Talk Talk - It's My Life (1984)

In vind het wel een behoorlijke plaat; alweer beter dan zijn voorganger en een mooie 'opstap' naar The Colour Of Spring. Kant A (in LP termen) is duidelijk mijn favoriete helft wat mede komt door mijn herinneringen aan dat jaar met die 2 andere albums (SPITR en TUF).

Mark Hollis is wat mij betreft ongeveer het mooiste wat de popwereld op vocaal gebied voortgebracht heeft. Dat beaster hem kennelijk met een geit associeert, tja, hebben niet alle groten stemmen die gemengde emoties oproepen?

Nou het mooiste zou ik niet willen zeggen, apart doch met schoonheid is wat mij betreft een betere omschrijving. Ach aan de andere kant kunnen we ook blij zijn met iemand die een 1 geeft maar in ieder geval nog de moeite neemt om dat toe te lichten.

Veel wil ik er niet over zeggen B - heeft wel meer van die kort-door-de-bocht recensies en gezien zijn avatar weet hij daarvan en heeft hij zichzelf daarvoor al achter de tralies gezet.

Iets niet goed vinden is één ding, met de zeis van onbehouwenheid eroverheen maaien een tweede - maar goed ik kijk naar die avatar en hervind mezelf.

Nog steeds hoop ik - en met mij velen - op de terugkeer van Mark Hollis, wellicht tevergeefs.

Daar ben ik het helemaal mee eens!

Misschien weet het Caroline het, ik weet het zo net nog niet ... Ben niet overtuigd. Prima album verder hoor. Spirit of Eden is ook een prima plaat btw ...

Als ik een Top 100 van beste eighties singles zou samenstellen (wat m.i. onmogelijk is) dan is Such A Shame één van de topkandidaten voor de nummer 1 positie. Een regelrechte klassieker. Wat een nummer. Eindeloos fantastisch.

Dit is nog steeds mijn favoriete band allertijden waarbij in het bijzonder vooral ook dit zilveren schijfje. Mark Hollis en kornuiten zette in de jaren '80 een nieuw eigentijdse sound weg: Harmonieus, cult maar vooral ook mysterieus. Onterecht altijd een beetje ongewaardeerd als trendsetters. Ook niet altijd te vinden in de hoogste regionen van de hitlijsten maar desalniettemin niet minder gewaardeerd door mijzelf. Mark Hollis heeft door het maken van altijd zeer goede songteksten een speciaal plekje in mijn hart ingenomen. Jammergenoeg bestaat de band op zich al een hele tijd niet meer maar ik was zeer verheugd toen ik eind vorig jaar de onvergetlijke live-DVD 'Live In Montreux' aan mijn collectie kon toevoegen, zeer aan te bevelen voor de echte die-hard fans van deze band. Talk Talk, de vergane glorie keert niet meer terug...helaas.

Such A Shame is schitterend ja. Dum dum girl, tomorrow started en it's my life zijn ook erg leuk/mooi. Ik wist dat No Doubt het "it's my life" gecovert had van een band, maar nooit welke band. De zanger heeft een opvallend apart stemgeluid, beetje standaard droevig, zoals de zanger van The Cure een wanhopig stemgeluid heeft.

Hier staat al iets deftigs op maar het is duidelijk dat we moesten wachten op hun volgende 3, vooral laatste 2, platen

MOOI !

Ik vind tot nader orde toch dat Talk Talk vooral uit de verf komt bij krachtige popnummers. Hollis' stem leent zich daar zo geweldig mooi voor.

Het op één-na-beste album van Talk Talk, en de plaat met misschien wel de mooiste single van de vroege jaren tachtig. Het is voor mij altijd een raadsel gebleven waarom Such A Shame in de UK nog niet eens in de buurt van de hitlijsten kwam. Inderdaad, schande. Voor mij is het een iconisch nummer. Striemende synthesizers in duet met warme hammondklanken, een hemelse melodie, een strot uit duizenden.

Talk Talk is niet eenvoudig in te delen. Te artistiek om als new wave, blitz of new romantic geafficheerd te worden, en toch ook net weer te poppy voor het underground circuit. Althans, op deze plaat. Het klankbeeld van Talk Talk is sowieso gewaagd: modieuze synthesizers en beats, maar ook spaarzame goedgemikte akoestische gitaren, blazers, elementen van jazz en soul.

