Kate Bush - Hounds of Love (1985)

Kate Bush is één van mijn favoriete vrouwelijke popartiesten; mischien wel dé favoriete, echter vind ik niet alles even goed/mooi. Hounds Of Love vind ik op zich een goed 'werkstuk', maar het is geen favoriet album voor mij. Vooral de 2e helft (The NInth Wave) bevalt me niet zo. Ik ben toch meer gecharmeerd van het type nummers en de sound op The Kick Inside. Ik ben vooral muzikaal gericht, maar lees altijd wel graag de stukjes van de 'Poeet' Dazzler en dat schaft mij dan weer meer info/achtergrond over de teksten, ook al is het 'gedeeltelijk' zijn beleving; ik laat dat graag aan hem over.

't Is dat er maar tien albums in de Top 10 passen en niet 11. Dit zou de elfde zijn. Waanzinnig, steeds weer. Hét meesterwerk van La Bush (al heeft ze zo ongeveer vier albums die dat predikaat verdienen).

De 1e helft vind ik wat meer ''pop georienteerd'', de 2e is wat aparter, daardoor maakt het een mooi geheel vind ik.
Under Ice is voor mij het hoogetepunt hier, de dreiging en wanhoop word zo geniaal overgebracht.

Hoe dan ook wilde ik een CD van deze zingende engel in mijn top 10 hebben, uiteindelijk is het Hounds of love geworden, op deze plaat komt haar grote talent het meest tot uiting, in fantastisch muziek met een flinke dosis experiment en mistiek. Super plaat deze hounds of love hetgeen eigenlijk voor haar hele muzikale carriere geld. Jammer dat ze zo weinig productief is en zich met kind en man in haar droomwereld op het Engelse platteland heeft terug getrokken.

Mijn eerste Kate Bush-album. Maar ik weet het nog niet. Qua songwriting heeft deze plaat de tand des tijds zeker doorstaan, qua sound echter niet. Typisch jaren '80 klinisch. De mooie warme piano in Mother Stands For Comfort (mooi nummer trouwens) voelt bijna als een bevrijding.

Qua zang/songwriting/experimenteerdrift is er echter weinig mis op dit album, dus ik ga deze zeker vaker draaien. Voorlopig nog geen score.

Met de gespannen sfeer van het openingsnummer en de enge sfeer van het tweede titelnummer kan het al niet meer mis gaan. Cloudbusting is ook prachtig. Ik ga het heel kort houden: Ik hou van dit album.

Kate Bush moet m.i. even warmdraaien met de eerste drie nummers. Ik vind Running up that hill, Hounds of love en The Big sky niet de sterkste songs van deze cd.

Maar áls Kate Bush eenmaal onder stoom ligt, zijn de nummers daarna allemaal vijf sterren waard. In ieder geval t/m The Morning fog, de officiële afsluiter van de cd.

Vanaf Mother stands for comfort ga je er echt voor zitten en hoewel er af en toe wel wat onderlinge verschillen zijn is het allemaal erg goed, zoals Watching you without me en Jig of life.

The Ninth wave, het tweede gedeelte van de cd is meer mysterieus, spannend en lijkt mij Kate Bush meer op het lijf geschreven dan Running up that hill.

Mij spreekt het in ieder geval meer tot de verbeelding.

Running up That Hill blijft voor mij toch een juweeltje, hoor.
Samen met Cloudbustting en enkele tracks op kant 2 outstanding.

Tegenwoordig zit ik vaak in de trein van 'het westen' naar 'het noorden' en dat duurt een uurtje of 3. Ik heb maar een mp3 spelertje aangeschaft en volgepompt met muziek. Ook deze cd heb ik erop staan en ik ben van de ene in de andere verbazing gevallen hoe goed deze eigenlijk is. Was ik in de jaren 80 weg van de hits die er op staan. Nu zijn het vooral And Dream of Sheep, Under Ice, Waking the Witch waar ik kippenvel van krijg. Dus een dikke 5 (= een 10!).

verhoogd naar 5*

Die fretloze bas in Mother Stands for Comfort staat ook garant voor een goede portie ganzepokken oftwel kippenvel...

