Whitesnake - Slip of the Tongue (1989)

Allemaal 100% hair.
Ozzy deed het alleen op Ultimate Sin. Dat geef ik toe.

De vraag is: is dat erg? Misschien is het mijn interpretatie, maar ik vind altijd iets denigrerends uitgaan van die naam. Alsof het haar belangrijker weas dan de muziek (nou ja, het moest natuurlijk wel goed zitten natuurlijk... )
Noem het dan gewoon glam metal ofzo. Volgens mij werd het in die tijd ook zo genoemd. Als ik me goed herinner hadden we het in de jaren tachtig nooit over 'hair metal'. Volgens mij kwam die term pas later in zwang, toen dat soort muziek helemaal 'uit' was en er wat neerbuigend op teruggekeken werd. Dus ergens in de jaren negentig, vermoed ik.

Nee, natuurlijk niet. Het werd medio jaren 90 wel erg gemaakt door sommigen.



Zoals eerder gezegd: Glam en hair waren de gebezigde termen voor deze muziek. Ook toen. Alleen in de VS gebruikten ze dat minder. Daar noemden ze werkelijk alles heavy metal.

Morbid Angel is misschien het verkeerde voorbeeld om het door te trekken. Maar bekijk oude foto's van Metallica, Dark Angel, Death enzovoorts en je ziet kerels weliswaar lang haar hebben, maar geen spandex en getoupeerd haar dragen. Dat is het verschil tussen de brutere metal en de radiovriendelijkere hardrock.

Natuurlijk is er een groot verschil - zowel muzikaal als esthetisch - tussen brute heavy metal en wat ik voor het gemak maar vang onder de term hardrock. Maar daar vergelijk ik ze ook helemaal niet mee. Het gaat mij om de verschillen die hier worden gmaakt tussen enerzijds een band als Whitesnake etc. en anderzijds bands als Poison, Ratt, Motley Crüe en Warrant. Ik hoor/zie daar toch wel verschillen in, ook al zijn ze subtiel.

En ja, ten tijde van 1987 (het album dus) liftte Whitesnake wel behoorlijk mee op wat toen gangbaar was in de sfeer van radiovriendelijke hardrock. Voor Whitesnake was dat album wel een flinke koerswijziging, al werd die ook al voorzichtig ingezet op het voorgaande album. Niettemin blijf ik vinden dat Whitesnake speltechnisch en compositorisch wel meer in hun mars hadden dan de andere genoemde bands. Dat geldt wat mij betreft ook voor een band als Van Halen. Die wordt voor het gemak vaak ook bij de glam/hair metal ingedeeld. Natuurlijk hadden ze in DLR een flashy showman met 'big hair', maar die band stond met name qua gitaarwerk toch wel een treetje hoger.

Voor het gemak Wikipedia nog even geraadpleegd. Die heeft geen aparte hair metal entry, maar vangt alles in die stijl onder de noemer Glam metal. En daar lees ik onder meer: 'Use of the derogatory term "hair metal" started in the early 1990s, as grunge gained popularity at the expense of 1980s metal'. Zo herinner ik het mij ook. Ze hebben het daar ook over 'pop metal':

Ach ja, vakjes, het zal altijd wel stof tot discussie blijven geven. Geniet er gewoon van, zonder schaamte of voorbehoud.

Ik niet, maar goed. Als wikipedia het zegt, zal het wel waar zijn. Overigens werd het in dingen als fde hitkrant ook wel 'melodieuze hardrock' genoemd, meen ik mij te herinneren. Bekkenbreker voor de boeren met een Nedersaksische tongval onder ons.

Ik vind het ook helemaal niet derogatory. Niet minder als de term "glam" dat was. Toen ik een tiener was noemden mijn vrienden het allemaal posers. En omdat ik het naast alle deth, blek en tresj ook graag luisterde, hoorde ik er maar half bij. Dat was pas denigrerend.

Daarbij doe je ondanks je genuanceerde slotstelling het, wellicht onbewust, wel voorkomen alsof bands als Ratt en Poison allemaal niks konden en alsof bands die credibility hebben buiten het hairwereldje (daarisieweer) wel iets in hun mars hebben. Terwijl juist Van Halen en hartstikke hair/glam is. Sterker nog: dat zijn de mede-aanstichters. Maar dat mag je niet zeggen want dan schop je 'echte muziekliefhebbers' tegen de schenen. Whitesnake ging met 1987 en Slip Of The Tongue ook helemaal op die toer. Laten we dat toch niet gaan ontkennen.

