Supertramp - Breakfast in America (1979)

Is dat op een bepaalde manier nadelig, als er meer singles van een album zijn afgehaald?

Ik lees alleen maar flauwekul. Je kunt mij niet uitleggen, waarom nummers van Crime of the Century meer diepgang zouden hebben dan bij Breakfast in America. Het is ook onzin.

Ik vind Crime ook net even beter maar dat heeft met de iets betere nummers te maken, naar mijn smaak.
Maar dat Breakfast in America "geen moer voorstelt" en "niemandalletjes" herbergt is echt grote onzin.

De nummers worden met beduidend meer optimisme gebracht dan op COTC, dat qua sfeer heel anders is. Somberder.
Maar dat neemt niet weg, dat het evenzogoed knap is wat Supertramp op Breakfast in America brengt, de songs zitten echt heel goed in elkaar.

Het kreeg in die tijd veel meer aanhangers dan Crime of the Century, is zeker waar. Maar dat zegt nog niets over goed of slecht.

Grappig dat je dat zegt. The Logical Song bijvoorbeeld is tekstueel een vervolg op School en gaat over het conditioneren / vervormen van kinderen door het systeem. In hetzelfde jaar (1979) verwoordde Pink Floyd dat nog eens harder in Another Brick in the Wall (part two). Geldt ook trouwens voor Child of Vision: erg kritische tekst!

Ik beluister Breakfast in America graag als een album
waarop de groep terugkeert naar de verloren onschuld van de puberteit.

Het dromen van (of dwepen met) America, waar het leven groot en avontuurlijk is.
Tegelijk sijpelen de twijfels door ... is het wel al goud dat blinkt in de States?

Ik heb me nooit zo op de teksten gefocust met uitzondering van de titeltrack en The Logical Song.
Die twee nummers passen wonderwel in mijn beleving van de plaat, dus het klopt wel voor mij.

Commercieel was de plaat zeker wel: Amerika veroveren met een plaat over ... Amerika.

Mijn vijf sterren zijn ingegeven doordat ik op deze plaat een uitzonderlijke symbiose ervaar
tussen goed in het oor liggende pop en vakkundig en gelaagd gearrangeerde composities.

Bij The Stranger van Billy Joel heb ik bijvoorbeeld hetzelfde gevoel.
Songs die je meteen bij de beide oren grijpen (niet toevallig, die vier singles),
maar die nergens het vakmanschap en de virtuositeit van de artiest ondermijnen.

En bovenal een plaat die luistert als een trein met tien in een perfecte volgorde
aan elkaar gekoppelde wagons. Een trip die pas echt werkt als je de hele rit uitzit.

Helemaal eens, ook inzake The Stranger.

Er is wel nog wat anders aan de hand.
Crime of the Century (1974) kwam uit in een periode dat punk en even later newwave nog niet bestonden.

Crime of the Century werd door de club van alternatieven toen omarmd, net als bijvoorbeeld de bands Yes en Genesis.
Toen punk en newwave z'n intrede deden (76, 77, 78) en veel van dezelfde mensen die Crime of the Century een paar jaar eerder nog omarmden daar naar toe trokken, werd Supertramp e.a., als zeker geen leden van de punk en newwave beweging, plotseling "old school".

Toen Breakfast in America (1979) uitkwam, werd er dus ook op die wijze gereageerd. Afwijzend, dat kon natuurlijk helemaal niet meer, Supertramp goed vinden. Ongeacht hoe sterk eventueel de plaat.

En als je vraagt wat er dan mee is, dan is de kritiek dat er opeens geen diepgang meer is, dat het geen moer voorstelt en dat er één single teveel van is afgehaald.

Het valt overigens nog wel mee, met de hits van dit album. The Logical song en Breakfast in America halen dan nog de Top 40 maar ook niet eens de Top 20. Goodbye stranger haalde nog net de Tipparade. Take the long way home haalde pas de 34e plaats nadat het (nogmaals) was uitgebracht als live nummer van Paris in 1981.

Ik heb deze 5x liever dan COTC en vind hem 3x beter...

Ik weet niet waar je dat vandaan haalt, maar The Logical Song en Breakfast in America scoorde een 13e, resp. 14e plek. Ik zeg niet dat het monsterhits zijn, maar wel een stuk beter scorend dan de nummers van Crime of the Century. Internationaal gezien waren het sowieso aardig grote hits.