Hoe mooi Running Up That Hill is gecomponeerd, blijkt ook uit de versie van
Claudia Brücken + Andrew Poppy - Another Language (2005).

Prachtige combinatie tussen een orkestvleugel en de karakteristieke stem van Claudia (ex-Propaganda).

Meesterlijk album van deze klasse dame. Heel sterk in elkaar gestoken album. Hier werd veel tijd ingestoken. Niet liever dan 4 singles kwamen uit deze magische plaat. In 1985 waren dat Running Up That Hill en Cloudbusting. Het jaar erna kwamen Hounds of Love en The Big Sky in een speciale mix.

Niet enkel Kate zingt op deze plaat. Tal van backing vocals vullen de "achtergrondleegtes" volledig op.

Wat een klasse plaat!!!!

mijn vader/hele grote Beatles-fan/hele grote Beach Boys-fan zei laatst:
''Hounds of Love van Kate Bush overstijgt Sgt. Pepper en Pet Sounds, zonder moeite''

Ik kom toch echt niet verder dan 3,5*. Er staan een aantal pareltjes op, maar zeker net zoveel nummers die me niks doen en soms zelfs irritant zijn..

Het lijkt net alsof Kate Bush na het experimentele The Dreaming niet goed wist welke kant ze op zou gaan.
Zou ze eerst onder de werktitel The Ninth Wave aan de slag zijn gegaan?
Want dat zie ik toch wel als logisch vervolg op het vorige album.
Dit is een soort van concept album over de angst om dood te gaan.
Als vervolg op The Dreaming krijgen we The Nightmare.
Het schijnt een traumatische ervaring uit haar jeugd te zijn, toen ze ooit bijna verdronk.
Waarschijnlijk de meest persoonlijke openbaring op haar mysterieuze leven.
Omdat The Dreaming commercieel gezien na het succes van de vorige albums toch wel een flop genoemd mag worden; durfde ze het waarschijnlijk niet aan om het als volwaardig album uit te brengen.
In verhouding tot de andere albums heeft ze hier ook langer de tijd voor genomen.

Het Hounds Of Love gedeelte bestaat dan ook uit toegankelijke nummers die stuk voor stuk op single konden worden uit gebracht.
Met Running Up That Hill sloeg ze dan ook direct terug.
Het gaat over een gevoelig onderwerp; namelijk over een vrouw die liever als man geboren had willen zijn.
Misschien wel een van de mooiste nummers uit de jaren 80.
Cloudbusting is van ongeveer dezelfde sterkte; elke keer kippenvel als ze de zin Like The Sun Coming Out zingt.

De minst geslaagde song vind ik The Big Sky.
Doet mij teveel denken aan Girls Just Want to Have Fun van Cyndi Lauper.
Kate Bush heeft teveel kwaliteiten om een kopie uit te hangen.

Van de bonusnummers moet ik Under The Ivy toch nog benoemen.
Deze b-kant van Running Up That Hill is van grote klasse, maar begrijpelijk dat deze niet op het album terecht is gekomen.
Past niet in het totaalbeeld, maar wel weer Kate Bush op haar best.

Oef, daar boor je geheel onterecht één van mijn favoriete nummers van dit album de grond zin in zeg.
Girls Just Wanna have Fun??????

Tja, Eric; misschien ben je onbewust wel een groot Cyndi Lauper liefhebber.
Ik hoor het er toch echt in terug.

we kunnen dan ook niet altijd op dezelfde lijn zitten.

Met een ding zijn we het in ieder geval wel eens.
We vinden het beide een klasse album.

Dat klinkt me toch iets te kort door de bocht.

Ik las dat het gaat om de veronderstelling dat een vrouw
zich beter zouden kunnen inleven in man, mocht ze heel even een man zijn.
En omgekeerd: let's exchange the experience ...

Daarom: a deal with God, laten we het Hem vragen of het even zou kunnen.

Wat de genesis van het album betreft, zou je wel eens gelijk kunnen hebben.
The Ninth Wave als vervolg op The Dreaming en de vijf losse songs als potentiële hits.