Nou, dat laatste is absoluut waar, dat ontkent ook niemand volgens mij. Het was een weloverwogen keuze van David Coverdale om die toer op te gaan. Ten koste van bandleden als Micky Moody en Neil Murray, en uiteindelijk de gehele toenmalige band. Coverdale liet zich ernstig beïnvloeden door zijn nieuwe Amerikaanse manager John Kalodner, die kansen voor de band zag om het in de VS te gaan maken. Met inbegrip van twee heropgenomen nummers, waarvan Kalodner naar verluidt voorzag dat Here I go again de potentie van een nummer één-hit bezat. Daar heeft-ie in elk geval gelijk in gekregen.

We hebben kennelijk verschillende ervaringen en kijken dus anders tegen de naamgeving aan. Overigens beweer ik niet dat bands als Poison, Ratt e.a. 'helemaal niks konden'. Dat vind ik evengoed leuke bands, alleen vind ik hun muziek wat simpeler, rechtlijniger zo je wilt. Een band als Winger heb ik dan weer net een trapje hoger staan, onder meer vanwege de (vooral ná de eerste twee albums) iets doordachtere composities van Kip en het gitaarwerk van Reb Beach. Misschien dat de gitaristische capaciteiten voor mij het verschil maken, al ben ik het met je eens dat Van Halen al vroeg een blauwdruk vormde voor de vele navolgers in het genre.

'Melodieuze hardrock'... Ja, nu je het zegt, die term kan ik me ook nog vaag herinneren als zijnde volop in gebruik in de jaren tachtig. Ik kon me daar destijds goed mee identificeren, omdat ik als niet-hardrocker van origine juist wel hield van dat soort 'lite metal' bands. Maar tegelijkertijd bedenk ik me nu met terugwerkende kracht dat je ook die term als neerbuigend kan interpreteren. Waren die veel steviger hardrock- en metalbands dan niet melodieus? Laten we zeggen dat sommige metalbands daar in elk geval niet de nadruk op legden...

In 1989 was ik inmiddels vertrouwd met de situatie dat Whitesnake mainstream was geworden. Sterker nog, ik vond het oprecht jammer dat "onze" Adje groot blessureleed meemaakte en enige tijd niet meer kon spelen. De stijl van volgende nieuwe gitarist Steve Vai was enigszins wennen, maar vooral klinkt hier een Whitesnake in topvorm in lijn met voorganger 1987.

Mijn favorieten: met titellied Slip of the Tongue zingt Coverdale op de toppen van zijn longen, Now You're Gone heeft mooie melancholie, de rockende ode aan het sterke geslacht via Kittens Got Claws, het vergelijkbare maar meer open klinkende Wings of the Storm en natuurlijk het juweel annex slotlied Sailing Ships.
Toen ik nog jong en fris was, kon ik de vele kleine lettertjes goed lezen. Zo ontwaarde ik dat er bijdragen klonken van twee voormalige toetsenisten van Rainbow, te weten Don Airey en David Rosenthal. Achtergrondzang was er onder andere van Tommy Funderburk, die ik toen kende van The Front en vorig jaar solo tegenkwam.

Dat ik in '89 al een grumpy old man werd, bewees de remake van Fool for Your Loving; ik was/ben te gehecht aan de versie op Ready An' Willing van negen jaar eerder. Een verschijnsel dat ik op 1987 al tweemaal eerder meemaakte. Dat je dit album steeds vaker op het kleine formaat van cd tegenkwam, was ook wel wennen: die kleine plastic doosjes haalden het niet bij de grote hoezen van elpees...
Met verzamelaar Greatest Hits uit 1994 kwam er een B-kantje bij, dat wel op het originele album had gemogen: Sweet Lady Luck. Uiteraard dook het ook op latere heruitgaven van Slip of the Tongue op.

