Neil Young + Crazy Horse - Ragged Glory (1990)

Als ik het mij juist weet te herinneren, was dit mijn eerste volledige kennismaking met Neil in de zomer van '95.

"Sjonge, deze plaat is enorm luid!", was het eerste wat door mijn hoofd flitste toen ik Country Home door mijn kamer - jawel, een ander woord is er niet - liet bulderen.

"Wat een plompe, boerse muziek" - was mijn tweede indruk. Jullie begrijpen: ik was verkocht

Ik luister nog geregeld naar Ragged Glory en dit tot mijn volle plezier. En nog steeds heb ik die zompige indruk, de cd klinkt als een kerel die in je huis binnenwandelt - je fijne theeservies (ik heb dat toch niet ) door zijn onhandigheid naar de filistijnen helpt. Dat soort kerel MOET je toch koesteren, niet?

Natuurlijk is er ook hier weer het gitaarspel van Neil - hier GEBEURT wat. Het gros van het gitaarspel in de pop/rock-kringen lijkt te suggeren: "schat! ik sta nat". Vervolgens verwacht je toch een soort van apotheose - helaas: die blijkt karig uit te vallen: de watermatras blijkt kapot

Wil ik maar zeggen: Neil laat zijn gitaar tenminste een verhaal vertellen.

Hier is muziek die een beetje stuk is - zich met piepende adem en rammelende scharnieren naar het einde sleept. Vreest niet, onvervaarde MuM-vrienden : wat bijna kapot is - leeft des te meer!

Toch nog één nummer uitlichten: Love to Burn - zou het een pleidooi kunnen zijn voor het uittreden van de emotionele bunker waarin we ons allemaal toch o-zo graag nestelen? Ik hoop het graag hopen

Top plaat. Neil Young & Crazy Horse in topvorm: pure dynamiet, fantastisch gewoon.

Net zoals Zachary, staat Ragged Glory nog heel regelmatig op hier, net zoals Freedom en Zuma overigens, een van mijn absolute favoriet Young-platen !!

Eigenlijk een essentiele plaat voor elke Neil Young fan!

Ragged Glory is een plaat die bij me insloeg als een bom. Een plaat die je niet onberoerd raakt en tegenstrijdige gevoelens oproept. Na de eerste 3 nummers te hebben gehoord, had ik zoiets van "weg ermee!". De cd belandde op een grote stapel met de bedoeling ze nooit meer te beluisteren. Maar om een of andere reden bleef country home door mijn hoofd spoken en voor ik het wist begon ik het plaatje grijs te draaien en werd ik een echte Neil Young fan.

Ragged glory is een plaat met ballen. De ruige gitaarklanken die zo eigen zijn aan Neil Young, gaan door merg en been. Alleen als ome Neil zijn keel opentrekt, dan heb je de neiging je oren dicht te houden. Die nasale klank klinkt verre van aangenaam.

En toch is dit cdtje een echt meesterwerkje. Het is een emotionele en gevoelige plaat... Pareltjes zijn "over and over", "love to burn", "love and only love" en "days that used to be". Eigenlijk kan ik evengoed alle nummers opsommen... Kortom: WOW !

Inderdaad een geweldig album. Lekker hard met lange gitaarstukken. 'Days That Used To Be' en 'Love To Burn' zijn mijn favorieten. Onmisbaar in je NY collectie. Ik heb altijd al Neil Young met Crazy Horse geprefereerd boven NY solo. 4.5/5

Inderdaad, samen met Crazy Horse is het vuurwerk

Jaaa, wat een plaat is dit. Ondertussen m'n zoveelste Neil Young... maar oorspronkelijk gehaald vanwege Fuckin Up, een nummer dat wel geregeld door de heren van Pearl Jam gecoverd wordt. Maar ook buiten dit nummer een zeer aardige harde plaat. een 4

Idd wat een plaat wat een plaat. er zit gelukkig veel agressie in zo moet het.

Niet de beste plaat van Neil met Crazy Horse, maar nog steeds erg goed. Niet alle nummers zijn even geslaagd(dat vreselijke GroenLinks nummer op het einde!), maar dat maakt ook niet echt uit. Het gaat om het geluid wat Neil uit zijn gitaar weet te persen en dat verveelt me nooit.

