Supertramp - Crime of the Century (1974)

Je hebt zeker een punt en wat School betreft zou je zeker gelijk kunnen hebben, maar ik denk niet dat Crime of the Century en Fool's Overture zouden gaan vervelen. Je draait ze dan misschien als nummer niet meer opnieuw en opnieuw, maar ik denk dat het de nummers, vooral in verband met het album, goed zou doen.

Ben het wel met rock-rick eens... met name de genoemde nummers mogen nog wel wat langer. Einde is vrij abrupt. Hoogtepunten moesten nog komen.

Standaard zijn de nummers van Supertramp toch helemaal niet zo kort? Crime of the century heeft 8 tracks voor 44 minuten, gemiddeld 5,5 minuut per track.

Dat mag op z'n minst uitgebreid worden genoemd. De kracht zit hem er ook in dat je je beperkt tot de volledige dynamiek van een nummer en vervolgens dan niet meer jezelf gaat zitten herhalen. School had niet langer gemoeten: alles is gezegd en gedaan.

Misschien heeft de oude lengte van de LP ook te maken met de beperkingen van de lengtes van nummers. 45 minuten was zo'n beetje de langste tijd die mogelijk was op een LP. Als je dan 8 nummers hebt liggen, ben je al beperkt in je keuze.

Maar ik vind in het geval van Supertramp dat zij tracks nog behoorlijk lang laten duren, zeker in vergelijk met veel andere muziek rond 1974.

Wat School betreft heb je misschien wel gelijk, maar bij een Crime of the Century is wat mij betreft echt nog niet alles gezegd en gedaan. Toch laten ze het nummer uitfaden en dat vind ik best jammer. Het blijft natuurlijk prachtig, maar het had mooier gekund.

Wat je zegt over de lengtes van de LP's zit wat in, maar nog steeds blijf ik het wel jammer vinden.

Zou de overweging van LP-lengte hebben meegespeeld..?? Vind ik wel een interessante gedachte... Het is wel eens gebeurd; Brothers in Arms van Dire Straits heeft op CD langere versies van sommige nummers (maar dat kan natuurlijk ook een introductiestunt van de CD zijn geweest). Maar dan vraag ik me bij Supertramp toch af waarom ze dan niet voor minder nummers hebben gekozen, of voor een dubbelaar.

Inderdaad, Dreamer eraf en je hebt weer drie minuten extra voor Crime of the Century

Dat wilde ik nou ook zeggen

Dat is en blijft een geniaal singletje. Hoort er ook bij in die tijd.

Muziek >> Muziekgames >> Greatest Bits of (Supertramp) !

Supertramp had voor mij altijd een erg hoog Veronica-gehalte, dit maakt dat ik me nooit echt verdiept heb het werk van deze band. Maar ik heb geen spijt van dit album, sommige nummers pakken meteen, en de singels kende ik natuurlijk al. Andere nummers duren wat langer maar het geheel vind ik 4 sterren waard!
Deze plaat kan zich goed meten met progrock tijdgenoten zoals Jethro Tull, Genesis en Yes

Een stuk in If Crime of the Century doet me verdacht veel denken aan een stuk in Rood van Marco Borsato.

Kun je iets preciezer zijn? Welk stuk?

Ik neem aan dat hij het stukje met de strijkers bedoeld.

Ik zet even Rood op om te luisteren en de Crime of the Century piano komt me al direct tegemoet.

Deze is SAMEN met Crisis? What Crisis? voor 2 voor 15 euro te koop bij Van Leest (dus het komt op 3 voor 15 neer ). Écht helemaal geen geld dus, en ik heb 'm zaterdag dan ook aangeschaft. Ik moet zeggen dat ik daarvoor nooit zo aandachtig naar Supertramp had geluisterd, maar mijn vader was altijd fan van de begintijd van Supertramp en ik vond de muziek ook zeker interessant klinken. Op aanraden van mijn vader heb ik deze dus gekocht, en het is zeker een goede aankoop geweest. Dit album heeft me verrast in positieve zin, na het een paar keer beluisterd te hebben kan ik concluderen dat er geen enkel slecht nummer op staat! Vooral School, Hide In Your Shell, Rudy en Crime of the Century zijn erg mooie nummers, maar de rest mag er ook zijn!

