Lou Reed - Metal Machine Music (1975)

Haha sorry is inderdaad een voor de hand liggende . Maar het ligt niet zo ver van de waarheid. De fans van dit album raad ik dan ook aan om een wereldontvangertje te kopen (7 euro bij de kijkshop) en dan krijg je gratis en voor niks een hoop noise, want werken doen die dingen niet. Voor de rest laat ik de liefhebberrs van MMM in hun waarde, begrijpen doe ik het helaas niet. Heb vaak geprobeerd om noise te waarderen (ook ARC van Young) maar het kan me niet pakken. Mijn 0,5 is dan ook geen haatstem; andere platen van Reed heb ik daarentegen wel zeer hoog zitten.

Ik heb vol interesse een boel berichten hier gelezen en ben toen nieuwsgierig geworden. Heb het maar eens opgezocht op youtube.

Het viel me nog wel mee, ik had iets verschrikkelijks verwacht Ik stond er voor open maarre... Nee, dit klinkt helemaal nergens naar. Vind de vergelijking van Bartjeking tamelijk treffend, eigenlijk...

Zeker als dat een uur door moet gaan

Al ben ik geen fan van dit album (Hototogisu doet dit beter), soms wil dat wel eens aardige resultaten geven inderdaad Ik vind het altijd jammer als die dingen na lang geploeter ineens goed staan afgesteld, maar ik houd dan ook niet van radio

Bedankt voor deze subtiel tussen haakjes geplaatste suggestie: Neil Young die noise maakt, dat móet ik horen

Had nooit gedacht dat ik Lou Reed ooit 0,5* zou geven. Mijn hemel, wat is dit?? Experimentele kunst lees ik hier ergens boven. Bedankt voor dit antwoord, maar hier kan je toch niet naar 64 minuten naar luisteren. Kan me niet voorstellen dat mensen hier echt voldoening uit krijgen, toch zijn er kennelijk enkelen die hier kunst in pretenderen te horen.

Ik zet maar snel Transformer op.

Door het soort berichten als bovenstaande heb ik soms het gevoel me te moeten verantwoorden voor het simpele feit dat ik hier plezier aan kan beleven.

Maar tegen dat soort vooringenomenheden zal je toch nooit opkunnen.

Je hoeft je absoluut nergens voor te verantwoorden, ik kan hier zelf alleen niets in horen wat iemand goed kan vinden. Dat jij dat wel hoort, ach, jaloers ben ik er niet op

Maar goed, met jou laatste zin kom je ook behoorlijk vooringenomen over. Ik kan nooit zo goed tegen mensen die een album waar weinig of niet in geëxperimenteerd wordt, als lekker veilig omschrijven.

Die had ik inmiddels verwijderd, vond hem toch wat cru inderdaad

Dit uitluisteren is een echte marteling die niet mis zou staan tussen de sommige methodes waar Jack Bauer in 24 gebruik van maakt.
Ik geef dit 'album' toch nog een relatief schappelijke 1,5 voor het lef van Reed.
In 1975 had nog nooit iemand van noise gehoord en meneer komt op de proppen met een dik uur pure noise, zonder enige vorm van melodie of wat dan ook.
Volkomen onluisterbaar, maar toch een belangrijk moment in de muziekgeschiedenis.

Hier valt ontzettend veel melodieën in te ontdekken, hoe onbedoeld het ook is.
Alsof 2 tegenover elkaar geplaatste versterkers hun eigen definitie van muziek bewerkstelligen.

En het werkt rustgevend, echt!

Geinig. Vond dit eerst echt ver-schrik-ke-lijk, had toen ook nog nooit zoiets gehoord. Sindsdien wat andere noisemuziek beluisterd (waarvan het me soms zelfs bevalt) en ineens bevalt dit beter. Eigenlijk is het vrij lieflijk, zeker in vergelijking tot de andere noise die ik gehoord heb. Rustige noise muziek (het stukje dat ik gehoord heb tenminste, het kan zijn dat het anders is op een ander stuk van de plaat, is dat zo?) Eigenlijk werkt het best rustgevend inderdaad. Valt dus erg mee. Nog steeds geen zin om het hele album te gaan beluisteren...

EDIT: Hoewel... vind het eigenlijk best mooi (heb het inmiddels gepindakaast )

Dit is inderdaad een toegankelijke noiseplaat en voor de mensen die reageren met: Dit is geen muziek etc. Lees gewoon de reactie van sxesven en sietse over het betreffende onderwerp. ook in zijn tijd en in de muziek geschiedenis is de muziek op deze plaat niet heel vernieuwend geweest.


Maar goed, dit is al zo vaak herhaald en de reacties blijven komen met: Marteling, dit was een grap etc.....

Mijn moeder een paar minuten geleden

Er valt trouwens een boel te ontdekken in deze muziek. Ik geloof er geen bal van dat dit gemaakt zou zijn om onder een contract uit te komen, daarvoor is hier hoorbaar veel te veel moeite aan besteedt. Dan had hij wel écht alleen maar ruis opgenomen.

