Supertramp - Crime of the Century (1974)

School is toch wel een zeer mooi nummer net zoals Dreamer, Hide In Your Shell, Rudy en Crime Of The Century

Paris is natuurlijk een bloemlezing van de loopbaan van de groep t/m Breakfast In America .
Ik vind het ook een album die niet onmisbaar is in de collectie .
De groep speelt het zo verdomd goed na ( da's ook een compliment ) maar in wezen voegt het weinig toe .
Het blijven wel goede nummers .
Met Crime Of The Century in het bezit, heb je de groep's hoogtepunt in handen .
Ik heb 'm alleen zo vaak gehoord , dat ik geneigd ben om 'm wat minder te draaien .
Brother Were You Bound is van een geheel andere orde , maar ik vind het een sterke plaat .
Die ligt het meeste bij mij in de cd speler .

@Stijn_Slayer Dit album zal je wellicht beter bevallen dan de andere Supertramp albums en misschien zal je het zelfs goed vinden. De sfeer op dit album is donkerder en harder, op Dreamer na dan. Je zou het eens kunnen proberen, want het is wel anders dan de andere albums en je hebt hem toch al in huis.

Wat is daar mee dan?

Hij vindt dus dat Supertramp helemaal geen schijt aan het publiek heeft, zoals jij eerder zei, maar juist heel commercieel te werk gaat. Paris neemt hij als voorbeeld.

Het probleem is: Supertramp deed gewoon z'n ding. Uit het niets ontstond in feite Crime of the century, daarvoor hebben ze alleen twee geflopte cd's gemaakt.

Als ze dan met dit album komen, kun je volgens mij nooit reppen over veilig, een herhaling van zetten, dat het een bewuste commerciële keuze is geweest of wat dan ook. Waar konden ze zich, wat betreft zichzelf, aan spiegelen?

Overigens, zo'n commercieel succes is Crime of the century nu ook weer niet geweest. Dreamer (de enige single) kwam niet verder dan de tipparade en het album zelf verdween na 5 weken alweer uit de LP top 50, met als hoogste plek nummer 33.

Geheel andere cijfers en uitgangspunten dan bijvoorbeeld Hotel California of, om bij Supertramp te blijven, Breakfast in America.

Het album werd destijds door de zichzelf zeer serieus nemende rockcritici en het alternatieve/progressieve platenkopende publiek in de wereld bejubeld en innig omarmd.

Het heeft helemaal niets te maken met de veronderstelling die ik eerder las (en waar ik echt over val) dat dit soort platen werd gekocht door mensen die zich lieten leiden door wat anderen in hun platenkast hadden staan, als zijnde het publiek dat verder geen verstand had van muziek maar toch wat in huis wilde hebben.

Zeker mee eens . Supertramp stond op zichzelf . Ik kan geen band noemen waar Supertramp op leek . De eerste 2 albums ken ik niet . Maar staan bepaald niet bekend als memorabel .
De status van deze plaat kwam pas later aan het licht , toen toch wel bleek dat Supertramp wel iets meer te vertellen had .
Moeilijk ook om de band in een bepaald genre te plaatsen . Pop is misschien iets te makkelijk .
Er zitten invloeden van symfo in , dat is overduidelijk , maar schakelt net zo makkelijk over op wat huppeliger werk of incidenteel meer rockgetint werk .
Artrock / Pop ? het zal allemaal wel . Uniek waren ze , al had ik uiteindelijk misschien toch een iets gedurfder verloop gezien .

Nogmaals: Wat heeft het één met het ander te maken? En nogmaals het voorbeeld: Radiohead heeft schijt aan het publiek als het gaat om wat voor muziek ze maken, maar ondertussen spelen ze wel in grote stadions en spelen zelfs nummers tegen eigen wil in.

(Radiohead zal nooit Supertramp worden. Het is maar een mager alternatief in een tijd vol muzikale armoede).

Prachtig album, heb net nog maar weer eens gedraaid om te kijken of er soms toch nog ergens iets onverwacht aan schortte.
Het huis zindert nog na van het epische slot- en titelstuk.

Maar nee, nog steeds helemaal niets mee. Crime of the century staat nog fier overeind. Heeft de tijd prima doorstaan.

