Supertramp - Breakfast in America (1979)

Edit:
Om je vraag bij Crisis? What Crisis? te beantwoorden:

“The songs on this album were chosen because we really wanted to get a feeling of fun and warmth across. I think we felt that we had done three pretty serious albums” – (Crime Of The Century, Crisis? What Crisis? And Even In The Quietest Moments) – “and it was about time we showed the lighter side of ourselves.” (Roger Hodgson in een interview uit 1979)

Uitstekende plaat die over de gehele linie boeit zonder in te zakken.
Heel slim opgezet ook vooral. Dat gekoketteer met Amerika leverde ze een overzeese monstersucces op. Daarnaast is de inspiratie volop aanwezig.

Niks op aan te merken, geweldig album. Vooral ook goed geproduceerd!

Met "Breakfast in America" levert Supertramp een uiterst toegankelijke plaat af. Dit album bevat een aantal klassiekers in nummers als "The Logical Song", "Breakfast in America" en "Take the Long Way Home". Maar eigenlijk heeft elk nummer wel iets te bieden. Of het nu de saxofoon is in "The Logical Song", de fenomenale gitaarsolo aan het einde van "Goodbye Stranger" of de mooie pianopassages uit "Child of Vision", alle composities zitten vernuftig in elkaar en over elke noot is nagedacht. In het geval van "Breakfast in America" is dat op geen enkel moment bezwaarlijk. Supertramp biedt met "Breakfast in America" een ware popklassieker met symfonische trekjes.

...van mij krijgen ware popklassiekers altijd wel iets meer waardering dan een karig zeventje....

Zo zie je maar weer dat een ieder het vijfsterrensysteem anders interpreteert. Gelukkig maar zou ik bijna willen zeggen.

Klassieker uit de late jaren 70, die iedereen van mijn leeftijd wel kent.
Nog iets toegankelijker dan hun eerdere albums en leverde derhalve dan ook 3 hits op.
The Logical Song, Breakfast In America en Goodbye Stranger (tipparade).
Alle 3 mooie liedjes die de tand des tijds ruimschoots doorstaan hebben.

Prijsnummer wat mij betreft is echter Child Of Vision met ontzettend mooie toetsenpartijen.
En uiteraard Goodbye Stranger dat naar het einde toe steeds dwingerder wordt.
Ook het rustige Oh Lord, Is It Mine is van een zowat hemelse schoonheid.
Gone Hollywood en Take The Long Way Home mag ik ook nog heel graag horen.
Nauwelijks een minder nummer op te noemen.
Prachtig zuiver gezongen en mooi en helder geproduceerd door Supertramp en Peter Henderson. Klinkt nog steeds als een klokje.
Mijn dochtertje kon hier ook liedjes van en vond het ook mooi .

Mooie plaat die ik nog graag opzet.

Het is inderdaad hun meest toegankelijke plaat. Zelfs de meestal wat sombere Rick Davies komt hier frivoler dan ooit voor de dag.
Ik vind dit samen met Crime Of The Century hun meest complete werk.
De hits waren ineens niet aan te slepen.
Blijft mij wel verbazen dat Supertramp ineens ook al hun kruid hadden verschoten.
Op Famous Last Words komt de groep maar zelden in de buurt van voorgaand werk en liggen de herhalingen gevaarlijk dicht op de loer.

De band zonder Hodgson was voor velen al niet meer interessant, en de zanger/gitarist kon solo ook maar zelden tippen aan zijn tijd bij Supertramp.

Ja, Famous Last Words heb ik ook nog wel redelijk veel gedraaid, maar moet toch echt naar de opfriscursus, terwijl dat bij deze niet hoeft.
Van wat daarna komt, heb ik er ook nog wel een paar, maar die kan ik me helemaal niet meer herinneren.
Zegt denk ik genoeg.

Brother Were You Bound is M.I nog de enige die er toe doet.

Ja, Brother were you bound is zeker nog aan te bevelen.

Ik heb ook de paar volgende albums nog van Supertramp. Ook live. Ik vind ze net iets beter dan de gemiddelde stemmer op musicmeter. Ik zal bijvoorbeeld niet snel meer zeggen dat Rick Davies er met zijn pet naar gegooid heeft.