Leuk puppy dat jij via je vader dit fraaie album hebt opgepikt: geniet ervan!

Wat mij betreft het beste album van de heren!

Songmatig helemaal in orde. Elke song is wel raak. Met School en de titeltrack heb je goud in handen.
Toch draai ik Breakfast In America even graag. Die is wat transparanter en opgetogender.
Maar dit is een hoogtepunt van de groep en van de jaren 70.

Goede nummers, maar Hide In Your Shell is voor mij toch hét prijsnummer op deze plaat.

Prima nummer hoor, maar Rudy is hier toch echt icing on the cake

, zo kunnen we nog wel even doorgaan ! Maar : als je HiYS wegdenkt, is Rudy inderdaad het beste nummer. Aan de statistieken te zien zijn we wel in de minderheid .............

Niet aanstellen, ik ben met If Everyone Was Listening in de minderheid. Maar alle nummers zijn gewoon prijsnummers.

The actors and jesters are here
The stage is in darkness and clear
For raising the curtain
And no one's quite certain who's play is

If Everyone Was Listening, is inderdaad een mooie song, daar is niets mis mee. Wat wel lastig is van eerder genoemde song is dat de track die er na komt zo ijzersterk is waardoor If Everyone Was Listening hoe vreemd het ook mag klinken zijn doel wat mist.

Zo werkt dat vaak, inderdaad. Je kan niet wachten tot Crime of the Century begint. Het werkt afleidend

Als je de context van het album een beetje zou kennen, zou je weten dat If Everyone Was Listening allesbehalve doel mist.

Dit album ken ik door en door. Heb het in het lp-tijdperk nog grijzer als grijs gedraaid. Alle songs zijn me even dierbaar. Zelfs de vrolijke deun Dreamer. Het klopt aan alle kanten. Wat ik enkel heb willen aangeven is dat If Everyone Was Listening wordt overvleugeld door Crime of the Century. Wat dat betreft is het een mooie klassieke opbouw. Voordat er naar een climax wordt toegewerkt nog even een compositie die heerlijk weg luisterd voordat er naar het hoogtepunt wordt gewerkt. Wat dat betreft is het net eten. Een goede eerste gang zorgt dat de papillen in de juiste mood worden gebracht voor de volgende gang. Die op deze manier volledig tot zijn recht komt. Zonder die eerste gang zou het lang niet zo lekker zijn.

Een straffe formulering Chevy, helaas mist elke toelichting, en ik ben net zo benieuwd

Waarmee mijn opmerking zeker een beetje doel mist, niet?

Het begon allemaal toen ik ergens las dat Crime of the Century ook een soort rode draad bevat. Maar of ik moet een verkeerd beelden hebben van conceptalbum, of het is er gewoon een dikke. Wat mij betreft een ultiem voorbeeld van hoe een conceptalbum hoort te zijn.

Dit is hoe ik Crime of the Century zie:
Wat Supertramp vooral kenmerkte, waren de sterke teksten van Davies en Hodgson. Die wat mij betreft als duo hoger in mijn achting staan dan Lennon/McCartney. Het is om deze reden ook dat ik Supertramp een aantal jaren nog beter ben gaan vinden. Onder andere, omdat bij nummers zoals waar aerogp1 naar vraagt dan de echte klasse naar boven komt.

Enfin, Crime of the Century opent met één van de beste openers die een album kan hebben. School heeft een songtekst waar ik vroeger niet echt brood van kon maken. Dat had grotendeels te maken met het feit dat ik er nooit echt over na had gedacht. Inmiddels kan ik die tekst wel dromen en heb ik er ook al vaak over nagedacht. De betekenis laat zich ook wel raden. Do as they tell you to, de regel die in één zin samenvat waar School om gaat.

