Talk Talk - It's My Life (1984)

Muziek uit mijn schooltijd, vergeleken met de hedendaagse muziek in niets meer te vergelijken. Tijdloos en hoewel Hollis en kornuiten niet meer als band bestaat blijven het waarschijnlijk tot m'n dood mijn allergrootste favorieten.

Best een indrukwekkende plaat.... tijdloos... mwah.... ik vind The Colour of Spring nu een stuk frisser en tijdlozer klinken dan deze.... het geluid is wel erg jaren tachtig....

Dit album heeft - anders dan zijn opvolger - idd wat te lijden van het euvel dat het vrij 'poppy' is geproduceerd; daarnaast staan er bekende hits op - It's My Life, Such a Shame, Dum Dum Girl - en dat heeft ook zijn uitwerking.

Maar dit afdoen als een soort voorstudie van Colour of Spring doet dit album ernstig tekort: Does Caroline Know en Renee zijn gewoon erg fraaie nummers, waarvan de muzikale kracht - dat dan weer wel - pas ten volle blijkt uit Live at Montreux , de dvd; waarop trouwens goed te zien dat de analoge synth de trompetstoot uit Such a Shame produceert. De band stond toen als een huis en had een 7-mans bezetting en dan blijkt weer eens de waarde van extra percussie en 2 synths/keyboards.

Montreux.. wat je zegt geldt overigens voor alle nummers van 'It's My Life' die toen gespeeld werden. Stuk voor stuk werden ze naar een hoger niveau getild....imo.

Wel een aardig album van Talk Talk maar man o man wat is "Such A Shame" een verschrikkelijk nummer. Intens irritant, ik zie direct mannen in flets-kleurige strakke pakkies en te grote kapsels verveeld voor zich uit kijken terwijl ze quasi-nonchalant aan het dansen zijn.
Does Caroline Know? en It's You daarentegen zijn heerlijke nummers.
*3,0.

Such a Shame vind ik echt geweldig. Bijna het schoolvoorbeeld van een perfecte popsong.

Klopt, maar voor de rest vind ik het vreselijke jaren 80 disco rommel. Ik zie hier niet wat de band anders maakt dan de rest. Hap slik weg popmuziek.

Als je Such a Shame goed vindt, heb ik echt geen idee hoe je de rest rommel kan vinden. Is allemaal dezelfde stijl... Het is inderdaad gewoon popmuziek, maar naast dat het mooie liedjes zijn, is het de sfeer, en de melancholie die het voor mij doet verheffen boven andere popmuziek. En die prachtige stem van Hollis voegt ook een hoop toe.

Met disco heeft het trouwens helemaal niks te maken, dan is er wat mis met je oren. Komt niet eens in de buurt van disco. En disco is natuurlijk meer iets van eind jaren '70.

Niet zozeer kort door de bocht, maar frontaal op de muur.

Wie goed luistert hoort erg rijke arrangementen.

Een ogenschijnlijke synthpop sound waarin behoorlijk
wat traditionele, zeg maar akoestische instrumenten binnensijpelen.
Precies op dat terrein een scharnieralbum tussen het debuut en wat volgt.

Wie echt hét verschil met andere bands wil horen waagt zich aan The Colour of Spring (1986).

Om vervolgens Spirit of Eden op te pakken. Twee briljante platen.

...eens, het schort hier nog aan het organischer uitvoeren van die prachtige nummers... dat is op latere platen dus wel gelukt.... daarom komt deze plaat ook niet onder zijn tachtiger jaren juk uit....

Deze kritiek lijkt me eerder van toepassing op het, naar mijn mening ook bepaald niet misselijke, debuut. Hier hoor ik toch al veel invloeden van jazzmuziek, afrikaanse muziek en hier en daar al een kleine hint naar het post-rockgeluid van de toekomst(does caroline know?). Erg sterk aan Talk Talk vind ik dat ze bij elk album doorontwikkelden.

..let wel, ik vind deze plaat zeker niet slecht, 20 jaar geleden draaide ik deze letterlijk grijs... maar als hij met de middelen van The colour of spring of Spirit of Eden was gemaakt was hij volgens mij een stuk tijdlozer uitgevallen dan nu...

En inderdaad, die kritiek geldt zeker ook voor het debuut...

Al klinkt het wat gedateerd (wel erg jaren 80, klonk toen erg overweldigend), blijft dit toch wel een mooie plaat. Vooral Tomorrow Started en Does Caroline Know ? zijn tijdloos mooie nummers. Lekker mee brullen kun je met It's my life.

De reguliere albums van Talk Talk heb ik nu op CD gekocht en herbeluisterd. It's My Life betekende de doorbraak dankzij de hits in de vorm van het titelnummer en Such a Shame, twee prima songs maar ook de rest van dit album staat op een hoog peil. Melancholieke popsongs met als voornaamste kenmerk de klaagzang van Mark Hollis. Vanwege de toevoeging van synths klinkt dit eighties maar de songs van Talk Talk hebben meer diepgang van de gemiddelde jaren '80-hit en blijven mede daardoor overeind.

Geweldig album,draai dit nog regelmatig,en het nummer " It's My Life" blijft voor mij 1 van de betere singles uit de jaren 80.