Ik geloof ook niet veel van het verhaal dat Lou z'n gitaren voor de versterkers zette, en de feedback z'n gang liet gaan. Sowieso is Lou Reed zelf nooit de juiste bron voor dit soort zaken. Je weet nooit wanneer hij iets wel of niet meent.

Vind dit een prima noiseplaat. Rustiger dan ik gewend was (niet dat ik zoveel noise ken, overigens, nog maar zeer weinig zelfs, maar ik ben mijn kennis aan het uitbreiden ) maar best mooi. 3,5*

Vandaag zag ik op de website van 24bit96khz.org dat deze "muziek" in 24 bit is uitgebracht . Onbegrijpelijk, in 16 bit was het al erg genoeg!

Gewoon een keer de lyrics erbij pakken, heeft mij in ieder geval erg geholpen om deze plaat te kunnen doorgronden.

Toch zijn er alleen al in the US nog 100.000 van verkocht, dus mij maak je niet meer wijs dat ze daar geen smaak hebben (bron: klik)

Dat gemiddelde maakt mij alleen maar nieuwsgierig.
Iemand die deze voor een euro of 2 of 2,50 van de hand wil doen?

Het is in hogere kwaliteit waardoor je de kleine verschillen die bij dit soort muziek zo essentieel zijn beter kunt horen.
Er is trouwens ook een quadrophonische versie van deze plaat geweest.

Maar het lijkt me eerder dat de nieuwe opname (met band) op 24bit is uitgekomen en niet deze versie.

De Arthur-Recensies deel 4, waarin Arthur zich op glad ijs waagt en mogelijks zijn hele avond in rook zal zien opgaan terwijl hij de strijd aangaat met kunstkenners.

It’s Lou, Jim, but not as you know him!

Ja, dat dekt de lading wel. Meer dan een uur lang is oorverdovende – zelfs als je de muziek heel zachtjes zet - feedback het enige wat we hier horen. Geen teksten, geen melodieën, gewoon geen liedjes eigenlijk. Zelfs geen muziek. Alleen lawaai.

Lou zelf houdt vol dat Metal Machine Music een heel serieus project was, maar ik geloof er geen snars van. Wat hij wel wilde bereiken blijft hoe dan ook een groot vraagteken. Wilde Lou mensen choqueren? Of wilde hij onder zijn contract uitkomen? Was het een grap? Of bereikte Lou’s drugsverslaving in deze periode haar hoogtepunt? Of zit ik er nog altijd naast?

Dat is op zich misschien niet belangrijk, maar het is wel het enige wat deze plaat heeft. Mysterie, vragen maar geen antwoorden, geluid maar geen muziek. Misschien schuilt daarin wel de vreemde aantrekkingskracht die deze plaat zonder twijfel over zich heeft.

Maar wat is het dan wel? Avant-garde, zoals bij genre staat? Persoonlijk vind ik dat maar een vage term, bedacht door enkele Franse kunststudenten annex kunstsnobs met dure brillen en hoogcollige truien die zich door middel van veel moeilijkdoenerij en kunstzinnige blabla beter probeerden te voelen dan de gemiddelde mens en werd overgenomen door anderen die precies hetzelfde doeleinde in gedachten hadden.

Avant-garde is een term uit de kunst. Is dit kunst dan? Discussies over wat kunst is en wat niet ga ik eigenlijk liever uit de weg, maar goed, laat ik het even proberen. Nee, voor mij is dit geen kunst. Ik ben iemand die denkt dat iets ‘kunst’ vinden of niet een persoonlijke zaak is. En ik hoor hier echt geen kunst in hoor, gewoon een hoop gekraak en gepiep. Ik ben zo iemand waarvoor de echte, zelfverklaarde kunstkenners hun neus voor ophalen. Het zij zo…

Aangezien je 1* geeft was het wachten natuurlijk op een zeer negatieve recensie: logisch en natuurlijk allesbehalve erg, ik kan me namelijk goed indenken dat iemand dit vreselijk vindt. Ik val echter toch over een aantal dingen die je zegt.

Je lijkt te suggereren dat dit een ofwel een niet serieus te nemen grap is, ofwel een soort artistiek statement en niet meer dan dat. Nu wil ik niet ontkennen dat dit laatste een klein beetje het geval kan zijn, maar je gaat dan wel voorbij aan het feit dat 'noise' (want dat is wat het is, avant-garde op MuMe heeft geen enkele betekenis en betekent alleen zoiets als 'het kan niet ondergebracht worden in één van de andere benamingen') iets is dat veelvuldig gemaakt is en gemaakt wordt, het is op dit moment een levende scene, ook hier op MuMe: ziehier. Het is dan ook wel degelijk muziek, het is ten slotte zo bedoeld. Ik kan het waarderen, al is dit album persoonlijk iets te lang naar mijn smaak, en velen met mij dus waarom zou iemand als Lou Reed, die door zijn hele carrière al laat zien niet vies te zijn van een experiment, dit soort muziek niet kunnen waarderen? Waarom zou het een grap zijn?

