Supertramp - Crime of the Century (1974)

Mijn reaktie is (ik heb even snel geteld, de 40e reaktie, in 2 dagen). Weet iedereen eigenlijk waarme die discussie eigenlijk is begonnen? Ik vraag het me af.
Mijn reaktie op dit album en de groep Supertramp, specifiek is als volgt. Supertramp was een groep die in een tijd dat muziekstijlen en nieuwe groepen bekend werden met een héél eigen sound kwam. Zeer herkenbaar. Crime Of The Century was de aanzet (de eerste 2 albums even niet meegerekend) en eindigde met Famous Last Words, toen Roger Hodgson de groep verliet. Album-groep, singles-groep, commercieel of niet commercieel, ongeacht wat ieders favoriete nummer is. Een groep dus, die in 8 jaar zijn sporen in de pop muziek meer dan gemiddeld heeft verdiend.
Ik raad eenieder eens aan om de aandacht naar de solo's van Hodgson en dan met name Rites Of Passage en Open The Door te verleggen. En voor de meer jazzy liefhebbers, Supertramp met Rick Davies in zijn element. (Voor mij de mindere periode)

Het gaat er toch tenslotte om hoe '' eigen'' een band is . Hodgson en Davies schreven beiden knappe nummers en dat hield de boel aardig in evenwicht .
En hits of geen hits , Supertramp had het duidelijk in zich om sterke singles te schrijven .
Dat het vanaf Give A Little Bit ineens wel lukte is een toevalligheidje . Dreamer en bijvoorbeeld Lady van Crisis , What Crisis ? hadden dat net zo makkelijk kunnen zijn .
Minder eigenzinnig dan King Crimson akkoord , maar die vergelijking gaat niet echt op .
Want welke Engelse Band klonk er nu eigenzinniger dan King Crimson ???

Kan ik hieruit concluderen, dat we het met elkaar eens zijn (zonder er allerlei andere groepen bij te gaan halen), bikkel2?

Zeker Ad . Ik ben niet zo van de lange conversatie trouwens . Goed dat er meningen zijn , maar ik heb het liever wat korter . Leest ook wat prettiger .

Commercieel succesvolle albums worden op musicmeter bijna altijd afgeschilderd als "veilig", "commerciële meuk" of "duidelijk gericht op het geld". Bij sommigen werkt succes als een rode lap krijg ik het idee.

Ben ik helemaal met je eens, chevy. Helaas blijven sommigen daarop "doorbeuken". Het zij zo. "Beterweters blijven altijd bestaan!

Onzin! Er zijn maar een paar albums waar dat vaak gebeurt en ja die zijn ook veilig en MOR. Hier zou ik dat niet durven zeggen. Vooral het prachtige school weet mijn aandacht te pakken.

Chevy heeft blijkbaar de gemiddeldes van The Beatles, Nirvana of The Rolling Stones (en zo kun je nog wel even doorgaan) nog nooit bekeken.

Dit gaat ontaarden in een onzinnnige discussie, heren Misterfool en Slayer. Hou je bij je muzikale smaak of zitten jullie alleen maar te "stoken". Leuk om te doen maar na meer als 40 reakties is het onderhand toch wel genoeg? Vinden jullie zelf niet?

ik zit niet te stoken, maar als ik, in ieder geval, een album veilig etc noem dan is daar echt reden voor. Om simpelweg te stellen dat dit bij elk succesvol album gebeurt is veel te kort door de bocht. Ik noem een wish you were here, Ok Computer of deze van supertramp als voorbeeld waar spannende muziek samengaat met goede verkoopcijfers.

Ik vind het op zich wel een interessante discussie. Bovendien moet het niet zo zijn dat er alleen ruimte is voor ophemeling. Chevy93 beweert hierboven gewoon een onzinnige stelling. Daar reageer ik nog een keer op, en dan heb ik verder ook mijn zegje wel gedaan.

Tenzij iemand anders nog met een verfrissende, andere invalshoek komt.

Ik niet, Stijn. Alles is, geloof ik al gezegd, dus gewoon maar genieten of niet genieten van Supertramp. Simple as that!

Och, wat heet opvallend. We zijn het eens over wat randfenomenen, maar over deze plaat toch niet echt. Naast School behoren hier voor mij ook Asylum, Dreamer en bovenal Hide in Your Shell tot de topnummers. De plaat heeft zelfs nog een tijdje in mijn toptien gestaan, maar dat is alweer even geleden.

Nee en dat heb ik ook nergens beweerd. Nogmaals (en wellicht nog steeds aan dovemansoren), ik bracht slechts wat nuancering aan bij chevy93's betoog dat Supertramp zo ongeveer het summum van een nonconformistische "schijt aan alles"-band was. Inderdaad een randfenomeen, maar als jullie vervolgens over elkaar heen vallen om dat beetje nuancering tegen te spreken, tja, dan krijg je weer repliek.


Hier is trouwens ook een bescheiden Wikipedialemma over.