Beste voorbeelden van het hitpotente materiaal zijn de singles Dum Dum Girl (met dat heerlijke sweeping basje) en It's My Life, twee schoolvoorbeelden van klassieke synthpop uit het boekje.

Maar de meer ingetogen songs winnen hier zelfs van de hits: Het meeslepende Renee is een voorproefje van The Colour Of Spring en Tomorrow Started, in Nederland schijnbaar ooit als live versie op single uitgebracht, is bloedstollend. Iedere noot beroert me.

Dat moment supreme wordt op de laatste songs niet meer gehaald (eigenlijk kan alleen sluitstuk It' You me nog echt bekoren) maar dan heb je in ieder geval al vijf wereldsongs achter de kiezen. Met Such A Shame als onbetwiste winnaar.

Ik vind Spirit of Eden magisch en tegelijk erg moeilijk te beoordelen.
Bij flarden grijpt het me totaal, op andere momenten denk ik: ik vind het mooi omdat ik het herkén van het vele luisteren, maar niet omdat ik het onnavolgbaar of geniaal vind.

Misschien is het een stukje jaloezie van mijn kant, bij een goed album denk ik: wel alle, dat had ík willen verzinnen. Spirit of Eden is zo boven het menselijke uit dat ik het nooit had kunnen verzinnen.

Maar dan It's My Life, wat ik toch echt het beste album van Talk Talk vind. De afwisseling tussen mooie bezwerende nummers die een voorbode vormen van hun latere werk en krachtige popnummers vind ik gewoon erg prettig. Misschien dat wanneer over enkele jaren alle nummers van Talk Talk centimeters diep in mijn hoofd gesleten zijn ik nog op dit bericht terugkom, maar op dit moment hoor ik wat ik hoor: een geweldig energieke, krachtige beklemmende CD - iets waar de stem van Mark Hollis zich het allerbest voor leent..

Ik heb nieuws voor je: op vinyl klinkt deze gewoon mooier: dynamischer, en hetzelfde geldt voor The Colour of Spring. Deze twee zijn op vinyl regelmatig voor 5 euro of minder te koop en een goede draaitafel kost tweedehands vanaf zo'n 125 - 150 euro; nw vanaf 300 (incl. pre-amp, want die heb je wel nodig).

De laatste twee zijn moeilijker te vinden, zeker de laatste. Van het solo-album van Hollis weet ik niet of daar überhaupt een vinyl-versie van bestaat.

Ik ben van na de vinyl-generatie, en mijn dogma luidt: vinyl of geen vinyl, zoveel maakt het allemaal toch niet uit?

Je oren maken je niets wijs - je hebt alleen wel een fatsoenlijke set nodig en je moet de tijd nemen om te luisteren.

Simple Minds - NGD en later - cd's klinken gewoon vlak. Maar goed dit is off-topic.

Vorig weekend nog super audio-cd van Colour off Spring op een set van 30 k gehoord; dat was wel puik. Daarna vinyl op zelfde set en sommige fragmenten klonker toch mooier op vinyl; precies die momenten waarop veel muzikale info gelijktijdig wordt aangeboden.

Vanochtend gedraaid bij het ontbijt - relaxed, vers geperst sapje erbij, broodjes uit de oven, aardbeien. Kortom, quality time, quality music.

Goede plaat, niks mee; je kunt al horen wat voor muzikale potentie er in deze band zat en - mede dankzij gluurkanaal JijBuis - kwam ook de herinnering aan het non-interview van Annet van Trigt met Mark Hollis weer boven - nav It's My LIfe dat een hit was: Mark, meer muzikant dan popster.

Het label synthesizer-popband heeft nooit lang op Talk Talk gehouden al bij dit album was het niet meer van toepassing. Ok Dum Dum Girl is tekstueel geen wonder, maar It's My Life, Renee, Such a Shame en Does Caroline Know zijn zulke mooie, muzikale nummers dat Talk Talk met dit album beduidend meer serieuzer genomen kan worden dan Human League met Hysteria (max. 2-3 appetijtelijke pophitjes) uit hetzelfde jaar.

Imo is de a-side de beste van het album; in totaal 3,75* - afgerond naar 4.

