Lou Reed - Metal Machine Music (1975)

Dus nu heb ik mij ook gewaagd aan dit zeer om streden kunstwerkje.
De ambivalentie die dit album oproept is voor ieder mens, met enig hersenactiviteit begrijpelijk. Zo kwam dit album op nummer 2 te staan in: The Worst Rock 'n' Roll Records of All Time. Toen Lou reed dit album uitbracht jaagde hij zijn hele fanbase in het harnas.
Toch zijn er verschillende hedendaagse artiesten die claimen geïnspireerd te zijn door dit werk.
Zo werd Sonic Youth lid Lee ranaldo’s erg beïnvloed door dit album. TV on The radio gebruikte samples van dit album in het nummer: Let the devil in op het album return to the cookie mountain.
Lou reed stelde zelf dat hij Beethoven's Pastoral en Eroica en Mozart's The Glass Harp verwerkt had in de feedback. (Nu ben ik bekend met 2 van de stukken en toch hoor ik het niet echt in terug. Lou is hier 6 jaar meebezig geweest en noemde dit zijn ultieme meesterwerk. Daar en tegen is het gemiddelde bij de verschillende muziek forums niet al te vriendelijk. Op Musicmeter een gemiddelde van 2,22 en 53 stemmen. Op Rate Youre Music een gemiddelde van 2,72 bij 472 stemmen.

Misschien is er iets mis met mijn oren? Zeker als ik de commentaren van mede users lees op mume en r.y.m., wiens smaak mij zeker helpen op mijn muzikale ontdekkingsreis. Maar waarom zet ik dit niet af, waarom luister ik dit nu al voor de 3e keer achter elkaar. Dit fascineert mij enorm. Misschien komt het door de hele kleine afwisselingen en variaties die tussen de geluidsgolven heen klinken. Zijn het de schijn melodieën die ik denk
te horen door de feedback heen. Ik vind het zelfs hier en daar wat harmonieus klinken.
Ik denk dat MMM is als drugs: Je hebt geleerd dat het niet goed is, maar toch het is wel heel erg spannend om het paar keer te “proberen”.

4 sterren.

De Arthur-Recensies deel 4, waarin Arthur zich op glad ijs waagt en mogelijks zijn hele avond in rook zal zien opgaan terwijl hij de strijd aangaat met kunstkenners.

It’s Lou, Jim, but not as you know him!

Ja, dat dekt de lading wel. Meer dan een uur lang is oorverdovende – zelfs als je de muziek heel zachtjes zet - feedback het enige wat we hier horen. Geen teksten, geen melodieën, gewoon geen liedjes eigenlijk. Zelfs geen muziek. Alleen lawaai.

Lou zelf houdt vol dat Metal Machine Music een heel serieus project was, maar ik geloof er geen snars van. Wat hij wel wilde bereiken blijft hoe dan ook een groot vraagteken. Wilde Lou mensen choqueren? Of wilde hij onder zijn contract uitkomen? Was het een grap? Of bereikte Lou’s drugsverslaving in deze periode haar hoogtepunt? Of zit ik er nog altijd naast?

Dat is op zich misschien niet belangrijk, maar het is wel het enige wat deze plaat heeft. Mysterie, vragen maar geen antwoorden, geluid maar geen muziek. Misschien schuilt daarin wel de vreemde aantrekkingskracht die deze plaat zonder twijfel over zich heeft.

Maar wat is het dan wel? Avant-garde, zoals bij genre staat? Persoonlijk vind ik dat maar een vage term, bedacht door enkele Franse kunststudenten annex kunstsnobs met dure brillen en hoogcollige truien die zich door middel van veel moeilijkdoenerij en kunstzinnige blabla beter probeerden te voelen dan de gemiddelde mens en werd overgenomen door anderen die precies hetzelfde doeleinde in gedachten hadden.

Avant-garde is een term uit de kunst. Is dit kunst dan? Discussies over wat kunst is en wat niet ga ik eigenlijk liever uit de weg, maar goed, laat ik het even proberen. Nee, voor mij is dit geen kunst. Ik ben iemand die denkt dat iets ‘kunst’ vinden of niet een persoonlijke zaak is. En ik hoor hier echt geen kunst in hoor, gewoon een hoop gekraak en gepiep. Ik ben zo iemand waarvoor de echte, zelfverklaarde kunstkenners hun neus voor ophalen. Het zij zo…

Meningen willen nog wel eens veranderen. Maar ik kan me nog helemaal vinden in het door mij geschrevene in 2007