Een lekker album en was ik tien jaar jonger geweest, dan was ik omvergeblazen. Maar ja, al in 1989 voelde deze twintiger enige bezadigdheid. Iets wat ik trouwens bij latere albums van Whitesnake weer kwijt zou raken. Desondanks houd ik wat gemengde gevoelens bij deze Whitesnake, net als hun eerste albums "gewoon voor de helft hartstikke lekker".

Fool For Your Lovin' voegde niets idd toe aan het origineel. Here I Go Again vind ik ook twijfelachtig. Crying In The Rain vond ik wel een prettige uitzondering op het heropnamevirus. Maar alleen vanwege die waanzinnige break van John Sykes.

Ja, John Sykes... Een klasse apart, zeker in die dagen toen er in die stijl nog niet veel rondliepen. Dat woeste van hem mis ik bij Vai, die op een andere wijze een klasbak is. Maar als ik moest kiezen...

Vai is heel beheerst op Slip Of The Tongue. Tegen Aardschok (album van de maand toen. Can u believe it?) vertelde hij trots te zijn eens in dienst van een nummer te spelen. Was hij maar eigenwijzer geweest.

Vergeleken met Skyscraper zet Vai een wat steviger fundament neer maar nog steeds met subtiele kunststukjes zoals we dat van hem gewend zijn. Met Tommy Aldridge is de ideale beuker voor dit soort muziek in huis gehaald. En dan met een Coverdale die wat minder hijgt en meer schreeuwt vind ik Slip of the Tongue een meesterwerk in zijn genre, de heropgenomen Fool for your Loving daargelaten.

En dat terwijl Coverdale juist vond dat Vai uiteindelijk helemaal niet paste bij Whitesnake, teveel technisch gepiel en een gebrek aan blues.
Deze combi bleek uiteindelijk geen match te zijn. Ik prefereer ook het werk met Sykes en Vandenberg. Slip of the Tongue vind ik een degelijke plaat maar een pak minder dan zijn voorganger.
De titels van deze plaat en de inhoud van de teksten vind ik dan wel weer prima gekozen door Coverdale, de tijden dat alles nog kon en niet elk woord (behalve in de VS door de parental advisory) werd gewogen door een groep moraalridders.

Bij Fool for your loving heb ik altijd en vooral het idee gehad dat het een moetje van de platenmaatschappij was. Het lukte (nogal!) met Here I go again dus dan op het volgende album nogmaals hetzelfde proberen a.u.b.!! Alleen waar ik de heropgenomen versies van Here I go again en Crying in the rain echt véél beter vind dan het origineel, gaat het bij Fool for your loving precies andersom. De oorspronkelijke versie swingt veel meer en klinkt speelser. Past beter bij het nummer vind ik.

De beste versie van Fool for your loving staat natuurlijk op Live... in the Heart of the City.

En tevens de beste live plaat van Coverdale!

Fool for your loving is gewoon niet zo'n geweldige song to begin with. Had dan Ain't gonna Cry no more today aangerand.

Of gewoon oude opnamen laten zoals ze zijn. Sweet Lady Luck was een prima reguliere albumtrack geweest.

Ja, dat laatste zou wat mij betreft ook de beste oplossing geweest zijn. Nooit begrepen dat Sweet Lady Luck het originele album nooit gehaald heeft. Het stond destijds wel op de B-kant van één van de singles van dit album en jaren later kwam het zowaar op een Greatest Hits-verzamelaar te staan.

Waar ik de heropname van Here I go again nog wel iets vind toevoegen - de kwaliteit van de song komt beter uit de verf, het nummer loopt gewoon lekkerder - vind ik het opnieuw opnemen van Fool for you loving een kunstgreep die niet nodig was geweest. Ik vind het wel een sterke song, maar de nieuwe versie voegt niet zoveel toe. Maar ze zullen gedacht hebben: de eerste keer werkte het, laten we het gewoon nóg eens proberen...

Voor dat nummer heb ik speciaal onder licht protest die Greatest Hits gekocht. Als er meer gekken zoals ik zijn, hebben ze dat wel slim gedaan natuurlijk.

Dat nummer heb ik altijd weergaloos gevonden, was zeker 1 van de beste nummers op de plaat geweest. Heb die single toen gekocht, ik meen het zeiknummer "The Deeper The Love", daaamn het knalde fantastisch!

Klopt. En dan nog alleen op de 12 inch single. Niet eens op de 7 inch.