Verder is het zeker geen flauwekul of onzin dat Crime of the Century meer diepgang heeft. Wat je ook vindt van Breakfast in America, het is zeker geen conceptalbum. Vergelijk het met een Dark Side of the Moon en bv. The Wall. De een losjes gebaseerd op enkele thema's, de ander een volledig conceptalbum. Of je dat dan meer diepgang vindt (ik vind van wel), moet je zelf uitmaken.

Volgens mij is het ook geen toeval dat juist de nummers van dit album de hits werden. Ze zijn radiogevoeliger en meer catchy dan de nummers van Crime of the Century. Ik vraag me overigens wel af of de kritiek nog steeds hetzelfde zou zijn als Breakfast in America géén klapper geweest zou zijn.

P.S. Crime of the Century heeft 4 nummers in de Top 2000, evenveel als Breakfast in America. Dus in dat opzicht..

Je suggereert nu dat een volledig conceptalbum meer diepgang heeft dan een plaat die meerdere thema's langs laat komen. Dat CotC een onderwerp heeft is wel duidelijk.Je hebt dat prachtig beschreven op kerstavond 2011 in je mening. Petje af!. Maar ook Breakfast heeft diepgang als je naar de individuele nummers kijkt. Ik noem nogmaals Child of Vision. Dat is toch geen lichtvoetig verhaaltje. Niet minder dreigend en somber dan we van CotC kennen.

Kijk dat is het mooie van smaak en (ieder zijn) mening(en).
Ik vind COTC huizne hoog boven de rest staan, maar zo zie ik het.
Daarna Cris? What Crisis? en dan Even in.... Dan - in kmijn beleving een heltijd niets en dan mag Breakfest aanschuiven.

Dat hoeft niet per definitie, maar gaat in dit geval wel op, vind ik. Het betreft hier diepgang en geen breedteanalyse, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik ontken ook nergens dat er helemaal geen diepgang in zit. Sterker nog, er schuilt een mooi thema achter de plaat (ik geef ook niet voor niets 4,5*). Alleen er staan hier een paar nummers op die i.m.o. weinig bijdragen aan de onderlaag van deze plaat (o.a. Lord Is It Mine, Goodbye Stranger en Just Another Nervous Wreck). Wat onverlet laat dat dit geweldige nummers zijn.

Chevy, ik klaag niet over je Supertramp-liefde. Zelf heb ik pas gisteren mijn stem verhoogd van 4,5 naar 5,0. Dus een half puntje verschil in waardering, waar hebben we het over. De 3 nummers die je noemt zijn niet de sterkste bouwstenen als het om diepgang gaat. maar dat waren ook niet de grote hitknallers van het album.

Volstrekte Abracadabra!
Nummers die bijdragen aan een onderlaag?
Breedteanalyse?

Er is geen wetenschappelijke verklaring mogelijk die een onderscheid kan maken tussen het ene en het andere album.

Het is buitengewoon grappig, dat de Crime of the Century liefhebbers dit soort kreten van stal halen om een soort van gelijk te krijgen, zonder dat daarbij de muzikale aspecten van Breakfast in America worden betrokken.
En dat is ook niet zo gek, dat gaat namelijk niet lukken.

Er wordt wat gemopperd over teksten, maar het zijn nog steeds Roger Hodgson en Rick Davies die op Breakfast in America alles schrijven en die hebben in de tussentijd geen schrijverscursus gedaan, kan ik met een gerust hart doorgeven.

Ze veranderen wat van thematiek en ze zijn op Breakfast in America wat minder zwaar op de hand. Met name de zuurpruim Rodger Hodgson toont een spelvreugde die daarna nimmer meer is teruggekomen.

Iedereen klinkt niet voor niets zo opgebeurd, het rondtrekken met Hodgson was bepaald geen pretje. De concerten na Breakfast in America waren waarschijnlijk (zie Paris) de beste die ze ooit hadden gedaan.

Toen Hodgson bij de opnames van Famous Last Words weer minder goedgemutst, zeg maar depri, binnen kwam wandelen en geen tekenen van herstel meer vertoonde, was het gelijk ook gebeurd in de onderlinge relaties met de band. Famous Last Words was niet alleen duidelijk het minste album van Supertramp maar gelijk ook het laatste.