Bloody Well Right is onlosmakelijk verbonden met School. De eerste zin ( So you think your schooling's funny) heeft Davies genoemd als referentie naar School. Na het in your face van School is het luchtige van Bloody Well Right verwonderlijk. En is het raar om te denken dat de hoeveelheid herhaling van het ‘refrein’ ook deels een verwijzing naar hoe je eigenlijk alleen maar mee kunt knikken met de normen en waarden van de huidige tijd is? Een ogenschijnlijk simpel nummer krijgt zo toch diepgang.

Why must we be so cool, oh so cool,?
Oh, we're such damn fools..
Aldus de slottekst van Hide In Your Shell. De oplettende lezer had al gezien dat alle teksten in de “you”-vorm zijn. Het smekende I wanna know you... is zo ijzingwekkend. Hoe kan iemand die een nummer zo zoet begint, eindigen met zo’n door merg en been gaande smeekbede? Nee, geen sentiment als Jeff Buckley of Johnny Cash, dat ligt er allemaal zo dik bovenop (niks mis mee overigens, hoor), luister naar Hide In Your Shell en je snapt dat een sterke tekst geen sentimentele instrumentatie nodig heeft.
We vervreemden en onze ware identiteit wordt geblokkeerd door de omgeving. Niemand is meer zichzelf en iedereen doet concessies om geaccepteerd te worden.

Asylum vind ik een buitenbeentje. Het was het laatste nummer dat ik leerde kennen, maar ook omdat het de eerste die qua tekst de ban breekt met de vorige teksten. Er wordt gericht op een persoon en niet op ons als luisteraars. We hebben hier te maken met de eerste persoon die zich tegen het regime richt (I'm not the way you're thinkin’) en zich richt tot de persoon die zich richt tegen ons als luisteraars (Please don't arrange to have me sent to no asylum). Echter draait hij door (I believe I’m dying en he’s mad, mad, mad,...) en zodoende raken alle buitenbeentjes het spoor kwijt.
Let op de koekoek op het einde. Een verwijzing naar het boek One Flew Over The Cuckoo’s Nest (u allen welbekend van de film die een jaar later uitkwam). Wie de film (of het boek, for that matter) kent, zal de context van dit nummer snappen. Om het einde van de film niet te verklappen: ieder die te veel weet/wilt weten wordt uitgeschakeld. In de film dus door middel van lobotomie.

Dreamer, you stupid little dreamer;
So now you put your head in your hands, oh no!
I said "Far out, - What a day, a year, a laugh it is!"
You know, - Well you know you had it comin' to you,
Now there's not a lot I can do.
We zijn er potverdomme allemaal ingestonken. We hebben geslapen en zijn blind geworden voor de (hogere?) macht die onze levens verpest heeft. Maar er is nog hoop! (We'll work it out someday)

Rudy werd tijdens hun concerten in de jaren ’70 en ’80 vergezeld met een clip van een reidende trein. Althans, dat zei mijn vader terwijl we Live in Münich ’83 aan het kijken waren. Weet niet of dit nog steeds zo is. Als men geïnteresseerd is, zal ik eens op YouTube spoorneuzen.
Net zoals Asylum wordt er weer niet gericht op ons, maar op een specifiek persoon (Rudy). Niemand houdt van hem en hij wordt niet geaccepteerd (All through your life - All through the years - Nobody loves - Nobody cares). You'd better gain control now, maar het gebeurt niet ( Sad but in a while he'll soon be, back on his train. Hij wordt weer de ongeziene, de ongeziene, ongeliefde persoon en de briljante persoon die hij is (dat briljant verzin ik er even bij). De mensen die we nodig hebben (de “think different”-personen), breken niet door en komen niet door het hechte collectief van wat men de massa noemt.

Om terug te komen op de vraag: wat maakt If Everyone Was Listening nou zo essentieel? Allereerst, omdat het, zoals goed benoemd, een opbouw is naar de climax. Hoewel de nummers instrumentaal een behoorlijk eind van elkaar liggen, zitten de teksten verdomd dicht bij elkaar. If everyone was listening, you know. There'd be a chance that we could save the show. Alles wat de schrijver geroepen heeft, is niet gehonoreerd. In een soort laatste wanhoopskreet hoopt hij toch nog men in te laten zien hoe fout men bezig is.