Tsja, ik krijg bij deze plaat associaties met een ongestelde Cisca Dresselhuys (en dat is geen positieve associatie!), dus ik begrijp Beaster wel...

Ik begrijp, vermoed ik, de portee van de metafoor, ware het niet dat deze feitelijk onjuist is: Cisca Dresselhuys is op een leeftijd dat "she has experienced the change".

Soms ben ik het met Beaster eens, soms niet en dit is een voorbeeld van het laatste - waarmee ik niet zeg dat Mark Hollis een uitmuntend vocalist is - in dit geval past stem bij de muziek: Does Caroline Know moet je ingetogen zingen, is het verdriet voelbaarder.

In 1984 nog niet Mjuman

Mark Hollis kan idd prima zingen, maar dat zegt niks. Whitney Houston kan geweldig zingen, maar als ik haar hoor zingen, wens ik altijd dat ik me kon teleporteren naar een geluidsdichte isoleercel op een onbewoond eiland...

Mark Hollis met de toonladderacrobate vergelijken gaat me wel een beetje ver - maar goed; dat onbewoonde eiland: dat laatste wens ik me regelmatig, ook zonder muziek als oorzaak - voor die gelegenheid heb ik een virtueel koffertje klaar staan, waar 50 albums in mogen. Deze zit er niet bij, Spirit of Eden of Laughing Stock wel - je begrijpt, het koffertje is in de maak.

Oja, op dat onbewoonde eiland is wel stroom, fijn hè!

Tsja er zijn gradaties natuurlijk he, in vergelijk met Whitney H. gaat Mark Hollis er nog als zoete broodjes in bij mij...

Wat betreft dat onbewoond eiland... je kan altijd nog proberen of je met palmschors de groeven van je platen kan lezen

Heeft weinig zin in zo'n geluidsdichte isoleercel.

Midden jaren tachtig eens een nacht gekluisterd aan de buis gezeten vanwege een geweldig liveconcert (Veronica's rocknight?) van Talk Talk.

Ik vind de 'metafoor' van Titmeister nergens op slaan . Je kan ook op een andere manier aangeven dat je dit niks vindt, lijkt me.

Ja, ik ook! Hollis en co kwamen echt pas diep in de nacht het podium op. Heb het concert nog op cassettebandje opgenomen (het werd denk ik ook op de radio uitgezonden). Puik concert! Daarvoor was er nog een optreden van Propaganda met mijn (toenmalig) Simple Minds-held Derek Forbes op bas.

In Nederland is van dat TT-concert nog het nummer 'Tomorrow Started' op 7" uitgebracht. Als ik het goed heb ook terug te vinden op die prachtige dubbel-cd met demo's, niet op album uitgebrachte singles, b-kantjes en 12"-remixes. De titel van die verzamelaar is mij even ontschoten.

Edit: dat nummer staat dus niet op die verzamelaar. Een live-uitvoering is wel te vinden op het fabuleuze live-album 'London 1986'.

Ik vind Mark Hollis geen wereldzanger.
Maar hij heeft wel een uniek stemgeluid.

En dat telt ook.

Als een misthoorn die door de ochtendnevel gloort.

Een uniek stemgeluid geeft vaak een meerwaarde aan de songs.
Dat is bij Talk Talk zeker het geval: Hollis stem is een instrument op zich.

Veronica's Rocknight 1984 Ahoy, Rotterdam

Dat deel van de metafoor nam ik dan ook niet over.

Mark Hollis kan imo prachtig gekweld zingen; moeten er ooit gedichten van Rilke of George op plaat worden gezet, zou ik beslist denken aan Mark Hollis.

"Maybe when the heat 's away
you' re fine.
To put another drink away
is out of line (out of line)
It is so easy with a thief to blame
for breaking every pledge I've made
Does it any matter
if I can't say Caroline knows?"

Ik vind het prachtig en het vervult me met melancholie, en dat op een droge herfstnamiddag- het past en daarom stel ik me nu voor dat ik door het bos van Amelisweerd aan het lopen ben met ...

--edit--
@CD: volgens mij bedoel je deze - met de 12" versies.

Prachtig, prachtig.....niks mis met de zang van Hollis. De klankkleur van zijn stem is zoals Dazz terecht opmerkt uniek...uit duizenden te herkennen. En Hollis beheerst de techniek van de timing perfect.