Pffffff

Het gaat hier dan ook niet om de grootte van de zaal, maar welke nummers ze besluiten te spelen. Stijn vindt dus dat er teveel werd gekeken naar welke nummers successen zijn geworden om die vervolgens voor het publiek op te dragen, in plaats van de nummers die ze zèlf het liefst spelen.

En beiden kunnen niet samengaan? Allereerst is er natuurlijk de mogelijkheid dat hun favoriete nummers ook grotendeels de favorieten van het publiek zijn.

Maar dan nog, waarom zou je niet tijdens de live-concerten de nummers die het publiek wil horen kunnen spelen? Voor de laatste keer, want we draaien in cirkels: Wat heeft de setlist van een live-concert te maken met het maken van (studio!)albums?

Je snapt er echt niets van, hè? Het is toch opvallend dat rock-rick en Lakai het wel gewoon begrijpen.

Het heeft niets te maken met stadia, Radiohead, setlisten en of het nu live is of niet. Ik noem een plaat die ik ken, en beweer dat er in de nummers die daar op staan geen sprake is van een schijt aan alles mentaliteit. De nummers die op Paris staan zijn nogal MOR, en daar houd ik niet (echt) van.

In theorie is het mogelijk dat de band de nummers die het massapubliek wil zelf het leukste vind, maar meestal is dit niet het geval (of alleen in het begin). Je wordt er toch doodziek van als je drie keer per week jarenlang hetzelfde liedje moet zingen? Als ik iets met zulke grote regelmaat doe gaat het me ook vervelen. Ik ben meer voorstander van het idee dat een kunstenaar zichzelf wil uiten en dat het publiek dan wel naar hem toe komt, in plaats van dat de kunstenaar zijn hand naar het publiek uitsteekt. Zorgt ook nog eens voor wat meer onvoorspelbaarheid.

Hoe de band te werk gaat op Paris zegt wel iets over de mate waarin zij hun eigen pad trekken. Het scheelt zes jaar, en dit is een studio album. Ik zal deze binnenkort eens opleggen en kijken of dit album aansluit bij mijn eerdere bevindingen. Anders ben ik niet te beroerd om toe te geven dat deze plaat niet in de eerder geschetste lijn past.

Ik vind het ook opvallend dat jullie alledrie jullie uitspraken baseren op die 1 of 2 albums die jullie kennen. Als ik het fout heb, zeg het maar.

Als je hun werk zou kennen, zou je weten dat elk album anders is en dat er totaal geen sprake is van commerciële muziek. Uiteraard hebben ze een aantal nummers gemaakt die het commercieel goed hebben gedaan, maar ze zijn er nooit op uit geweest om de hitlijsten te veroveren. Als ze dat hadden willen doen, hadden ze wel doorgegaan met de Breakfast in America-sound. En dat bedoel ik met schijt aan alles. Ze maakten de muziek die zíj wilden en niet de muziek die destijds populair was of alleen de muziek die erg goed aansloeg.
Alleen Supertramp heeft gedurfd een album met Give a Little Bit the laten openen en te eindigen met Fool's Overture.

Supertramp heeft een unieke sound die je in ieder nummer onmiskenbaar terugvindt, als je Paris niks vindt, zul je dit waarschijnlijk ook niks vinden. Als je Paris geweldig vindt, vind je dit ook geweldig. Supertramp is één van de weinige bands die hun nummers perfect naspelen (maar waarbij het toch net even wat meer is dan alleen naspelen en wegwezen).

Dat is maar betrekkelijk. Na Breakfast in America volgde ...Famous Last Words wat toch een heel eind dezelfde intenties lijkt te hebben, maar uiteindelijk vooral een waterige kopie van de toch al niet zo bijzondere "sell-out" BiA is. Daarna ging Supertramp zonder Hodgson verder en was er domweg een totaal nieuwe situatie ontstaan.

Overigens heb ik Supertramp over het algemeen behoorlijk hoog zitten, maar de "schijt aan alles"-mentaliteit wordt hier voor mijn gevoel toch wat overdreven cq. geromantiseerd.

Ik heb ook gezegd dat het om de Hodgson-Davies periode t/m Breakfast in America gaat. Hoewel het met ...Famous Last Words... nog wel meevalt (het allerbeste was er wel af), vind ik.

Ik zei alleen wat Stijn bedoelde, verder heb ik Supertramp zelf wel hoog zitten. Al is die echte schijt aan alles mentaliteit ietsjes overdreven, vind ik niet dat ze erg commercieel waren op hun studio albums, op een paar nummers na dan.

