet allemaal goed voor is geweest!

Geweldig om te lezen hoeveel mensen hier dit album nu ontdekken.
Uiteraard heeft dat ook met leeftijd te maken.

Depeche Mode. Uiteraard heb ik door het nummer Enjoy the Silence besloten om dit album maar eens te gaan luisteren.

Het album begint lekker met de eerste 3 nummers. Alle 3 een beetje van hetzelfde hout gesneden wat mij betreft. De soms overdreven synths en zang zijn soms op het randje, maar het klinkt zeker niet verkeerd. Als ik dan naar de teksten luister vraag ik me wel af of het opzettelijk een beetje dik is aangezet, of dat het bij de tijd hoorde.

Vervolgens komt het iets rustigere Halo, dat wel een mooi nummer is. Daarna wordt de rustige lijn doorgezet met Waiting for the Night. Op zich een mooi nummer, maar hij duurt veel te lang voor mij. Langzaam doezel ik in slaap.

Om vervolgens wakker geschud te worden door Enjoy the Silence. Totaal anders dan alle andere nummers op de plaat. Veel pakkender, aanstekelijker en met een zeer mooie tekst. Ongetwijfeld het beste nummer op de plaat en ook zeer terecht een hit geworden.
Maar waarom op het eind nou zo dramatisch "Enjoy the Silence" na een stilte van 10 seconden? En vervolgens een laf muziekje. Als ze echt iets symbolisch hadden willen doen, hadden ze twee minuten stilte ingelast.
Met Policy of Truth wordt de opzwepende lijn lekker voortgezet, vooral die synth helemaal aan het einde vind ik goed uitgevoerd.

Blue Dress is weer best een aardig nummertje, maar wordt weer veel te lang gerekt.
Voor Clean geldt hetzelfde.

Een beetje een wisselvallig album, maar aangezien het nergens slecht wordt en er een aantal pareltjes opstaan, 3,5* met een evt. uitloop naar 4*.

Het bekendste en best gewaardeerde album van Depeche Mode maar imo zeker niet het beste. Ik vind het stukken minder dan "Music for the Masses", voor mij verreweg Depeche Mode's beste album. 'Enjoy the Silence' is natuurlijk best wel een mooi nummer maar toch ook wel een tikkeltje overgewaardeerd. Ik vind het echt niet veel beter dan 'Policy of Truth'.

Waardering; nipt een 4,0*

Dit was in andere landen (uiteraard niet in Nederland...) ook nog een grote hit.

DEPECHE MODE - VIOLATOR (1990)
"The Steps to Nuturing Chill"

Onpersoonlijke en kille tonen. Dat waren m'n indrukken na een eerste luisterbeurt van deze Violator, een klassieker uit het synthpop genre.

Echt kwalijk kan je het me niet nemen. Dit paradepaardje uit de discografie van Depeche Mode was de trap oplopen na lange tijd enkel naar de eerste trede te hebben gestaard. Die eerste trede is je bekend en vraagt je niet om risico's te nemen. Degene die volgen zijn een stap in het donker.

In dit semi-metaforisch tekstje door me neergepend is Enjoy The Silence trede één. Lang genoeg m'n enige kennis geweest omtrent deze geliefde groep. Laat ik dan ook maar vertellen dat er een grote laag stof lag op die trede. Want toen ik die overbekende single hoorde in albumverband, had ik een (waarschijnlijk) herkenbare reactie: "Ah? Is dat van hen?".

I know, call me a cultural barbarian - maar ieder mens heeft hier en daar wel wat kleine 'puttekes' die nog, éénmaal het goede gereedschap gevonden is, moeten worden gedicht.

Indrukken vervagen. Dat vertelt ons een citaat van een persoon op wiens naam ik nu even niet komen kan. Gelijk had 'ie zeker en vast. Die stap in het donker wagen zorgt voor herperceptie.

Ookal is de trap soms 'gladjes' (net als de muziek van Depeche Mode). Ookal is de trap soms grillig (net als de sfeer van de nummers). Toch overheerst een voldaan gevoel éénmaal de trap volledig te hebben overwonnen. Hoewel het niet zo'n groeier was...