En wat wil je daarmee zeggen? Op het debuut en de opvolger schreven ze ook alles zelf. Vooruit, het debuut met een volstrekt onbekende Richard Palmer.

It's Raining Again vergeten?

Ben ik het niet mee eens. Het is nog altijd beter dan de eerste twee en alles na Hodgson. En een vergelijking met de periode Crime of the Century tot deze? Tja.. als ik niet beter kan voetballen dan een Ronaldo of een Messi betekent dat niet gelijk dat ik een slechte voetballer ben.

Mee eens, maar met een beetje common sense kom je redelijk ver. Crime of the Century is één volledig geheel dat diep (de diep in diepgang) op één bepaald geëngageerd onderwerp in gaat. Breakfast in America dwaalt een beetje rond een bepaald thema en een aantal nummers zijn helemaal niet zo vernuftig.

Ik vind Crime en deze niet heel verschillen in kwaliteit.
Men is vaak geneigd om te gaan mopperen als er ineens een handvol singles het aardig doen in the charts.
Crime is wat zwaarder en donkerder, akkoord, maar Supertramp doet hier echt geen afstand van hun formule.
Scherpe melodieuze pop/rock met een lichte symfotint (slotnummer vooral.)
Wel wat frivoler, maar Hodgson met name is tekstueel nog altijd de peinser , overdenker en zwartkijker.
Wezenlijk anders klinkt de groep op Brother Were You Bound (in positieve zin) en nog drastischer op Free As A Bird (in negatieve zin.)
Famous Last Words is een te opzichtige herhaling van zetten, weg klik tussen Davies en Hodgson.

Wat er na die tijd verschijnd vind ik te anoniem om de naam Supertramp nog te rechtvaardigen.

Huh, Famous last words het laatste album?? Of bedoel je dat anders?? Want het titelnr. van Brother were you bound is geweldig vind ik.

Ik wist niet dat er zoveel onzin kon worden gedebiteerd.

De albumverschillen tussen de vier succesvolle Supertramp albums vanaf Crime tot en met Breakfast zijn helemaal niet zo groot.

En al helemaal niet qua tekst. Waar praat je hier over. De band staat ook niet in de Top 100 wat betreft de meest opzienbarende teksten ooit, maar het is iets waar ik sowieso niet wakker van lig. Teksten op een album is voor veel bands al niet iets om over op te gaan scheppen, wie er echt op let kan de grootste onzin voorbij horen komen.

Hodgson en Davies schieten op Crime of the Century niet opzienbarend zeldzaam uit hun slof inzake de teksten. Niet in vergelijk met hun andere albums en al helemaal niet afgezet tegen veel andere bands.
Muzikaal gezien vind ik het een andere discussie en is er wel degelijk een lijn te ontdekken die van Crime of the Century uiteindelijk leidt tot Breakfast in America.

Daar zitten de verschillen en voor mij is het aardige dat ik allebei de eindresultaten even hoog heb zitten.

Dat ik Famous last words dan vervolgens het slechtste album van Supertramp noem, slaat uiteraard op het vergelijk met de vier voorgangers en niet op andere tijden van Supertramp, zoals het begin en het solotijdperk van Davies. Het is niet voor niets, dat na het aanhoren van Famous last words kan worden geconcludeerd dat de magie wel is uitgewerkt.

Ik kan het alleen maar met je eens zijn Hans.

Met Famous Last Words had ik eigenlijk niet zoveel moeite. Geen verrassingen of vernieuwingen, maar met toch nog een paar heel aardige nummers. In ieder geval helemaal dwars tegen de tijd in. Geen spoortje new wave, synthpop of disco. En dat was al heel wat voor die dagen. Maar, daarover meer bij dát album ..

IK vind wel de verschillen groot, CRIME is met afstand het beste wat zij gemaakt hebben en na Famous ...stierf voor mij deze wereldsgroep die ik 3x live heb mogen zien. Toen Rodger de band verliet bleef er maar een monotone zag over

De indentiteit raakte snel zoek, da's een feit.