Supertramps singles

Als je eerder al hits hebt gehad met nummers als Dreamer, Bloody Well Right en Give a Little Bit en minder succes met enkele andere singles en je brengt vervolgens een album uit met daarop nummers als Goodbye Stranger, Take the Long Way Home en vooral The Logical Song en Breakfast in America en je brengt net al die nummers op single uit, dan zou je toch haast zeggen dat de heren van tevoren ook wel een vermoeden hadden dat ze hier wel eens aardig succes mee konden gaan hebben.

Ze hebben daarvoor genoeg singles uitgebracht die geen hit zijn geworden. En Dreamer en Bloody Well Right waren nou niet bepaald kassarinkelaars. Bovendien zou het nog altijd kunnen dat de platenmaatschappij die singles heeft uitgebracht en niet zij.

Dit zegt Hodgson zelf:
Miles Davis said that the goal of a performer is to take his audience to spiritual ecstasy. I've adopted that as my goal. That's what I want, and that's what I want to give through my music. And I've got a long way to go. I've touched on it ocassionally...

Supertramp had een bepaalde sound die eigenlijk meer voor albums geschikt was dan voor op de radio. Dit werd ook zo door het publiek opgepikt. De albums werden goed verkocht de grote hallen zaten vol en zo af en toe een (kleine) hit. Dat schijt aan alles is wel wat overdreven want het is niet zo dat maar wat deden en van links naar rechts gleden op de muzikale weg. Het was allemaal erg doordacht wat de mannen deden en dit resulteerde in technisch erg goede albums zonder al te veel spontaniteit. Het is zeker zo dat bij het Famous... album er meer singles gericht werd gewerkt maar dit resulteerde in een enorme hit maar verder in erg weinig creativiteit en zelfs een ondergang.

Daar heb je wel gelijk in, Breakfast in America was misschien wel aardig op de commercie gericht, al is het absoluut geen slecht album. Dit album is dat echter veel minder en hier doen ze ook vooral wat goed voelt voor hen heb ik het idee.

Behalve dan, dat de singles die je noemt nauwelijks noemenswaardige hits kunt noemen (hoewel bijna iedereen ze kent).

The logical song en Breakfast in America haalden in Nederland met moeite de top 20, Goodbye stranger de tipparade en Take the long way home, de vierde single, was helemaal geen hit.

Supertramp was dan ook vanaf het begin een echte LP-band. Dat Give a little bit (van ...Even in the quietest moments) zo'n succes was in ons land was puur toevallig.

Dat maakt het erg lastig het duo Hodgson/Davies te kunnen beschuldigen van commercieel vooruit bedachte plannetjes. Alleen bij Famous last words bleken de ideëen op en was een scheiding tussen beiden een haast logisch gevolg.

Je moet je bij veel albums die heel erg goed verkocht zijn je afvragen in hoeverre de schrijvers van de nummers op het moment van schrijven daadwerkelijk zullen hebben gedacht: "is wat ik hier schrijf wel commercieel genoeg, anders haal ik het door".

Het kan natuurlijk ook zomaar zijn dat de componisten nummers schreven (en uitvoerden) die toevalligerwijs door een groot publiek werden omarmd.
Als je daar niet van uit wilt gaan, komt de integriteit van veel artiesten op het spel te staan en in het geval van Supertramp lijkt mij dat dan ook ten onrechte.

Breakfast in America is in muzikale zin de volledige tegenpool van Crime of the century maar voor mij zeker niet slechter. Sterker, de composities zijn nog steeds meeslepend, het is ook een smaakvol samengesteld album. Het eerder past in de zomer, waar Crime of the century thuishoort in de winter.

Onder het linkje dat ik erbij zette, staan de hitsuccessen in een aantal landen. Niet geheel verbazingwekkend waren die in thuisland UK wat groter dan hier. Evenmin verbazingwekkend zitten er grotere en kleinere hits tussen, dat heb ik ook meteen al aangegeven. Verder scoorden ze niet zoals George Michael een serie nr.1-hits op rij, maar een aantal noteringen in de singletoplijst van welk land dan ook, is al iets waar een hoop bands enkel van kunnen dromen, vooral als het kennelijk "echte LP-bands" zijn.