4*

Was ook mijn eerste kennismaking met Neil Young destijds. Ik heb hem net nog eens gespeeld (was denk ik meer dan 10 jaar geleden). Wat een plaat!
Ik heb "After the goldrush" en "Decade" in mijn bezit en die speel ik nog regelmatig, maar deze mag er gerust bij hoor.
*4,5

Heerlijke rauwe plaat van Neil Young & Crazy Horse. Gewoon inpluggen en spelen maar en het geeft niets als er 30 seconden noise aan het einde van een nummer zit. Het geeft de plaat meer karakter.

De eerste twee nummers lagen er ruim tien jaar te wachten op een geschikt album en ze passen precies. Het zijn hooguit de teksten die naar het eind van de jaren 70 verwijzen.

Dit is mijn op een na favoriete Neil Young album (na Everybody knows...) en mijn favoriete album van 1990. Als je Neil Young samen met de Crazy Horse goed vindt dan kan het bijna niet anders zijn dan dat deze je ook bevalt.

Tribal, je hebt dat goed gezegd, denk er ook zo over !
Country Home en Over and Over vind ik de beste die hierop staan, gitaar inpluggen en rammen maar, jawel !
4 sterren ! ****

De Hoes geeft ook goed de sfeer weer; en oefenruime, een repetitie-hok, of hoe je dit noemt, en zo klinkt de plaat ook; alsof alles in één take is opgenomen, zonder franjes of overdubs in elk geval !

Inderdaad, het klinkt wat simplistisch allemaal maar het rockt als de neten. In elk geval beginnen met een 4.0

Na het gevarieerde 'Freedom' dat wederom weer een mijlpaal in zijn oeuvre is/was, kwam Neil Young terug met deze heerlijke, beukende plaat met Crazy Horse, waarop Young als gitarist excelleert in ellenlange soli.
Ik ben zo iemand die echt alles van Neil Young in huis wil hebben en werd dus nieuwsgierig nadat ik de (toen) nieuwe single 'Mansion on the hill' op de radio gehoord had en op t.v. de gave clip gezien had. Ik moest meteen aan 'The old man down the road' van John Fogerty denken.
Kort daarna meteen dit album als LP gekocht en vervolgens helemaal grijsgedraaid.
Later zag ik 'm als special price-CD met zo'n gele sticker met een uitroepteken erop en heb 'm opnieuw gekocht en die draai ik nog regelmatig naast andere goede CD's met Crazy Horse zoals 'Everybody knows this is nowhere' en 'Re.ac.tor'.
De cover van 'Farmer John', dat ik vooral in de versie van The Searchers ken, is door Young getransformeerd tot een snoeiharde rocksong. Gelukkig hebben ze de versie van 'Fuckin' up' niet weggepiept. 'Days that used to be' lijkt qua melodie op 'My back pages' van The Byrds (Bob Dylan).

Waarom gaf ik deze kathedraal van ingenieuze epische noise-rock in beste Dinosaur Sr.- en Crazy Horsetraditie, "maar" een 4,5???
Tsss.... even rechtzetten dus, en een vette dikke 5/5 !

ja, c-moon, ik kom met wat moeite aan 4, omdat ik toch vind dat er echt een paar nummers opstaan die ik met moeite kan aanhoren;
Farmer John is er zo eentje, en ook nummer 8 vind ik minder geslaagd, voor de rest is dit album ok, maar zal nooit mijn favoriet NY album zijn, daarvoor is het kakafoniegehalte soms iets te hoog.
Maar slecht zou ik dit niet durven te noemen.

Vorige week gekocht en goedgekeurd. Had voordien enkel de verzamelaar Decade die me niet 100 % overtuigen kan. Toen ik Mansion on the Hill onlangs op de radio hoorde, besloot ik de meer rockende Neil een kans te geven. Ik moet zeggen dat ik na één week al echt hou van deze plaat. Lekkere ongedwongen gitaarrock. De nummers zijn lekker episch en vervelen geen seconde. Er wordt gesoleerd en kwistig met feedback gestrooid. Een topplaat!