Het lijkt mij zelfs erg sterk dat dit een grap is als je hoort hoe er beduidend enorm veel aandacht in deze muziek gestoken is. Er gebeurt namelijk ontzettend veel, het is echt niet alleen maar willekeurig gepiep en gekraak, dat moet jij ook horen. Als je echt een grap zou willen uithalen zou hij wel echt zijn gitaar tegen een versterker hebben gezet en een uur later zijn teruggekomen. Dat is hier duidelijk niet gebeurd, dan krijg je nooit die veelzijdigheid aan geluiden.

Persoonlijk vind ik dit overigens een nogal rustig noise album, rustgevend zelfs, misschien binnen zijn genre wel toegankelijk. Het is een rijkdom aan geluiden waarin je je kunt laten opnemen en die, voor mij, gewoon een rustgevende sfeer neerzet. En natuurlijk, ik kan me goed indenken hoe iemand dit vreselijk vind, misschien zelfs als geen muziek bestempeld. Maar je doet alsof dit een enorm pretentieuze actie is door op een sarcastische manier te stellen dat het alleen voor 'echte, zelfverklaarde kunstkenners' is. Onzin, er wordt zoveel van dit soort muziek gemaakt. En als je ziet hoe concerten eraan toegaan past dat op zijn allerzachts gezegd niet bij het beeld van pretentieuze kunstkenners.

Ik lees zojuist ook op de wikipediapagina van dit album over de link met noise en artiesten als LaMonte Young. Daar heb ik inderdaad geen aandacht aan besteed, maar dat doet gelukkig niets af aan het feit dat ik dit album niet voor mijn plezier kan luisteren, in tegenstelling tot een noise-album als Goo van Sonic Youth, hoewel ik verre van een noisekenner ben.

Dat dit geen grap is kan ik eigenlijk ook wel geloven, maar zo komt het op een bepaalde manier wel een beetje over. Ook gewoon de onvoorspelbaarheid ervan: wie had voor 1975 ooit verwacht dat Lou of eigenlijk eender welke artiest hier ooit mee op de proppen zou komen? Maar inderdaad, willekeurig gepiep en gekraak is het niet, maar het blijft hoe dan ook gepiep en gekraak.

Ik las hier ook dat mensen dit rustgevend vinden. Bij mij wekt het alleen irritatie op. Misschien moet ik deze plaat gewoon gewend worden, maar eerlijk gezegd, ik durf het niet meer aan.

En misschien draafde ik een beetje door met die 'zelfverklaarde kunstkenners' op het einde, maar dat is gewoon een beeld dat voor altijd gekleurd is door eerdere ervaringen met zo'n mensen in mijn leventje.

Goo van Sonic Youth is noise-rock, géén noise an sich. Toch wel een saillant verschil.

Zie je, daarom ben ik dus verre van een noisekenner

Vind het voor noisebegrippen ook een rustige, haast zweverige plaat. Het gebrek aan melodie en ritme is wel iets waar je vrede mee moet sluiten.

Wellicht ben je er te diep in één keer ingedoken door deze plaat te gaan beluisteren, en kan je beter eerst wat mildere muziek beluisteren. Ik ben zelf ook geen kenner, maar wellicht is iets als Fennesz een goede opstap (daar zit nog melodie in en is ook niet hard). Maar wellicht zeg ik nu iets stoms hoor.

Hoe dan ook, ik denk dat je veel meer met zulke dingen kan, als je het wat meer opbouwt, en went aan het genre, of het feit dat er minder tot geen structuur en melodie is.

Persoonlijk vind ik Transformer meer afwijken van wat Reed eerder heeft gemaakt dan MMM. Transformer is ook meer een´Bowie-project' dan Reed zelf.

Voor de mensen die aan deze plaat beginnen die Lou Reed een beetje kennen:
In 1966 nam hij met de VU dit nummer op:

YouTube - The Velvet Underground - European Son

en in 1967 namen ze dit 20 minuten durend nummer op:

http://www.youtube.com/watch?v=FJUpY5geWcU

met deze nummers in je achterhoofd en kijkend naar de ontwikkeling binnen de academische muziekwereld. Is MMM niet een heel vergezocht project m.i.

Dat vind ik wel overdreven. Transformer sluit goed aan op Loaded (en daar was Bowie niet bij) en alle composities op Transformer zijn van Reed zelf. Als hij er zin in heeft, kan Reed ook poppy uit de hoek komen.

Eens met Stijn op dat punt. Verder heeft korenbloem wat mij betreft als het gaat om in hoeverre dit album bij Lou Reed past of niet. Zoals ik zei was hij niet vies van een experiment. Daarom vind ik het 'het is een grap' of 'hij probeerde onder zijn contract uit te komen' verhaal op niets gestoeld: er zijn zoveel mensen die dit soort muziek maken, dat moeten dan een hoop grappenmakers zijn. Volgens mij zeggen mensen dit puur omdat mensen zich zelf niet kunnen voorstellen dat iemand dit goed vindt.

Na Arthur's recensie was ik erg benieuwd hierna en shit, nee dit verdragen mijn oren niet.
Compleet vervormde noise, wat moet ome Lou met zo'n plaat, dan is Lulu daarbij vergeleken nog een hoogstandje.
Sorry ik kom ook niet hoger uit als een 1.