Ik maak zelf wel uit wat ik me af moet vragen. Ik plaats enkel wat kanttekeningen bij de door chevy93 - en kennelijk door jou ook - nogal verregaand geïdealiseerde "schijt aan alles"-mentaliteit die Supertramp kennelijk bezat.

Dat zou zomaar kunnen. Het kan ook zomaar zijn dat de platenmaatschappij toch wel enigszins een neus had voor waar de commerciële kansen lagen en dat daar ook wat, hoe zullen we het zeggen, wisselwerking met (leden van) de band plaatsvond. Dat het onderscheid tussen (hit)singles en de rest van het album op de Supertrampalbums steeds duidelijker werd, wil je toch niet ontkennen, neem ik aan?

Dat mag. Ik vind de plaat in vergelijking met zijn voorgangers teleurstellend... en dat juist niet vanwege de hitsingles, maar veeleer vanwege de albumtracks waar de koek grondig op lijkt, behalve dan op Child of Vision. Slepend, dat zeker, maar meeslepend...?

Ik heb 'm net maar meteen even opgelegd.

Zoals gezegd: uitstekende muzikanten, dat staat buiten kijf.

Het meeste heb ik met 'School' en 'Bloody Well Right'. Na die twee nummers dacht ik dat het toch best wat kon gaan worden, maar bij 'Hide In Your Shell' en 'Asylum' ben ik vervolgens in slaap gevallen. De melodie van 'Rudy' vind ik verder een beetje kolderiek aandoen. 'If Everybody Was Listening' vind ik iets beter, en het titelnummer vind ik eigenlijk vrij sterk.

Om terug te komen op de eerdere discussie. Crime of the Century balanceert wat mij betreft op de grens tussen beide beweringen die hier gedaan zijn. Enerzijds doen zij hun eigen ding, en hebben ze een eigen mix van pop, rock, symfo en een vleugje jazz (de eigenzinnigheid is hier groter dan op Paris het geval is). Anderzijds gaan ze nergens over de schreef, blijven ze erg toegankelijk, soms voortkabbelend en vaak een beetje tam klinken.

Ik hoor Hodgson trouwens een stuk liever zingen dan Davies.

Supertramp vond ik vroeger een verschikking. De fans waren meestal een beetje nurdy types. De muziek gedisciplineerd maar wel hoorbaar professioneel, veel professioneler dan de gemiddelde groep. De band had een wat zouteloos imago. Maar toch hoorde ik in de kern veel emotie.
Ik ging Supertramp pas echt een jaar of vier geleden waarderen toen ik per toeval in een concert van Rodger Hodgson terecht kwam. Hij speelde de nummers van Supertramp akoestisch. Toen kwam de volledige kwaliteit naar boven drijven. Die nummers waren zo goed, die hadden al die perfectie niet nodig.

YouTube - Two of Us, Roger Hodgson

Valt erg mee in Engeland, het verschil in hoe groot de hits werden mag nauwelijks naam hebben in vergelijk met Nederland. Maar goed, ik heb niet gehoord waarom Supertramp uiteindelijk geen handvol meer of minder succesvolle singles zou mogen hebben. Zegt dat iets over goed of slecht?


Een algemene stelling wordt natuurlijk niet uitsluitend alleen aan jou gericht, dus het staat je volledig vrij of je je wel of niets dan zou moeten afvragen. Schijt aan alles, en dat bij zo'n brave band als Supertramp, heb ik zeker niet geschreven, alleen heb ik gezegd dat ze hun eigen ding deden en dat lijkt mij nauwelijks bediscussieerbaar.


Een buitengewoon bijzondere stelling. Welke hitsingles heeft Supertramp dan allemaal nog meer gehad? Een handvol noem ik het net, met magere resultaten. Crisis? What crisis? had helemaal geen succesvolle single. Zeker naar verhouding van het aantal uitgebrachte LP's mag het allemaal mondjesmaat worden genoemd. Breakfast in America kende dan 2 singles in de hitlijsten. Maar nogmaals, zelfs al breng je "met opzet" meerdere singles uit, het zegt nog niets over goede of slechte muziek.

Er is helemaal niets op tegen dat een band veel albums verkoopt en zelfs ook succes kan hebben in de hitlijsten, als de muziek maar goed is. De vermeende "opzetjes" tussen bands en platenmaatschappijen vind ik twijfelachtig en kun je ook niet bewijzen. Maar dat een platenmaatschappij graag succesvolle singles uitbrengt, kan ik ook billijken. Iedereen doet z'n werk zo goed mogelijk over het algemeen.