Brother Were You Bound (ik haal 'm toch weer ff aan) is een nog gretige plaat. Tikje glad geproduceerd, maar alleenheerser Davis komt hier met zijn nummers heel aardig voor de dag.
De titelsong is een fraaie spannende epos.
Daarna wordt het echt matig. Meer Jazz, en geen memorabele albums/songs meer.

Nee, Hodgson en Davies waren wel aan elkaar gewaagd, er was spanning, maar die spanning leverde wel sterk materiaal op, en daar is Breakfast In America het laatste goede voorbeeld van.

Ja, het is goed met je...

Nummers als Fool's Overture, A Soapbox Opera, School, Two of Us en Give a Little Bit zijn toch beduidend andere nummers. Allemaal duidelijk Supertramp, maar dat is omdat de band simpelweg uniek is.

Is dat zo? Mag ik dan even die wetenschappelijke lijst zien die dat bepaald heeft?

Moet jij weten, maar als anderen er wel op letten, hoef je er nog geen klein punt van te maken.

???

Dat is jouw mening.

Ah, voor het eerst een teken dat je beseft dat er ook nog zoiets bestaat als meningen en dat iemand die een andere mening heeft niet meteen "onzin" praat.

Misschien een heel album lang. Er zijn echter zeker nog wel goede nummers gemaakt. Een nummer als Cannonball had m.i. zo op dit album kunnen staan. En Free as a Bird zou zeker niet misstaan op Even in the Quietest Moments. Ook op het debuut staan overigens nog wel een paar aardige nummers.

Mijn deel bij Crime of the Century zit er al op. Ik daag men uit om mij (en anderen) versteld te doen staan met de wondere wereld áchter Breakfast in America, die ik blijkbaar deels mis.

De wondere wereld zit niet achter Breakfast in America zelf, maar in mijn hoofd.

Deze plaat luistert als een trip naar het grote Amerika, waar menig tiener ooit van droomde.
En dan blijkt dat het niet al goud is wat blinkt in de States. Maar dat schreef ik eerder al.

Wat Crime of the Century bij mij nog niet doet en deze wel
is de soundtrack zijn bij een jeugddroom uit mijn wonderjaren.

Take a jumbo cross the water, like to see America
See the girls in California
I'm hoping it's going to come true but there's not a lot I can do

Misschien een beetje vreemd, maar in plaats van een rockopera,
durf ik Breakfast in America thematisch een rockmusical te noemen.
De titels maken deel uit van een muzikaal decor dat mijn fantasie prikkelt.

Omdat je erom vraagt, ga ik hem eens opnieuw beluisteren en becommentariëren.
Maar ik maak mezelf niet de illusie dat ik anderen daarmee versteld zal kunnen doen staan.

Terechte reactie, Gunter. Rockopera of-musical zou ik het niet willen noemen, vanwege het ontbreken van een 'verhaal'. Wel is er een samenhang, een decor, zoals je dat noemt. Ieder nummer geeft commentaar op de Amerikaanse samenleving, die veelal een uitvergroting is van de onze.

Klopt

Er is inderdaad geen cast van personages, wat je van een musical zou mogen verwachten.

De teksten vertrekken vaak vanuit de ervaring van het individu,
wat het inlevingsvermogen van de luisteraar wel verscherpt.

Ik las de teksten gisteren nog eens vluchtig door.
De teleurstelling in de droom lijkt me het thema dat de meeste songs verbindt.

Alsof het album mogelijks tot stand kwam na intensieve tour-ervaringen in de US.

BREAKFAST IN AMERICA 1979

Toen ik in de herfst van 1982 mijn tweede of derde muziekcassette compileerde,
behoorde het tapen van It's Raining Again tot de orde van de dag. In die tijd luisterde ik
met gespitste oren en met één vinger op de "record" toets naar de Belgische hitparade.

Ik was 13 en de jaren van verwondering ingetreden.
Muziek werd een ernstige zaak tijdens mijn puberteitsjaren.
De wereld lag aan mijn voeten en ik zou het natuurlijk allemaal beter doen
dan de oudere generatie, waarvan mijn sikkeneurige ouders deel uitmaakten.

Roger Hodgson moet een paar jaar ouder geweest zijn toen hij de titelsong
van dit zesde Supertramp album schreef. En hij verwoordt precies dat gevoel.

