Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf (2002)

Dit is ook weer een lekkere QOTSA-plaat! (Ongelofelijk dat ik hierop nog niet gereageert heb!)
De sterkste punten van deze cd is de 'feel' (alles dendert zo lekker nonchalant door, mede door de radio-skits) en de kurkdroge productie. Geweldig album!

Dat radio-concept kwam geloof ik van Oliver, die het album wilde laten klinken net alsof je de auto induikt en door je favoriete stations heen zwerft op zoek naar iets cools.

5.

Beste Joy, dit was eerlijk gezegt ook mijn kennismaking met de heer Homme en het hele kliekje daaromheen (Kyuss, Lanegan etc.) en bij mij duurde het ook even voor ik allews op waarde kon schatten, maar dan kom je tot de conclusie dat dit een heerlijke gaan-met-die-banaan-plaat is!

Mark Lanegan

Heerlijke plaat. Vond You Think I Ain't... eerst echt een k*tnummer maar inmiddels toch wel wel een van de betere nummers van deze plaat. No One Knows kan ik echter niet meer luisteren, te vaak gehoord. Verder heeft een A Song for the Dead een toffe intro. Enige misser is eigenlijk Six Shooter.

Maar die is dan ook meteen gedaan hé

Heb dit album nu al vaker gedraait. Het kan mij niet bekoren. De mengeling tussen hard-rock met af en toe zelfs metal-achtige invloeden. Rare geluiden. Geblaat tussen de nummers door. Ik vind dit helemaal niets. Wel gek dat tussen al deze rotzooi wel een nummer is dat er torenhoog bovenuit komt. Go with the Flow! Dat nummer is en blijft lekker.

Op Werchter ga ik wel even langs, en dan wachten tot Go with the Flow langskomt en Little Sister.

2*, 1.5* komt door Go with the Flow

De hype omtrent dit album heb ik nooit begrepen. Sowieso een overschat gezelschap. Hoewel ik moet bekennen dat No One Knows een erg nummer blijft.

Six Shooter vindt ik eigenlijk niet echt een nummer. Het is meer een tussendoortje.
Het begin van Millionaire is gewoon helemaal te gek. Je zet de radio aan, hoort wat jingles, een DJ introduceert de boel waarna er een lo-fi drumpatroontje te horen is, bijgestaan door een riffje, en dan... BANG!!!!!!!!!!

Ja, gewoon briljant. Hetzelfde voor song for the dead. Het intro al

Nou, dit is toch wel een beetje een tegenvaller.Het voelt bij mij net of het net niet één kant op wil met deze cd, dat wil zeggen; soms hoor ik System of a Down en soms..Nickelback-achtige zang en melodieen.Wat willen ze nou, wat zijn ze nou, waar staan ze nou voor?Die vraag is wat mij betreft niet beantwoord na het luisteren van deze cd.Naar mijn mening een onterechte top-250 notering en voorlopig een 3.0 maar een volgende luisterbeurt kan mij mischien licht in de duisternis brengen.

ik zou nu iets beledigends kunnen zeggen over die nitwit van een Nickelbackzanger, maar doe het lekker niet

wat ik wel kwijt wil is dat als ik naar deze plaat luister er nooit andere groepen in my head opdoemen, ze is namelijk UNIEK!

zelf noemen ze het trouwens 'woestijnmetal' of iets in die aard, wat wel gepast is. bij bv. Go with the flow' op hoog volume is het net alsof er zand in mijn oren geblazen wordt.

groeien zal ze, Don

het was ook niet positief bedoeld..

System of a Down ?? Nickelback ??
In welke nummers dan ? Bij de uitbarsting in't begin van 'You Think I Ain't Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire' is het misschien zo ietwat System of a Down .. maar Nickelback hoor ik nergens.

Ik vond dit album eerst ook niet echt goed na paar luisterbeurten, nu 1 maand geleden nog is beluisterd omdat ze op Werchter gingen spelen & ik vond het plots steengoed, ik had het gevoel dat ik nog niet dikwijls zo'n goede rock had gehoord.. met beloning dus in mijn top 10.

Vrijdag op Werchter: "We're going to play a new song we have never played before" ... vervolgens horen we de akkoorden van No One Knows...

Illustratief voor de verschrikkelijke droge humor van de man, het was overigens een goed optreden

Haha inderdaad, dat heb ik ook gehoord.
En over Amy Winehouse zei hij iets van : 'I tried to go to rehab to, but if Amy Winehouse did what I did, she would be a dead girl.'
Ongeveer dan

Het was zo: "If Amy Winehouse takes what I takes (drugs dus eh!), she'd be a dead girl"

stoere zinger

Is wel een beetje afgezaagd inderdaad. Maar als je het niet te serieus neemt is het wel grappig eigenlijk. Ik geloof ook niet dat Homme is die veel dingen serieus neemt wat dat soort uitspraken betreft, dus ach.

Wat stom, dacht ik deze plaat nog niet te kennen, maar had hem al vaak gehoord van een vriend van me. Zeker nu ik de laatste QOTSA heel lekker te pruimen vond heb ik deze nog maar eens aan een herbeluistering onderworpen. En qua stijl is het dezelfde eclectische rock als Era Vulgaris. Pop meets stoner meets psychedelica meets grunge meets beatles.. etc. Erg goed te luisteren, afwisselend en allemaal toch erg catchy. Soms hoor je het oude Kyuss even door de box ruisen om dan weer onmiddelijk te worden vervangen door een meezingbaar chorusje of een catchy gitaartje. Vooral het goede drumwerk valt zo nu en dan erg op, maar ook Olivieri laat zich niet onbetuigd. Prima plaat dus, maar jammer van die vervelende radiointerludes tussendoor. Die verpesten voor mij toch een beetje de flow die deze plaat heeft. 3,5* verdient ie zeker.