Dit album nog eens gedraaid (nu op CD) en ik kan mij enkel aansluiten bij Dibbel en bikkel2. Hun meest toegankelijke album tot nu toe - het werd ook hun meest succesvolle - maar zonder aan kwaliteit in te boeten. De composities zijn sfeervol en vernuftig en prima geproduceerd.

Ik vind dit net niet het hoogtepunt van Supertramp. Het is een wel heel erg aangenaam album, maar Crime of the Century is net een niveautje hoger. Hoewel vergelijken niet altijd even makkelijk is, want dit is veel meer een poprock album geworden. Maar dan wel gevuld met vele echt goede nummers. Hoogtepunt is het fantastische The Logical Song en ook Child of Vision is erg sterk. Titelsong Breakfast in America blijft tijdloos goed, Goodbye Stranger met de fraaie gitaar & het sombere Take the Long Way Home zijn fraai. En zo staat het album vol met goede songs.

Voor mij was dit net niet de eerste LP die ik kocht. Ik heb steeds de singles uit de uitverkoopbakken (net uit de top 40) gepakt voor 1 gulden en had zo bijna het hele album op single...

Ik prefeer eigenlijk alleen Crime Of The Century boven deze. Die plaat heeft een wat spannender verloop.
Maar kwalitatief is deze ook erg goed. Hun meest toegankelijke werk, omdat de zwaardere stukken die elk album tot dan toe wel aanwezig waren, hier niet voorkomen.
Het is zijn totaliteit wat frivoler en poppyer, maar de kwaliteit van alle songs staan buiten kijf.
Toch zijn de lyrics niet echt zonnig, maar dat is Supertramp ten voeten uit.

We zijn het duidelijk eens over dit album.

Het is de waarheid.... daarom

En ik sluit mij bij jullie mening helemaal aan. 1) Crime of the century 2) Breakfast in America. In die volgorde.

Het aardige is dat Crime of the Century wat zwaar op de hand is, psychotisch haast. Terwijl Breakfast in America juist lichtvoetig is, gewoon vrolijk of zomers is te noemen.

Twee totaal verschillende albums die aantonen dat elke groep binnen z'n eigen bandbreedte prima van elkaar onderscheidende cd's kan maken. En dan toch met volledige kwaliteit.

Ja, dat is zeker knap. Al zijn ook hier de teksten niet bepaald altijd even vrolijk en lichtvoetig. Daar is wel een overeenkomst tussen deze albums.

Helemaal met je eens, west!

Dit is natuurlijk een echte klassieker, mooi album, vindt Crime of the Century van hun wel beter, alhoewel die albums slecht met elkaar te vergelijken zijn
Dit album blijft boeien, zitent geen skipnummers tussen, alhoewel skippen vrij moeilijk is met vinyl *4.0

Still going strong op vinyl. Supertramp is zo' n band die eens in de zoveel tijd weer eens voorbij komt. Krijg dan meteen de geest en luister het complete oeuvre in een paar dagen. Heerlijk om te doen en ik kan er dan weer enige tijd tegen. Deze Breakfast ligt gelukkig niet zwaar op de maag. Lekker album in een periode dat Supertramp z'n uiterste best deed op de opgebouwde sterrenstatus van Superband te bevestigen. Dat lukt zeker. Staan wat mij betreft enkele klassiekers op die nog steeds actueel klinken. Afsluiter (op vinyl) is Child in Vision. Een nummer dat zo' n mooie opbouw kent en voor kippenvel zorgt. Voor mij de album topper. Very Logical toch!

@Broem: Helemaal mee eens; de CD-remaster van 2010 mag er ook zijn trouwens, maar de hoes van de vinyl-versie is echt prachtig. Ik vind het soms moeilijk te spreken in termen van goed-beter-best, want ieder Supertramp-album heeft een eigen karakter, maar als het toch moet: dít vind ik hun beste en het staat zonder twijfel genoteerd in mijn album Top 10. En albums uit dat lijstje hoef ik niet elke dag te draaien.