Merk op dat met Mother Stands for Comfort Kate opnieuw
over de moederschoot schrijft. Wat ze al deed op The Kick Inside
(mag je letterlijk nemen volgens mij) met oa Room for the Life
en later ook met Breathing en This Woman's Work bijvoorbeeld ...

Vind ik toch een intrigerend thema in haar werk.

Grappig, ik begreep Running Up That Hill altijd alsof God een foutje had gemaakt, dat een man in een vrouwenlichaam zat, en dat hij vroeg om die fout alsnog te herstellen.

Pittige onderwerpen haalt mevrouw Bush uit haar creatieve brein als ik onderstaande reacties goed lees. Ik kan me voorstellen dat die gillende gothics van tegenwoordig hier inspiratie uit halen.
Nee, dat is flauw en daar doe je Kate schromelijk mee tekort. Bjork en Tori, PJ Harvey en Beth Gibbons hebben er ook inspiratie mee opgedaan.
Ik weet niet of ik haar Kate mag noemen, maar aangezien ze toch spoorloos verdwenen is maakt het niet uit.

Hounds of love vind ik iets te druk en erg jaren '80. Ik hoor dan liever The Kick Inside. Daar zijn we David Gilmour nog erg dankbaar voor.

Heb ik iets gemist? Er is een zeilmeisje van 16 verdwenen, maar zo jong is La Bush toch ook niet meer.

Tja, wat heet spoorloos? Een paar jaar terug nog een sterk album uitgebracht in de vorm van Aerial. Nee, haar popsuccesjaren zijn achter de rug maar is dat erg? Ze vind het gewoon leuk om moeder te zijn en haar kinderen op te voeden. Nobel streven dunkt me.

Het album was al een tijdje onder m'n aandacht, stoute schoenen aangetrokken en het Audio Fidelity vinyl besteld...wauw! Het Grote Geluid is 'warmer' en akoestischer dan ik had verwacht, fantastische songs, geweldige stem, prachtige arrangementen. 4,5* voor nu, het kan nog meer worden!

Reactie na eerste deel: Running up that hill is fantastisch, maar de rest is niet zo bijzonder.
Reactie na tweede deel: WOW!

Kate Bush – Hounds of Love

Kate Bush is momenteel 1 van mijn favoriete zo niet de beste zangeres van de wereld.
Met een dromerige en hoge stem weet ze menig luisteraar te betoveren. Zelfs mensen die niet houden van die stem zijn nog steeds onder de indruk. Eerder behoorde ik tot die laatste groep mensen. Wuthering Heights en Babooshka had ik altijd zo’n Efteling gevoel bij.
Alsof zij de heks van de eeuwenoude sprookjes is.
Vreemd eigenlijk, ze is beeldschoon. Enfin, haar stem kon ik niet echt waarderen, tot ik een maand of 2 dit album toch maar een kans gaf. Nummers als Running Up That Hill en Cloudbusting kende ik allang maar ze waren me niet echt opgevallen. Tot 2 maanden geleden dus. Ondertussen is deze geweldig gevallen en de andere platen beginnen ook erg leuk te worden. Waar de voorgaande platen ietwat experimenteel waren en heel dromerig en rustig, bij vlagen zelfs apart is deze een stuk toegankelijker. Kate Bush zingt niet de hele tijd enorm hoog als op Wuthering Heights en de muziek is wat commerciëler, meer de popkant op.

Wanneer ik de eerste klanken van de magistrale drums hoor en die fantastische keyboard klanken besef ik me gelijk al dat ik in Running Up That Hill (A Deal With God) zit.
Een fantastisch nummer waarop Kate prachtig zingt. Een nummer over het zich tijdelijk verplaatsen in een man om te weten wat hij denkt en voelt. Ze zingt het ook, als ik het kon zou ik een deal sluiten met God. Natuurlijk om even van lichaam te verwisselen.
Een fantastisch popnummer dat door merg en been gaat. Is dit trouwens ook het nummer waarop we David Gilmour horen?