hij zei ook dat hij op werchter speelde voor de fun omdat zijn gage niet zo geweldig was,hahahahahahaha

de grapjas

Go with the flow is een erg lekker nummer en heel het album is gewoon geweldig *5

Ik heb deze gister gekocht. ben nu aan mijn eerst luisterbeurt toe. En ik vind het een goede cd alleen net iets te veel richting de metal.
Ik vind Lullabies op dit moment veel beter. Maar misschien veranderd het nog

Toch 3,5*

Songs Of The Dead is al sinds 3 jaar een van mij favorieten platen. Het (tot nu) hoogtepunt van Queens Of The Stone Age. Het is een plaat met gevoel, ballen en het is eigenlijk behoorlijk onaanhoorbaar wat ik van veel niet rock muziek luisterende mensen hoor. Het is ranzig, grof en het ademt gewoon de sfeer dat je in het midden van een Woestijn in Palm Desert C.F bent en je opzoek bent naar interessante liedjes op je radio en dit alleen vindt. Sommige mensen zetten de radio uit sommige mensen begingen het gaspedaal wel erg in te drukken bij de baslijn van No One Knows en schreeuwen hard mee. Ik hoor zeer duidelijk bij de laatste groep. Ik wordt zelf soms na geroepen omdat ik een Queens fan ben. Waarom vindt ik dit eigenlijk geweldig? Vier reden: De stoffige en ruige bas, gitaren en drums van Oliveri, Homme en Grohl. De ruige doorleefde stem van Mark Lanegan, de hartaanvallen opwekkende schreeuwen van Nick Oliveri en Josh Homme's stoned zangpartijen. De productie, of juist ontbreken van productiewerk op deze plaat dat het gewoon kaal en eerlijk laat klinken. En last but not least ik ga gewoon helemaal uit mij dak. De meeste platen uit mij top tien hebben een treurig impact op mij, hier is die ver te zoeken. Gewoon beuken en hyper worden. Het vrolijkt me geweldig op. Vooral het moment wanneer het geluid helemaal wegvalt en maar een instrument blijft door gaan zoals in No One Knows en God Is On The Radio laat zien hoe makkelijk de muziek is maar ook hoe geniaal het is. Dit is gewoon een pure aderlinekick die direct in je lichaam komt en zelfs mij laat iets laat doen wat op dansen lijkt. Waar dat gevoel door de lange luide gitaarmuren bij kyuss(Ik ben ook een redelijke grote Kyuss fan) werd onderdrukt wordt het hier vrijgelaten in een 50 minuten durende hyper ventileerde plaat die voor sommige mensen gewoon te luid is. Als je Rated R of Lullabies To Paralyze al hard vond zal ik een beetje uit de buurt van deze plaat blijven. Maar als je wilt, ik zal hem zeker proberen. Het gevoel dat je krijgt is kaal en puur natuur. Geen irritante keyboards of overdreven gitaarsolo’s maar beuken en nog eens beuken. O en de teksten mogen er ook best wel wezen. Ik kan de mensen snappen die hier 3,0 voor geven. Je moet er echt van houden, maar als je er van houdt dan is dit de (Queens) bijbel. En Mosquito Song is de perfecte Hidden Track/Uitsmijter voor deze 'Rough Loud And Raging Desert Trip'. Ik kan uren zeuren en druk doen over hoe goed deze plaat is, maar je moet er gewoon het gewoon zelf beleven. Ik zet hem nog eens op voor de 4000ste keer en het zal nog steeds het zelfde als de eerste keer zijn.

5,0

Dat hebben ze echt erin gestampt he, dat ze uit een woestijn komen.
Wellicht dat hun equipment er ook door aangetast is door al dat zand.
Fijne festivalplaat in 2003, wat de plaat in de top 100 doet is me een raadsel. Dan liever (alleen als het moet) Rated R. Maar ja, de lijst is dan ook samengesteld door bewoners van een leeghoofdig land.

3***

Over de politiek correcte top tien van mijnheer black/bird zullen we maar zwijgen zeker? Als ik die platen(op een enkeling na) achter elkaar beluister lig ik waarschijnlijk in een coma,maar zijn hoofd is allicht zo vol dat de zwartgalligheid er zo vanaf ketst/glijdt.

Blijkbaar heeft deze plaat voldoende diepgang om bij veel mensen een blijvende indruk na te laten,gezien de top 100 notering.Bij jou staat diepgang blijkbaar voor depressie. Niks mis mee,mijn top tien is zeker niet lichtvoetiger,maar ga alsjeblief geen halve gemeenschap lopen uitschelden omdat ze een plaat goed vinden waar jij niet zo veel mee hebt.

dank u/zonder dank

Zo zullen velen ook over albums van jou denken zwarte vogel.
Geef liever argumenten waarom je denkt dat hij zo slecht is ipv de mensen die hem goed vinden af te kraken. Dit is gewoon vette rock zoals D-ark het omschrijft.

Bespaar me alsjeblieft dit soort verheven gejammer.

Ik wil zijn comment niet bijvallen verder (alhoewel ik deze plaat ook geen top250 notering waard vind), maar wat is er depressief aan Pavement, Blur, Sonic Youth, het lichtvoetigste werk van The Cure of Pixies in hemelsnaam???

Eigenlijk zit ik er daar compleet naast ja. Ik liet me een beetje leiden door mijn gevoel van verontwaardiging.

Zijn commentaar deed me namelijk denken aan een kliekje op middelbare school dat deze bands aanbad(soms terecht) en dacht dat dat hun superieur maakte. Vele onder hen gingen later naar de filmschool of 'iets doen in de kunst'.

Ik word daar behoorlijk depressief van..

En zo is de cirkel rond

Sorry!