It's My Life is zo'n album dat soms periodes lang niet gedraaid wordt in huize Edwynn en vervolgens wekenlang niet uit mijn speler te trappen is.

Het album komt wat stroef op gang met het wat flauwe Dum Dum Girl. Het fluitje werkt ietwat op mijn zenuwen en ook de zanglijn vind ik niet heel briljant. Dat is vanaf het weergaloze Such A Shame wel even anders. Vanaf die track zijn er dan ook eigenlijk geen inzinkingen meer te bespeuren. Het overbekende titelnummer heb ik wel een keer te vaak gehoord ondertussen, maar het album kan ook weer niet zonder deze hartekreet.

Eén van de mijns insziens twee charmante elementen van het album zijn de typische jaren 80 synths die als een ijsplaat de oppervlakte van de akoestische binnenkant bedekken. De huilende synthhoorns die hartverscheurende kreten slaan in het ontroerende Tomorrow Started of heldhaftig het refrein van het eerder aangehaalde Such A Shame ondersteunen, zijn ijskoud doch zeer comfortabel.

Wat het album echt interssant maakt zijn de onverwachte accenten die je op het puntje van je stoel doen laten zitten. Ik doel dan op de dissonante jazztrompet die ineens opduikt in het ook al eerder genoemde Tomorrow Started. Ook is daar ineens een zindere pianosolo in het verder vrij traditionele Britse wave/synthpopdingetje Call In The Nightboy. Zeer verrassend en onderscheidend.

Does Caroline Know? wijkt iets af van de rest. Door het zomerse ritme lijkt het vanwege de caraïbische vrolijkheid wat uit de toon te vallen maar schijn bedriegt want het is de melancholische klankkleur van de stem van Hollis die als een langzaam opdoemende onweerswolk de verder smetteloze blauwe lucht tracht te verdrijven. Het kostte me wat moeite om het nummer een plek te geven maar dat is nu geen probleem meer.

It's You sluit het album meer dan waardig af. Hollis eist hier eveneens de hoofdrol op door het dreigende verlies van zelfbeheersing in dit huzarenstukje van onderkoelde woede.

Live één van de toppers van Montreux (1986) - met 3p. op percussie en 2 keyboards wint dit nummer aan zeggingskracht. Dan blijkt live hoe muzikaal Talk Talk was - en in dat verband kan je ook denken aan jazz-musici die live opeens veel meer tonen dan op een album.

Dat zal ik eens opsnorkelen. Sowieso wil ik wel iets meer van Talk Talk in huis hebben. Ik doe het al heel lang met enkel deze en Colour Of Spring.
Het komt wel. Ooit.

Kan je de eerste overslaan (denk niet dat jij dat trekt), maar ik denk dat Spirit Of Eden en Laughing Stock je wel zullen bevallen. En neem dan direct de enige solo-plaat van Mark Hollis ook mee.

Ik ken die platen wel hoor. Niet goed, maar genoeg om te weten van de evolutie van de band.
De soloplaat van Hollis ken ik dan weer niet. Hup ook op de lijst.

Heerlijk tweede album van Talk Talk.Het is gebalnaceerder dan de debuutplaat en ook de composities zijn sterker.Dum Dum Girl is de zwakke schakel hier,maar vanaf Such A Shame is het alleen maar overheersende heerlijkheid.Stuk voor stuk sterke composities overgoten met een dit keer niet storende jaren 80 sound.Deze plaat blijft overeind en dat is te danken aan de eenvoudige doch briljante invullingen van niet al te gangbare instrumenten (trompet /piano) en niet ales op de synth te laten drijven.Deze plaat bezit een onderhuidse spanning waar ik al jaren niet de vinger op kan krijgen ,maar ik probeer het steeds maar weer te ontdekken.Prima plaat op weg naar hun klassieker The Colour Of Spring. 4 sterren met kans op meer.

hmmm waarom zoveel negativiteit over Dum Dum girl , is toch niet al te anders als It's my life en tenminste niet overplayed.

Dum Dum Girl heeft zo'n lekker piano loopje
dat hij als de gelijknamige kogel in je hoofd blijft spoken.

helemaal mee eens Dazzler. Ondanks de echte 80's synth kan ik hem keer op keer luisteren

Ik mag hopen van niet - een van de kenmerken van een zo'n ding is dat ie gapende wonden maakt. En als dat in je brein is, verdien je respect dat je nog fully functional as teacher bent!

Het meest irritant is de combinatie lyrics/vocals - de bas is pure winst

Mjuman,

Je ontkracht nu zelf de metafoor van Mark Hollis.
De liefde baant zich een weg tot in het hart, en laat niet zelden gapende wonden na.

Love will tear us apart again.

Da's écht van jou die metafoor: dum(b), dum(b) girl betekent gewoon wat ben jij een enorm dom meisje dat je niet de impact van je daden beseft.

Sommigen zien het als een liedje dat gaat over prostitutie ("coins") en de zanger gunt haar die centen en zijn respect, maar blijft erbij dat ze erg dom is.

"Time probably erased distaste
And so she's left outside of guilt"