Talk Talk - It's My Life (1984)

Och lieve mensen... Such a shame was het nummer dat "hoorde" bij het vriendinnetje dat ik toen had...

De elpee vonden we toen allebei behoorlijk sterk. De laatste vier nummers zijn wel een stuk minder, op de een of andere manier missen die het compositorisch raffinement dat de eerste vijf wèl hebben. Tomorrow started is het hoogtepunt, maar de lol van die tegendraadse trompetsolo heb ik nooit begrepen.

Indertijd ook live gezien, in Vredenburg. Goed concert, wel erg hard, en bij Such a shame liep de drummachine tussen "A feeling that we share..." en het refrein gewoon door. Oh well.

Een kwart eeuw later, ik draai de CD niet vaak, maar áls ik hem draai kan ik er nog steeds van genieten, ook al is dat vriendinnetje van toen allang mijn vriendinnetje niet meer. Such a shame.

(Ze is nu overigens mijn vrouw, dat dan weer wel.)

De live-uitvoering van Does Caroline Know? is anders geweldig.

Toegegeven, de eerste minuten ervan zijn prachtig, met ook superbe geluid, maar dan volgt een lang instrumentaal gedeelte waardoor de lengte van het nummer bijna wordt verdubbeld zonder dat er veel interessants gebeurt. Als ik dan zie dat dit nummer uit 1984 stamt, toen ze dus pas twee albums hadden uitgebracht (waaronder één album waarvan Hollis zich al min of meer had gedistantieerd), dan lijkt het er op alsof ze gewoon niet genoeg materiaal hadden voor een avondvullend concert en daarom sommige nummers oprekten om toch maar aan de anderhalf uur te komen. Misschien heel lelijk gedacht van mij, maar die indruk maakt zo'n irrelevante instrumentale uitbouw vaak op mij.

Luister/kijk dan eens naar de DVD Talk Talk Live at Montreux (1986) - gehele concret staat op YouTube

http://www.youtube.com/watch?v=b0FYzq7RdUc

Does Caroline Know, vanaf ca 3 min - band staat als een huis, nix nie frills - gewoon uitsteekbaar musiceren

Tip: ff zoeken vind je hoe je dit concert naar je pc kunt halen en de afzonderlijke delen aan elkaar kunt plakken tot één geheel

super goed album

Iedere keer dat ik dit album begin heb ik volle moed dat ik het weer beter ga vinden dan de vorige keer. En de eerste 5 nummers gebeurt dat ook, maar die laatste 4 nummers vind ik echt een stuk minder. Daar waar ik voor de eerste 5 nummers minimaal een 4,5* zou geven, zou ik voor de laatste 4 nummers hooguit een 3,0* geven. Het is niet slecht, maar echt goed vind ik het niet. Met een iets betere verdeling had ik hier makkelijk een 4,0* voor gegeven. Nu is het toch een magere 4,0* en vooral omdat ik een 3,5* toch net iets te weinig vind voor deze onevenwichtige plaat.

De hogere logica van deze tekst gaat mijn pet te boven ("als ik een muts had gehad en kaal was geweest en het heel erg warm was" dan wellicht niet).

Maar goed laat ik verdere semantische strubbelingen vermijden en een muzikaal advies geven: check Does Caroline Know eens van de overbekende versie van Montreux (86) live - hele concert is te vinden op YouTube en ik vind de opbouw van m.n.dit nummer erg fraai - het toont ook heel duidelijk hoe goed Talk Talk live als muzikantenband was. It's You komt idd voor mij ook een beetje als de spreekwoordelijke mosterd na de maaltijd.

De cd "live in Montreux" staat ook nog op mijn" te kopen" lijstje.

Inderdaad geweldige artiesten om live aan het werk te zien en, eerlijk gezegd vind ik de
meer akoestische sfeer nog mooier als hun reguliere cd,s.

bv het nummer "Tomorrow Started" klingt heerlijk live......................

Klopt, live komen met name (van dit album) Renée en Tomorrow Started beter uit de verf.

Wat snap je niet? Graag iets concreter...

Concreet: stel je woont in Den Helder; ga je dan via Lelystad naar Heerenveen?

Het kan gewoon korter - niet al jouw mijmeringen zijn interessant, ook al denk je zelf van wel!