Natuurlijk geven wij beiden onze smaak over Breakfast in America weer. Ik laat mij daarbij niet beïnvloeden door de grote verkopen van het album (want dat is zeker waar) of het aantal uitgebrachte singles en ik blijf ook uitgaan van de integriteit van Hodgson en Davies op dat album. Ik vind het een prima cd, hoe goed, en met welk enthousiasme er bijvoorbeeld nog wordt gespeeld, blijkt als je opvolger Famous last words er naast legt.

Je winkelt toch wat selectief, musician. Dreamer en Give a Little Bit zijn toch vrij duidelijke hitsingles op platen die verder nadrukkelijker elpeemuziek vormen. Sterker nog, nummers als School, Crime of the Century en Fool's Overture zijn typische voorbeelden van legendarische albumtracks (dwz. niet-singles) met Top 100 Allertijden noteringen enzovoorts. Hoe anders liggen die verhoudingen bij Breakfast in America...

Dat jij meerdere topdertigsingles (UK) danwel een nummer 2 hit (!) (NL) "magere resultaten" noemt... tja, dat is ook een kwestie van smaak.

Dat je - als wellicht laatste op MusicMeter - platenmaatschappijen die bands om een hit pushen twijfelachtig vindt... is je goedrecht.

Nogmaals, ik breng gewoon een nuancering aan. Supertramp verdient absoluut zijn eigen plek in de muziekgeschiedenis en heeft over erkenning op dat vlak volgens mij ook absoluut niet te klagen. Ze deden tot op redelijke hoogte hun eigen ding, maar als je de eigenzinnigheid (zowel qua muziek als qua marketing) afzet tegen bijvoorbeeld een band als King Crimson, is enige relativering toch op zijn plaats.

Hier ben ik het 100% mee eens.

Daarom misschien een beetje opvallend dat ik waarschijnlijk 3* ga toekennen, en jij 4,5* toekent. Ach ja, ik ben er dan wat strenger in met mijn stem.

Ik ben her daar ook 100% mee eens en ik heb dit album op twee in mijn top tien staan. Ik vind namelijk de hit singels wel gewoon steengoed. Natuurlijk blijven nummers als School en Fool's Overture (mijn twee Supertramp favorieten) wel gewoon echt het best.

Ik heb Supertramp een LP band genoemd omdat er maar weinig singles van hun albums werden getrokken en er ook maar weinig echt succesvol waren. Natuurlijk hebben ze er wel een paar gehad, nogmaals een handvol, maar naar verhouding valt het allemaal erg mee.
Je begint over Breakfast in America, daar zijn een paar hitjes van getrokken, ja. Maar je geeft nog steeds geen antwoord op de vraag: Nou én? Dan hebben ze een paar singles gehad en een paar hitnoteringen. Wat zegt dat over hun muziek? Wordt het er beter van of slechter?


Die paar hitjes die ze hebben gehad, internationaal en ook in Nederland, telt in z'n totaliteit nauwelijks aan. Dat heeft niets met smaak te maken, dat is gewoon een kwestie van tellen.


De druk van platenmaatschappijen is mij bekend, maar je moet het niet doen voorkomen alsof dit alleen Supertramp zou betreffen. Eigenlijk, aan de hand van de hoeveelheid singles die uiteindelijk succesvol zijn gebleken, zou je zelfs kunnen afleiden dat Supertramp er nog redelijk in is geslaagd om de boot af te houden. Of, om bij mijn eerste stelling te blijven, Supertramp bleek in de praktijk een LP-band, met veel album liefhebbers en weinig Top 40 platenkopers, net als bijvoorbeeld Steely dan of The Alan Parsons project.

Ik denk dat de platenmaatschappij van Supertramp daar ook wel mee kon leven.


Ja, maar wie vraagt het te vergelijken met King Crimson? Zo lust ik er nog wel een paar. Ik heb Supertramp ook nooit eigenzinnig genoemd.

Alleen vind ik het onzin Supertramp achteraf te beschuldigen van het maken van veilige muziek, commercieel verantwoord enz. Dat idee zat er bij Crime of the century in ieder geval nog niet achter, ze deden alleen wat ze goed vonden.