In Hounds of Love horen we weer die perfecte drums. Die klinken heerlijk op dit album.
De magische stem van Kate Bush klinkt weer en ze zingt echt mooi. Er is niemand die zo mooi op een manier als Kate zingt. Kate kan zo in mijn rijtje favoriete zangeressen als Beth Gibbons en Claudia Brücken. (bekend van de Duitse groep Propaganda)
Ook dit is weer een heerlijk nummer. Na het horen van dit nummer realiseer ik mij dat ik nog een mooie (her)ontdekkingsreis voor de boeg heb.

The Big Sky valt weer in zoals Running Up That Hill, zelfde drumgeluid.
Een uptempo nummer wat ik iets minder vind dat haar voorgangers maar beslist een sterk nummer. Hij is ietwat druk door de gitaarpartijen en de drukke drums.
Toch pakt het me wel.

Er moet een rustpuntje komen na 2 snelle popnummers en een derde uptempo popnummer.
Dat komt er ook met alweer het vierde nummer namelijk: Mother Stands For Comfort.
De muziek is wat experimenteel met de geluidseffecten en de glijdende en zeer aanwezige bas. Ook hier is er weer een prominente rol voor de drummer.
Het is een dreigend nummer en soms kil maar het is een perfecte inleiding voor het mooiste nummer van de plaat.

Kate Bush neemt de instrumentatie een aantal seconden voor zichzelf, met haar zang natuurlijk. De basdrum begint te kloppen en de keyboards komen erbij. Het nummer komt los met de strijkers. Kippenvel. Erg mooi en dromerig nummer. Ook hier klinken die drums weer als het eerste nummer. Kloppend en beklemmend. Episch zelfs.
Machinaal soms, heerlijk. De prachtige stem van Kate leidt het prachtige lied naar de finale waar de achtergrond de zang bekleed. Hier gaan al mijn haren overeind staan.
Alsof ik zo’n kitkat papiertje boven mijn armen houd. En daar komt de achtergrond als de drummer opzwepend begint te drummen weet je dat het komt. Dat ‘’YeehYeioYeioYeeh’’ moment is geweldig. Het mooiste nummer van deze plaat.
Ik heb het natuurlijk over Cloudbusting.

Dan komt de rustige ballade And Dream of Sheap. De 2de helft van de plaat.
Dit is echt gewoon een heel ander album.
Het verhaal begint hier pas. Het originele concept van dit album wordt hier ingezet zoals aERo al vertelde.

Het vervolgt met het grimmige en dreigende Under Ice. De strijkers konden zo uit een ijzingwekkende thriller zijn. Kate zingt zeer onheilspellend. Zo hoor ik haar ook wel graag.
Dit klinkt super. Maar het verhaal is wat lastiger. Een Titanic gevoel als het schip is gezonken en de overlevenden alles proberen om niet te bevriezen in het ijskoude water.

‘’Wake Up’’ Hoor je gelijk nadat Under Ice is afgelopen. De heks is gevonden nadat ze met een verzwaarde ketting in het water is gegooid. Ze wordt wakker, is ze dan toch een heks.
De muziek is snel. Gevaarlijk zelfs. Erg spannend, ik voel me echt alsof ik achtervolgd wordt door een heks. Kwaad als ze is wordt ze een demon, het gegrom is spannend.
Ze vermoordt iedereen die ook maar iets te maken had met haar verdrinking.
Een ‘’The Crow-effect’’ zullen we maar zeggen. Ze is ‘’guilty’’ aan hekserij.
Zo beleef ik Waking the Witch.

Watching You Without Me is het rust punt. Ze is afgekoeld van haar uitbarsting. Is ze weer terug in het ziekenhuis of ligt ze nog steeds in het water en was Waking the Witch maar een droom.
We weten het niet mij we mogen wel weer op adem komen al blijven we betoverd door mevr. Of heks Kate Bush.

Jig of Life. Iers, Riverdance het komt allemaal bij mij op. Heeft dit wel iets te maken met het album of worden we hier express op het verkeerde been gezet. Toch heeft het nummer door de drums iets herkenbaars. Ze droomt weer, over haar favoriete moment in haar leven.
Ze koestert St. Patrick’s Day. Daar ontmoette zij haar levenspartner waarmee ze de hele dag de riverdance meedanste.