Live: Spirit of Eden en Laughing Stock zijn begrijpelijkerwijs nooit live gespeeld- te veel instrumenten en te veel bijdragen van andere (top)musici - ik noem Steve Winwood en Mark Isham -m.n.de laatste is voor velen een onbekende. Wyndham Hill zijn label, trompet zijn instrument; speelt bijv. ook mee op Tanita Tikaram - zijn signatuur is heel herkenbaar.

Wat Mjuman graag ziet is een inhoudelijke onderbouwing van je mening. Zit wel wat in...

Bij It's My Life heb ik daar geen interesse in, sorry. De eerste 5 nummers (met name 2-5) vind ik geweldig. De 4 nummers daarna zijn van een stuk lager niveau. Ditzelfde probleem heb ik bij The Doors (het album welteverstaan), maar door een goede afwisseling van toppers met de mindere nummers komt daar een hoog cijfer uit. Meer kan ik er ook niet van maken.

Een inhoudelijke onderbouwing geven over een muziekalbum is aanzienlijk moeilijker als een inhoudelijke onderbouwing geven over een film. Dat is mijn ervaring althans en dat komt omdat muziek voor mij toch hoofdzakelijk een zaak is van het gevoel. De muziek raakt je of raakt je niet. Ik kan mij de beweegreden van Chevy om niet uitgebreid in te gaan waarom hij iets minder goed vindt dus wel enigszins begrijpen.

Is waardering van film en literatuur dan ook niet gebaseerd op gevoel? Ooit in het Musée d'Orsay geweest? En binnenkomend op de 3e verdieping Déjeuner sur l'herbe (denk aan de hoes van Bow Wow Wow) gezien? Dat was voor mij een zgn direct hit. Helemaal perplex was ik; ik was er gewoon stilvan - en dat kan ik echt zo zeggen.

Het hangt gewoon af van je eigen waarnemingsvermogen, luistervaardigheid (onderscheiding van d verschillende instrumenten) en taalvaardigheid om e.e.a begrijpelijke en (daar komt ie) invoelbaar weer te geven voor anderen.

Ook beschrijving van wijn en spijzen en de smaak ervan vindt in metaforen plaats. Een simpel: "ik heb lekker gegeten en het was goed klaargemaakt, met goede wijnen erbij" volstaat niet echt als informatie of wetenswaardigheid. En op dat punt sprak ik Chevy aan: een ander heeft weinig aan zijn narcistische bespiegelingen - vertel dan over de ratio - het hoe en waarom erachter.

Overigens sta jij hier ten huize bekend als Wibro_3,5 gezien de veelvoud van de waardering 3,5 die je bij de meest uiteenlopende albusm om totaal uiteenlopende redenen (voor mij zeer onduidelijk en ondoorgrondelijk - er is dus een zekere verwantschap) uitdeelt.

Mjuman, jij beseft terdege dat niet iedereen zo welbespraakt is als dat jij dat bent. Maar om dat dan ook meteen van ieder ander te verwachten? En dit laatste bedoel ik niet persoonlijk naar wie dan ook, dit is puur algemeen bedoeld.

Niet iedereen heeft zin om uitgebreid aan het woord te zijn bij het geven van een recensie, beoordeling van een album. Dat jij veel met metaforen werkt is prima, maar is niet ieders ding.

Laat ieder gewoon in zijn waarde en als iemand niet verder in wil gaan op bepaalde vragen, dan zul je dat moeten respecteren.

Ik heb ook bij elk album wat ik ken wel zo mijn gedachten, wat ook normaal is, maar niet altijd zin om me daarover uit te wijden.

Sta ik ook in je boekje van 3,5'ers? Bij mij zul je vrijwel geen enkele 5* waardering aantreffen, omdat geen enkel album zo goed is dat echt elke track 5* verdient. Daarvoor heb ik mijn eigen berekeningsmethode voor het waarderen van albums. Een enkel album wil ik nog wel eens opwaarderen/naar boven afronden wat gemiddelde betreft. Verder veel rationele 3,5* waarderingen in huize Poeha.
-------------------------------

Prima albumpie trouwens Such a Shame is natuurlijk magnifiek maar ook zeker Renée is van grote klasse. It's My Life is voor mij vergald naar die versie van No Doubt, helaas. Dum Dum Girl is ook lekker, de rest van een wat lager niveau, maar toch zeker redelijk.
3,5*

Ik zie niet in waarom Wibro zijn stemtabel er zo afwijkend uit zou zien...