Nu is het 'rating time' en twijfel ik tussen 3,5* en 4*. Misschien helpt recapituleren wel even...?

Zoals reeds aangegeven pakten de nummers me in het begin niet echt. Ik hoorde steriele muziek. Niet dat ze bang was persoonlijk te worden, ze kwam gewoon niet zo over. Verder miste ik totaal enig kader, met sterke melodieën en ritmes (al dan niet catchy.) De songs op zich hadden te weinig karakter, en de teksten deden me niets...

Die visies zijn behoorlijk wat gedraaid. Nu zie ik dit album als een eigenzinnig doch melodieus experiment. Popsongs die aan de hand van lugubere electronica en het nazinderende stemgeluid een mooie dimensie en (mee)leefwereld creëren.

World In My Eyes bijvoorbeeld. Hoe één song je verschillende facetten aanbiedt om iedere luisterbeurt een ander audiovisueel verhalend kader op te bouwen.

Verder geen gebrek aan divers genot. Halo zorgt ervoor dat de plaat 'es vervaarlijk uit de hoek komt. Waiting For The Night (To Fall) is een heerlijke sfeerbrenger met een, naar m'n menig, niet genoeg geloofde tekst. De laatste twee wooren v/d song zijn tijdens het drukken op onverklaarbare wijze weggevallen. Goed zo, want Waiting For The Night is toch een mooiere titel, niet?

Enjoy The Silence is absoluut een verdiende klassieker. Punt. Beter dan z'n opvolger Policy Of Truth, die een opgewekte meezinger is - sterk, maar niet memorabel. Persoonlijk vind ik Harmonium, de versie v/h oorspronkelijke idee van Enjoy The Silence, minstens even goed. Zoals de meesten waarschijnlijk wel weten zou Enjoy The Silence een nogal zwartgallige ballad worden. Tot Alan Wilder feeling kreeg met het hit potentialgehalte van de song. Er werd beslist het iets meer uptempo poppy te maken - Martin Gore had daar, als enige, minder zin in. Het nummer
Klik!. Ook deze versie is zeker de moeite.

Sweetest Perfection. De zanglijnen lijken wel op jacht, zeer mooi gedaan - verder net niet sterk genoeg. Personal Jesus vind ik de zwaktste van de plaat. De te vele herhaling, en het minder interessant compositioneel niveau zorgt ervoor dat ik soms wat afhaak in m'n overgave aan het album. Ik snap niet goed hoe dit een grote hit is kunnen worden. Geef me maar de Cash versie.

Blue Dress is dan weer fenomenaal. Vooral die gedempte zoetheid in de stemgeluiden, ze dragen de genietbare licht erotische melodie.

Het album eindigt with a huge ripoff. Wie kan nou ontkennen dat de baslijn van de afsluiter simpelweg One Of These Days van Pink Floyd is. Clean is verder een nummer die me wat onverschillig achterlaat.

De 'interludes' zijn wel altijd mooi meegenomen orchestrale muziekstukken.


---------------"The Steps of The Nuturing Chill"---------------
Ieder nummer van constant, sterk niveau met een breed pallet aan aanbiedingen.
4,5 dus?
Nee, ik beleef geen zo'n magische trip als andere 'supersterke viereneenhalfsterren albums'.
4 dus?
Het album faalt wel af en toe de aandacht te blijven prikkelen (cf. Personal Jesus, Clean).
3,5 dan?

Oké. Hoewel het net ietsje meer zou moeten zijn. Ik voel me niet zo goed bij deze 'score uitreiking'.
Bij een 3,5 doe ik het album niet genoeg eer aan. Bij een 4 net iets te veel, wanneer ik het vergelijk met andere 4* albums die me net iets meer doen...

Tip naar 'rating' op schaal van tien
Het wordt een 3,5

De traptreden naar koesterende kilte.

Zo begon ik, zo eindig ik. Zo begint het album. Zo eindigt het album. Zo is het album.
Een vervaarlijke combinatie tussen kilte en uitnodigende warmte.

Leuk stuk om te lezen.... niet eens met alles. Maar petje af voor de recensie