Als jij dit spannende muziek noemt, word je vierkant uitgelachen door de "elite" van MuMe.

Overigens wel erg veel ophef over 3 kleine woordjes, waarbij het me toch overduidelijk dat je het niet letterlijk moet nemen.

Ach, als je daarvoor al druk moet gaan maken

Niet in die zin dat zij het zeggen, maar wel in de zin dat ik het idee krijg dat te veel nieuwe gebruikers (de actieve gebruikers) vooral geneigd zijn hun kant op te trekken. Juist vanwege dat elitegevoel.

Zullen we het na (inmiddels al?) 50 reacties weer over dit geweldige album hebben?

oh, dan haak ik af

nee hoor, erg goed album in ieder geval. Ik ben zelf groot fan van Hide in Your Shell!

vierkanter kan ik niet.

Wat een straffeloos gezeur over deze CD of Supertramp in het bijzonder. Ik weet nog dat punkers die ik begin jaren 80 kende het Superramp noemde. Superramp of niet, oudbollig imago of niet, de muziek staat na 35 jaar nog steeds overeind, fier en trots. Het is niet vernieuwend, maar wel een mengeling van vakmanschap en emoties. Ik kan me ook nog herinneren dat de groep nauwelijks single successen had, het was een echte LP band. Dat veranderde pas met Breakfast in Amerika.

YouTube - Roger Hodgson - School

chevy93 schreef:
Bij sommigen werkt succes als een rode lap krijg ik het idee.


Zijn degene die dat constant beweren zelf misschien niet zo succesvol ?

Er zit geen schot in de elite, wel uitschot.
De elite heeft vaak een ander doel, dat weinig met liefde voor muziek - en het delen ervan - heeft te maken. So please: Hide in Your Shell.

Ik kan van dit album alleen School niet meer zo goed horen, wegens overkill. Maar verder kan ik er nog met plezier naar luisteren en hou ik van de melancholie en breekbaarheid in hun liedjes en zang. Om die reden staat bij mij hun opvolger "Crises? What Crises?" op eenzame hoogte.

Je wordt hier dan inderdaad uitgelachen.

Ik snap hem niet, maar dat zal wel aan mij liggen.

Waarschijnlijk een soort hart onder de riem van Rock-rick, Supertramp wordt op dit forum boven Genesis geplaatst.

Als liefhebber van muziek en ook van dit prachtige en sterke album van Supertramp, raad ik de lezer aan een deel van de inhoud van deze pagina 8 te mijden. Wat een hoop onzin bij elkaar.
Als je het niet kent en van goede rockmuziek houdt: zet 'm vooral eens op. 48 users van Musicmeter hebben 'm in hun top 10 staan. En dat is niet voor niets.

Dat betekend dat 38.642 users hem niet in de top 10 willen, dit is een ramp

Zo gek vind ik die opmerking van west nog niet. Het zegt inderdaad wel wat over dit album als 48 users hem in hun top 10 hebben staan. Je hoeft dit album dan nog niet goed te vinden, maar de kans dat dit je bevalt is groot.

Edit: Jouw opmerking slaat natuurlijk nergens op. Ten eerste moet je uitgaan van de 406 mensen die gestemd hebben en dan is het grootste gedeelte daarvan zeer positief. Nogmaals, je hoeft dit album dan nog niet goed te vinden.

Gewoon proberen dus, als je Crime of the Century nog niet kent!

Een hele tijd geleden had ik het met een andere jongen over Supertramp en hij vond het ook erg goede muziek, maar hij wist wel een minpunt op te noemen waar ik het helemaal mee eens ben. De nummers zijn te kort. Supertramp is geen meester in het schrijven van eindes. Nummers als School, Crime of the Century en Fool's Overture lenen zich echt wel voor verlenging, er mag bij die nummers zomaar minstens 5 minuten bij geschreven worden. Nu heb ik, vooral bij die drie nummers, het idee naar een minuutje muziek te luisteren en dat vind ik zonde.

Het middenstuk van School is zo prachtig, dat mag van mij wel langer en het instrumentale stukje vlak voor het einde kan wel wat langer.

Een opbouw zo mooi als die van Crime of the Century hoor je niet vaak. Daarom is het ook zo jammer dat hij niet naar een climax opbouwt, maar na vijf minuten alweer langzaam zachter en zachter wordt. Als ze het nou op hun gemak hadden opgebouwd naar een prachtige climax, had het zomaar van het niveau Starless (King Crimson) kunnen zijn.

Fool's Overture heeft een veel te abrupt einde. Je bent nog aan het genieten van de opbouw die net ergens naartoe heeft geleidt en het is alweer voorbij, Fool's Overture had twee keer zo lang mogen duren.

...maar vaak is het ook de kracht van dit soort nummers dat je, omdat het zo "abrupt" stopt, je het keer en keer wilt herbeluisteren. Ze zullen niet vervelen. Volgens mij is dit juist het kenmerk van een goed liedje!