Einverstanden met Poeha, eindelijk 'es iemand die het zegt. Heer Mjuman, jij Meester der Nederlandse Letteren; wij buigen voor jou, maar stop nu met brommen.

@FC: ik heb een hekel aan brommen en fiets graag - ook vandaag, o.m. langs het Valleikanaal.

@Poeha - jou kan ik regelmatig volgen; je hebt alleen een andere smaak dan ik.

Het gaat er mij niet zozeer om wát iemand vindt, maar waaróm iemand iets vindt (iemand kan bijv. de stem van Mark Hollis niet waarderen) - ik lees graag een toelichting, liefst een duidelijke (en intern coherente - dus geen tegenspraken in één post), in eigen, duidelijke taal.
Taal heeft nou eenmaal heel veel metaforen, een aantal voorbeelden: hard geluid, droge witte wijn, (...) op een bedje van prei, zijn redenering was slecht onderbouwd; het fundament voor het bedrijf werd gelegd in ...

Wibro - die net als ik veel wave draait - was voor mij in zijn waarderingen een raadsel omdat ie regelmatig op 3,5 ster uitkomt, terwijl ik - zijn redeneringen volgende -verschillende cijfers had verwacht; c'est tout.

Deze Talk Talk dan: het tweede album, waarop de band aangeeft duidelijk aan het groeien te zijn en meer zelf de controle heeft over de songs. Live uitgevoerd zijn de songs sterker en kun je goed horen hoe goed de musici zijn;het geluid wordt fijngeslepen. Het volgende album, The Colour of Spring is imo een van de beste popalbums ooit (kwaliteit, geluid, creativiteit). Het zou nog eenmaal overtroffen worden door Spirit of Eden een album dat de pop ontstijgt en een aantal genres omspant. Daarna kregen we nog twee toegiften: Laughing Stock en Hollis solo.

Zelf begreep ik ook pas ca 5 jaar na dato hoe goed Spirit of Eden echt was en dat kwam mede doordat ik toen ook betere spullen kon kopen om cd's te draaien.

En waarom zou dat wel een meerwaarde hebben? Je hebt er net zo weinig aan, want het blijft altijd subjectief.

Gewoon: de laatste nummers trekken me niet. Dat is mijn uitspraak en daar heeft u het mee te doen.

Hmm, jij bent namelijk de eerste die mij hierop aanspreekt. Alleen klopt het niet. Verreweg de meeste albums die ik beluisterd heb heb ik nog niet eens een waarderingscijfer gegeven, waarvan ik sommige albums recentelijk al zo'n vijf keer beluisterd heb. Ik geef niet zo maar een cijfer. Daarvoor moet ik een album minimaal drie maal beluisterd hebben en er mag dan ook geen enkele twijfel meer bestaan van hoe ik het album vind. Dat gold ook voor dit album van "Talk Talk", voor mij nog altijd hun mooiste album hoewel hun opvolger 'The Colour of Spring' er wel dicht in de buurt komt.
Hoewel het mijn gewoonte is om een recensie te schrijven nadat ik een album meerdere keren beluisterd heb gaat mij dit toch zeer moeilijk af dit itt met het schrijven van een recensie over een film op MovieMeter, waar ik ook zeer actief ben. Het beste voor mij zou zijn op MusicMeter helemaal geen recensies meer te schrijven. Muziek is voor mij nu eenmaal een zaak van het gevoel. En wat mijn gevoel zegt kan ik nu eenmaal moeilijk in woorden uitdrukken.

Fail..

TALK TALK - It's My Life (1984)
4*

Soms, tijdens het droefgeestig dubben, is het mij pijnlijk duidelijk dat ik hier niet thuis hoor. Snap je? Ik heb het niet over een puberale opvlieging, maar een beklemmend gevoel van het 'anders-zijn'. Als een steppewolf toekijken hoe het mensdom zijn eigen ondergang bouwt, terwijl ik mezelf verlies in een neerslachtig isolement.

Dan zijn albums als Spirit Of Eden, mijn eerste Talk Talk plaat, een vlucht. De zekerheid dat je altijd kan terugvallen op tederheid, nadat je werd geconfronteerd met de oppervlakkigheid en marginaliteit van de wereld rondom je. Hoe ik dat ervaar, heb ik reeds daar beschreven (klik).