Who'll be the last clown? To bring the house down
Velen durfden het aan, niemand kwam door de muur heen. Niemand wist door te breken door hun gedachten. Eén voor één bleven ze het uitschot van de mens. Potverdomme toch, waarom luisterde men niet gewoon?

NEE! Laat de gordijnen niet vallen!

Now they're planning the crime of the century
Crime of the Century is een titel die letterlijk genomen moet worden. Het is de misdaad van “de twintigste eeuw”. De vervreemding is een misdaad geweest. Wie deden het? Het was de natuur, de hogere kracht, de twintigste eeuw. Maar wie zijn dat nou precies? Dit is nogal abstract.
Ik wil die personen wel eens zien! (So roll up and see. How they rape the universe, die agressie, wow, wat een emotie zit er in die twee zinnen!)

Who are these men of lust, greed, and glory?
Rip off the masks and let's see.
But that's not right - oh no, what's the story?
Potverdomme, zeg... Inmiddels zijn we oud en wijs en blijken we het zelf gedaan te hebben al die jaren. We hebben onszelf verloochend, we hebben onszelf tekort gedaan. WIJ waren het die al die jaren onszelf verraden hebben. Hoe kan dat nou? ( That can't be right!!)
Verwarring alom: hoe komt dit? Waarom gebeurt dit? Waarom weet niemand hiervan?

Uiteindelijk zijn wij de schrijvers van deze teksten, wij vertellen nu aan de volgende persoon al deze verhalen. Al deze verhalen die wij zelf nooit geloofd hebben. Al die mensen die dit wel wisten, hebben wij genegeerd. Net zoals wij naar niemand luisterde, zal niemand naar ons luisteren. Crime of the Century sluit niet voor niets af met de mondharmonica van School. Het is een vicieuze cirkel.

Hopelijk kijkt men nu anders tegen Crime of the Century aan en de nummers an sich. Ieder nummers heeft z’n kwaliteiten. Ieder nummer geeft, als je bereid bent je erin te verdiepen, prachtige geheimen weg. Uiteraard is School het prijsnummer en natuurlijk is Crime of the Century een prachtig nummer. Maar de plaat zou incompleet zijn als je één van de elementen weghaalt. Verdriet, onbegrip, woede, liefde, bezinning, hulpvol, nog nooit hoorde ik een plaat die zoveel emoties en stemmingswisselingen teweegbracht als Crime of the Century. Vandaar dat het sinds kort ook mijn nieuwe nummer 1 is.

Verdomme, wat een plaat zeg.

Erg lang verhaal Chevy, maar wel boeiend. Zo heb ik eigenlijk nooit naar de plaat geluistert.
Ik vond het wel altijd een wat donkere plaat, en dat blijkt nu ook wel tekstueel zo te zijn.
Knap hoe ze dit zo hebben verweven.
Hodgson en Davies zijn behoorlijk verschillend in hun manier van componeren. Mischien daarom juist boeiend.
Lennon en McCartney waren dat in feite ook , en evenals Hodgson en Davies liep dat uiteindelijk stuk.
Ik vind dan wel weer dat Supertramp zijn verhaal snel heeft verteld. Dit is inderdaad een prachtplaat , geen discussie daarover.
Maar na een album of 4 , waarvan Breakfast In America ook een uitblinker is ( mijn mening),
was het nieuwtje er van af.
Famous Last Words is een opzichtige herhalingsoefening en op Brother Were You Bound na , vind ik de albums erna er niet of nauwelijks meer toe doen.

Bijzonder mooie toelichting chevy93. Alleen door de tekst beleef ik het bijzonder fraaie album van Supertramp. Door zo.n lap tekst krijg ik zin om het album uit de kast te halen en in de cd-speler te doen. Om vervolgens te genieten van de muziek en de diepere symboliek die er in schuil gaat. Petje af voor het mooie relaas dus.