Altijd heerlijk als er een nummer toevallig je gehoor binnen wandelt, en het je dan helemaal in weet te pakken. Ken dit album uiteraard al lang, maar vanochtend onder de douche kwam Goodbye Stranger ineens langs op de radio. Pas toen besefte ik wat een lekkere plaat dat wel niet is, swingen tot en met. Sindsdien staat dit album de hele dag al op repeat.

4*

Meer dan prima album al sla ik Crime Of The Century nog iets hoger aan.Deze mannen konden liedjes schrijven.Bijna alle 10 de nummers zijn uitstekend,alleen Lord Is It Mine vind ik ietwat minder.Het mooie vind ik ook ,dat ze een bepaalde herkenbaarheid in hun muziek hebben ,en dan doel ik niet op de vocalen ,maar ook bij instrumentale gedeeltes pik ik ze er zo uit.Ik ken dus ook nog lang niet alles van deze band ,maar daar moet ik maar eens verandering in gaan brengen.

Ik moet zeggen ik begin Supertramp steeds meer te waarderen.Breakfast in America is weer wat gladder en commerciëler dan de albums hiervoor maar zolang dat gepaard gaat met aanstekelijke songs die zelfs na honderd draaibeurten niet vervelen hoor je mij niet klagen.Alleen Casual conversations en Lord is it mine vind ik wat minder maar de rest klinkt geweldig met Take the long way home als beste nummer.Kwaliteitspop zoals je niet al te vaak tegenkomt.

Dit album kan ik wel dromen. In april 1979 gekocht op elpee en in 2010 als remaster. Het risico van ‘het kunnen dromen’ is dat het een ingesleten cliché wordt in je hoofd en dat je vergeet er echt naar te luisteren. Dat risico loop ik geregeld met zogenaamde ‘classic albums’. Je denkt dat je het allemaal wel kent, maar oops! dan hoor je ineens weer iets nieuws. Niet alleen horen ... ook zien!

Ik kijk altijd graag naar de foto waarop de band aan de bar zit en een Amerikaans ontbijt geserveerd krijgt. De man met de baard, Rick Davies, moet de meeste lol gehad hebben door het suikerkannetje quasi verstrooid over zijn krant leeg te strooien. De krant is het advertentieblaadje van Swindon, de geboorteplaats van Davies. Daar zijn ze nog steeds trots op hem en dient de Supertramp-man als uithangbord van de plaatselijke VVV. Zie deze link: Guide to Swindon

En dan nu terug naar de voorkant van de hoes. Die is nog indrukwekkender. Vanuit het vliegtuigraampje zien we hier New York City liggen. Het glas precies voor ...The Twin Towers. Kan toch geen toeval zijn, nietwaar? Vooral omdat orange juice staat voor: fireball. Voordat je nu denkt dat mijn brein een defect vertoont, verwijs ik graag naar deze link: 9/11

Opmerkelijk toeval voor wie nu nog in toeval gelooft. Zei ik niet dat Davies een baard had? Nou dan!

Leuk stuk Fedde

Zeker mooi
Het op één na de beste album van Supertramp, maar wel ook een heel wat afgespeelde. Ik ook eerst een LP, eentje met een gat in de hoes: afgekeurd voor verkoop in de VS....

Ik kocht toen alleen The Logical Song op een 45'tje.
Alles moest wijken voor Queen toendertijd.
Een groot deel van ''79'' alleen maar Live Killers gedraaid.
Kocht deze op een ceedeetje, begin jaren 90 meen ik.

Mooi jaar,1979. Ik was 17 toen. Ik kocht Breakfast tegelijk met Back to Earth van Cat Stevens. Ik weet het nog goed, in de Beverhof in Beverwijk. Grote platenzaak destijds.

Queen vond ik LIVE niet overhouden. Des te beter op de studioalbums.

Dit album vind ik i.v.m. Crime of the Century stukken minder. Veel nummers hebben geen diepgang en stellen geen moer voor. Commerciële niemandalletjes als je de nummers vergelijkt met die van Crime
Dit album is ook leeg gezogen vwb singles