Er komt dan weer wat rustigs voorbij. Het tragische Hello Earth.
Haar redders proberen Kate nog te redden, ze reanimeren haar maar ze ziet het licht aan het eind van de tunnel. Ze ziet haar geliefde in gedaante van een engel. Samen met haar zoon.
Ze krijgt de hand van haar zoon en man. Ze wordt uit het water gehaald. Ze wordt weer wakker, al snikkend haar zoon en haar man zaten op de betreffende boot. Zij hebben het niet gehaald, Kate wel. Tragisch verhaal.

Toch wordt je na het tragische Hello Earth volkomen op het verkeerde been gezet door
The Morning Fog. Of juist niet. Ze pakt haar leven weer op na de tragische ramp.
Ze draagt nog steeds de littekens maar ze wordt weer gelukkig. De ramp heeft haar 1 ding opgeleverd. 1 keer het leven via een man zien dankzij Running Up That Hill.

Dit is echt een fantastisch album. Na het vandaag nog eens geluisterd te hebben verhoogde ik het van 4* naar 4,5* maar ik verhoog het weer. Nu ik dieper in ga op vooral het 2de thema vanaf kant 2 word ik zo diep geraakt dat ik er 5* van maak. De eerste kant is echt een fantastische popplaat en de 2 kant heeft een serieus thema waarover je kunt twisten.
Echt fantastisch.

Ik mag zelf graag naar deze versie van 'Running Up That Hill' luisteren: YouTube - Kate Bush & David Gilmour - Running up that Hill - Live SPB

Vind ik toch een stuk sterker, al is er met origineel ook helemaal niets mis. Uitstekend nummer.

Dit is verder zo'n plaat die ik lastig kan omschrijven, anders had ik weken geleden al wel een bericht geplaatst. Vandaag opnieuw gedraaid. Misschien een tikkeltje 80ies, maar dat draagt ook wel bij aan de wat kille sfeer. Tekstueel ook de moeite waard. Aparte plaat, dat zeker.

Dit is van al mijn CD's uit mijn verzameling (en ik heb er zo'n 11.000) mijn favoriete CD. Prachtig van voor naar achter en weer terug. Als puberjochie kocht ik de elpee en daar was ik al helemaal aan verknocht, later de CD gekocht en nog later de "EMI bestaat 100 jaar"-editie gekocht. Mijn favoriete nummer hierop is toch wel "The Big Sky", waar ik echt volledig van uit m'n dak kan gaan. Toen ik 1988 fan werd van Prince (en dat nog steeds ben en ook van Kate trouwens) werd ik in 1991 verrast toen Prince zijn CD "DIamonds & Pearls" opdroeg aan Kate Bush. In het bijbehorende boekje stond geschreven: 4 the Hounds of Love. Kwamen ineens mijn twee favorieten bij elkaar, fantastisch! "The Ninth Wave" ken ik van A tot Z helemaal uit mijn hoofd, zo vaak heb ik CD al gedraaid. En elke keer als ik mee een beetje down voel... Deze CD in mijn PS3 en mijn dag is weer goed.

Psssssssssssst.... Er gaan trouwens geruchten dat Kate weer gaat optreden. Wanneer is niet bekend, maar het schijnt dat ze plannen heeft. Daarna zal ik rustig kunnen sterven. Amen.

P.S. Ataloona: prachtige recencie!!

Gisteren dit album gekocht (op vinyl) en ik zie eigenlijk nu pas voor het eerst dat er twee honden op de hoes staan.

Hier hebben we er weer een TIJDLOOS. Haar stem is naar mijn smaak gelukkig een octaafje gezakt. Als je het verglijkt met haar begin periode. Herinneren we ons de prachtige clips die op de een of andere manier heel goed paste bij haar muziek? Deze vrouw weet gewoon prachtige muziek te maken. En met haar vrij ongewone stem er een geheel van te maken waar je U tegen zegt. En voor de rest lees de prachtige recensie maar van ataloona niets aan toe te voegen. Of toch wel ik zou willen dat ik een van die twee honden was al was het maar voor 5 minuten lekker op de borst van kate mogen liggen of niet kronos?