Take a jumbo cross the water,
Like to see America
See the girls in California
I'm hoping it's going to come true
But there's not a lot I can do

In de tweede strofe suggereert, maakt hij een sprong in de tijd en zingt hij
dat hij, als lid van een succesvolle rockband, die droom heeft kunnen beleven.

I'm a winner, I'm a sinner
Do you want my autograph
I'm a loser, what a joker
I'm playing my jokes upon you
While there's nothing better to do

Tien vrouwen om elke vinger tussen twee optredens door.
Hij is als beroemde rockster zelf deel gaan uitmaken van het entertainment circus.

Als een clown bijna. En dat brengt me bij het briljante arrangement van de song.
Vanaf de instrumentale break verandert de muziek in een soort parade van een circus.
Je hoort een buitelende fanfare door de straten trekken. Met diverse blazers in de hoofdrol.
Een Herman van Veen arrangement bijna. Die had ook wat met clowns.

De titelsong bevat volgens mij de sleutel tot de hele plaat.
Van dat grootse America blijft na de kater van het intensief toeren niet zo veel meer over.

Ik voel twee verhaallijnen die parallel lopen: het ontgoochelende Amerika,
maar vooral ook de kater van het succes, de leegte van het hedonistische sterdom.

Beide plaathelften beginnen met een kater.

Gone Hollywood Gone verwoordt letterlijk de teleurstelling van de droom.
Met Hollywood als metafoor voor een wereld van kartonnen gevels en veel make-up.
Daarachter schuilt de leegte. Droog je tranen, Pierrot. ' Cos the show must go on...

Al vrij vroeg in het nummer krijgen we een muzikaal intermezzo
waarmee de groep al musicerend de nodige spanning weet op te bouwen.

Ain't nothing new in my life today
Ain't nothing true, it's all gone away

Take the Long Way Home zit dichter op het vel van de muzikant.
Het leven in de spotlights, zich lavend aan applaus en het gedaver van het succes.
Maar als de lichten gedoofd zijn, wacht de eenzaamheid, ver van huis en partner.
Erg goed vergelijkbaar met Better Be Home Soon van Crowded House.

De perfecte muziek voor in de auto na een ver nachtje stappen.
Muzikaal zit het nummer weer erg goed in elkaar met dat mondharmonicageluid
dat voor de nodige blues-toets zorgt (het is immers een lied over de lijden van de artiest).
En het refrein maakt een grote boog huiswaarts, precies zoals de tekst suggereert.

The Logical Song zet ik samen met de titeltrack probleemloos bij de allergrootste popklassiekers.
Het is bon ton onder die hards om de bekendste nummers van een artiest niet hun beste te vinden.
Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat een fan de liefhebber graag op andere parels wijst.

De boodschap in The Logical Song is vrij helder: als kind kon ik nog vrij dromen,
maar op school heeft men mij zodanig vol informatie gegoten dat ik de weg kwijt ben.
Of beter nog: dat ik mijn eigen weg kwijt ben. Wat is mijn weg in deze drukke wereld
waarin iedereen zich haast naar zijn 9 to 5 job? Zal ik mee met de stroom of niet?

Another Brick in the Wall, maar dan subtieler.
Klemtoon ligt op de eigen zoektocht in plaats van het verzet.
Niet de dreiging van de muur, maar de vraag hoe hem te beklimmen.
Het blazersarrangement zet de poging om zich niet te laten kisten kracht bij.

Opvallend hoe op deze plaat de nacht telkens twijfel zaait, oproept tot reflectie.
In Goodbye Stranger werd de eenzaamheid van de nacht verzacht door een bedpartner.
Maar dat verhindert niet dat de dageraad schoon schip maakt met elke mogelijke romance.
The show must go on en de protagonist begeeft zich weer op weg naar het volgende podium.

Door het refrein schier eindeloos te herhalen, wordt de routine van dit verhaal bekrachtigd.
Het achteloos voor zich uitfluiten bij het pakken van de koffers om mogelijke tranen geen kans te gunnen.
De opgekropte emotie baant zich dan toch een muzikale weg naar buiten in de scherpe gitaarsolo.

Dat kille afrekenen met de zoveelste one-night stand krijgt een tegenhanger in Oh Darling.
De ballad waarmee de eerste plaatkant afsluit is een smeekbede om een liefde die mag blijven.