Na zo'n magische vriend en medezwerver te hebben beluisterd, was het tijd om met enkele andere albums van de band kennis te maken. Maar ik wist dat niet iedere schijf hetzelfde karakter had. Ik hield, tijdens de eerste luisterbeurt van deze It's My Life, rekeking met het feit dat het minimalistisch en avant-gardistisch aspect niet aanwezig zou zijn.

En, inderdaad; het is een sterke plaat, maar aan de intensiteit en teerhartigheid van de opvolgers kan het niet tippen.

Ik heb greep op de structuur, en na enkele luisterbeurten heeft het labyrinth geen verborgen gangen meer; in tegenstelling tot de laatste twee releases van de groep, die me doen zwichten en ieder keer een nieuwe schat prijsgeven.

En toch is dit absoluut een genietbaar album. Dat is, meiner Meinung nach, zo het geval bij elke opname die ook maar te maken heeft met de uiterst sympathieke (en schuchtere) Mark Hollis.

We schrijven 1984, en Talk Talk werd tot nu toe gezien als een synthpop band - en vooral vergeleken met Duran Duran. Met de vorige plaat, The Party's Over, scoorden ze drie hits (Talk Talk, Today en Another Word); maar langzaamaan zou Hollis en co. zich ontwikkelen tot een wel zeer atypisch voorbeeld in het genre. Dat zou duidelijk worden op de opvolger, The Colour Of Spring, die duidelijk de evolutie laat horen - en het abstracte karakter zou zich daarna volledig nestelen.

Maar ook op dit album is het hoorbaar dat we niet te maken hebben met een doorsnee jaren '80 bandje.

De stem van Mark is natuurlijk iets om mee uit te pakken, maar ook de instrumentatie bevat zo van die heerlijke subtiele momenten die een volledige song lading kunnen geven. Vindingrijk zijn af en toe ook de verwijzingen naar nummers die eerder op de plaat waren te horen; denk aan It's You, die teruggrijpt naar Such A Shame.

Op compositioneel vlak is dit natuurlijk een trede hoger dan het meeste popwerk uit de jaren '80. Daarvoor zijn nummers als Tomorrow Started veel te subliem en inventief. Ook de sfeer is beduidend aanwezig, en dan vooral bij songs als Renée en de titeltrack.

Toch vind ik, net als de meesten hier, dat het hoge niveau niet het volledig album stand houdt. Nummers als Such A Shame, Renée, It's My Life en Tomorrow Started zijn heerlijk en ingenieus. De andere nummers zijn genietbare en scherpzinnige popliedjes, maar wat kort door de bocht.

4* voor een listig staalte popmuziek.

Weer mooi geschreven, Ferre.


Another World was volgens mij geen single naast Talk Talk en Today.
Mirror Man was de debuutsingle en in Europa was ook It's So Serious een single.

Another Word (geen World) is enkel in Duitsland uitgebracht op single, een klein hitje zelfs.

http://991.com/gallery_180x180/Talk-Talk-Another-Word-149608-991.jpg

Aha, dat wisten we niet. Nu wel, waarvoor dank.

Ik had vroeger zo'n schurfthekel aan I'ts my Life. Nu weet ik waarom, het was een No Doubt cover. Origineel is geweldig. En dit hele album is prachtige melancholieke '80's pop. De opvolger is alleen nog net wat beter.

Dit is goed hè! Leuke hoes ook. Heb 'm als lp toendertijd wel tot drie keer toe beluisterd bij de platenzaak maar uiteindelijk niet eens gekocht zelfs, de hits waren top maar aan de rest moest ik even wennen denk ik. Een paar jaar later als cd wel degelijk aangeschaft en ik vindt 'm geweldig. Die rest doet inmiddels niet onder voor de hits (hoewel ik dum dum girl wat minder vindt) en het is nog steeds een heerlijk album om zo nu en dan even lekker van te genieten.

Dit uitstekend album onlangs op de Vinyl/CD/DVD markt gekocht voor slechts € 2,50 . Gezien mijn waardering voor dit album is dat dus eigenlijk bijna voor niks.

Dum Dum Girl is wel een beetje een schijtnummer. Maar The Last Time is dan weer om te janken zo mooi.

Dum Dum Girl heeft een waanzinnig lekker baslijn.