Heerlijke Neil Young plaat,die ik nog vrij regelmatig draai.Niet allemaal toppers die er op staan,maar als geheel enorm genietbaar.Lekker "lui"gezongen en de gitaar brult zich zonder enige subtiliteit door de nummers heen.Ook lekker strak bijeengetimmerd door de ritmesectie.Het speelplezier straalt er ook vanaf en das de charme van deze plaat.

Mijn eerste echte kennismaking met Neil Young (laten we Rockin' in the Free World buiten beschouwing laten, want dat nummer kent iedereen op deze aardkloot). En het smaakte naar meer: ik heb al lang mijn schade ingehaald en diverse albums van Mr. Neil binnen.

Dan wens ik u zeer veel plezier en vreugd in de muzikale tocht naar de mooiste stukjes muziek van Ome Neil.

En ik zal er een tijdje mee zoet zijn, dat weet ik nu al! Goeiendag zeg, heeft die man een karrevracht albums uitgebracht onder diverse gesternten: solo, met Crazy Horse, Pearl Jam enzovoort.
Ik hoor hem graag in zijn beide gedaantes: rustig + akoestisch en dan wel weer fel scheurend op zijn gitaar. Zo maken ze ze niet meer.

Ik kan me herinneren dat ik niet echt kapot was van Mansion on the Hill (het enige nummer wat ik hiervan ken). Is de rest ongeveer als dit nummer? Ik prefereer toch meer de gevoelige Neil

Lijkt een blinde aanschaf voor jou. Album past goed in het rijtje, Everybody knows, zuma, rust never sleeps. Topplaat, met een enkele misser.

Sterk rockende plaat. Met Crazy Horse heeft Neil ook eigenlijk geen slecht album gemaakt, en op Life na, alleen maar goede albums wat mij betreft.

Zo ook deze plaat die ik zou willen omschrijven als een mix tussen hardrock en grunge. Ik was bij dit album niet meteen helemaal onder de indruk, maar eenmaal rond het 5e nummer kwam dit steeds meer. Ik geef hem nu een 3.5* maar ik denk dat deze het in zich heeft door te groeien naar een 4* of misschien zelfs een 4.5*

Ja luister hem nog maar es een paar keer, als ik je smaak zo bekijk wordt dit wel een 4/4.5

Fuckin' Up is een klassieker. En Neils versie van Farmer John kickt ass.

Geweldige plaat van Neil Young. De beste, dan wel één van de beste die hij heeft gemaakt.

In al onze lof zijn we het hier vrijwel allemaal met elkaar eens.

Bijzonder. Iemand noemt nog ver weg Zuma, voor de rest hoor ik niemand over Harvest of After the goldrush.

Niets van te zeggen hoor, deze cd's, maar Ragged glory.....................dat is een heel andere dimensie. Dat is toch eigenlijk waar we op zitten te wachten, bij Young?

Een enkele ballad is natuurlijk prima (hoewel niet te vinden op Ragged glory) maar dit is het ware werk. Dit kan Neil Young het beste, natuurlijk samen met Crazy horse.

Dit is de reden dat hij solo speelt, dit kan nooit samen met CSN. Daar maakt hij helaas alleen kampvuurmuziek mee, al wordt hem dat niet specifiek gevraagd

Voor Neil Young hoop ik dat McCain de verkiezingen wint. Dat is hij in ieder geval nog 4 jaar verplicht zich luidruchtig en verbaal te weren.

Favorieten: Love to burn en, het beste, Love and only love

Over And Over, Mansion On The Hill, The Days That Used To Be....Koptelefoon op geluidssterkte op hoog en laat de trommelvliezen maar werken. Idd Neil op zijn best!!!!

Ik hoor hier trouwens niemand over White Line, ooit bedoeld om in 1977 als River of Pride op Chrome Dreams te verschijnen. De Chrome Dreams versie is beter, maar deze is ook lekker ruig en wat zwaarder

Je hebt gelijk over White line. Misschien is het te kort om een overweldigende indruk achter te laten?

Daar zit wat in, hij had best wat langer gemogen.. maar vooral het intro vind ik helemaal geweldig, daarna zwakt hij wel wat af..