Met een klaterend piano thema waar Supertramp een patent op heeft.
Het meezingbare refrein zorgt er voor dat op de eerste plaatkant vijf singlekandidaten pronken.
Daarvan verschenen ook effectief drie nummers op single. Take the Long Way Home was de vierde.

Het contemplatieve Lord It Is Mine luistert als een gebed.
"Vanuit het diepst van mijn ellende, aanroep ik U, o Heer."

De ellende in dit nummer reikt verder dan de persoonlijke kater.
Een aantal songs op kant twee zijn inderdaad maatschappij-kritischer.
Wellicht wordt met "this land" wel Amerika bedoeld, maar eigenlijk hoeft het niet.
Net zoals menige Bijbelpsalm is deze smeekbede om licht in donkere tijden universeel.

Just Another Nervous Wreck keert terug naar het artiestencircus uit The Logical Song.
De acrobaten tuimelen niet langer, maar zijn gestruikeld over de zelfkant van hun marginale bestaan.

Het nummer wil muzikaal een vuist maken richting het establishment
dat de verschoppelingen in kwestie liever nog een extra schop onder de kont geeft
in plaats van zich in naam van hun politieke ideologie over hen te ontfermen: de judassen!

So much for liberation
They'll have a celebration
Yeah I've been under too much stress

And as the clouds begin to crumble
So the juggler makes his fumble
And the sun upon my wall is getting less.

Muzikaal beperkt Just Another Wreck zich tot de soundtrack van de revolte.

En met het ingetogen Casual Conversations legt het album zijn achilleshiel bloot.
Sommige nummers staan zowel muzikaal als tekstueel een beetje los van de rest van de plaat.
Gelukkig duurt het niet te lang, zodat het mag beschouwd worden als een korte adempauze.

Thema is een doodbloedende relatie en de saxofoon kronkelt zich
als een smeulende sigaret doorheen het zelfbeklag. De liefde is uit.

De plaat nog niet. Want Child of Vision zet zich schrap voor een muzikale apotheose.
Op deze magistrale afsluiter neemt Supertramp nog eens rustig de tijd om een mini-symfonie
aan het vinyl toe te vertrouwen. Een werkwijze die op de drie voorgaande albums zo gesmaakt werd.

Ik kom hier toch nog graag even terug op wat ik in een vorig bericht schreef over een rockmusical.
Het duelleren van de vocalen en het verspringen van muzikale motiefjes geeft Child of Vision toch wel
een musical karakter vind ik. The Alan Parsons Project ontmoet Meat Loaf om eens wat geks te zeggen.

De tekst bevat een vingerwijzing naar de Amerikaanse cultuur.

You tried to be a hero
Commit the perfect crime
But the dollar got you dancing
And you're running out of time

You gave me coca-cola
You said it tasted good
You watch the television
It tells you that you should

You kan inderdaad verwijzen naar de Amerikaanse cultuur zelf,
maar evenzeer naar de puber in ons die ooit met Amerika dweepte.

Als kind droomde de protagonist om ooit van de Amerikaanse cultuur te kunnen proeven.
Nu hij als succesvol muzikant die droom heeft kunnen beleven, ontwaakt hij met een kater.

En dat de protagonist in het laatste lied afrekent met zijn eigen puberale droom,
wordt volgens mij mooi weergegeven in de allerlaatste regels van de plaat.

Child of vision, won't you listen?
Find yourself a new ambition

Mooi verhaal Dazzler. Wat maar weer bewijst dat hier ook tekstueel de zwaarmoedigheid aanwezig is.
Ondanks de wat lichtvoetigere muziek.

Dazzler: geweldig! Breakfast heeft inhoud!

Dankjewel.

Helaas is het laatste stuk van mijn verhaal verloren gegaan.
Ik kreeg het niet opgeladen en nu ben ik het jammer genoeg kwijt.

EDIT: laatste stuk gereconstrueerd en succesvol opgeslagen.

Ja mooi, Dazzler. Ik ga nooit zo 'diep' achter het verhaal zitten, maar vind het wel leuk/interessant om te lezen/weten.

Ik zie het dazzler: je had de volledige tekst nog paraat: erg erg goed! Amerikaanse droom en puberale droom vallen samen in Child of Vision, dat heb je goed gezien. Qua lengte en ook inhoud heb je van me gewonnen (Famous Last Words)