Dire Straits - Dire Straits (1978)

Dire Straits heeft inderdaad totaal niets met punk, new wave of disco te maken, ze gingen gewoon hun eigen weg zonder zich te bekommeren met de trends van de dag en dat vind ik een goede instelling, dit album staat trouwens nog steeds als een huis.

Klopt deze muziek staat op zichzelf, uniek en vooral heel mooi!

Deze muziek is zeker op zichzelfstaand, ook uniek en mooi, maar na een tijdje heb ik het toch wel gehad. Geef mij maar Mark Knopfler solo, dat klinkt wel frisser.

Mijn Favoriete album voor mij ongeevenaard.
Onmogelijke opgave eigenlijk om de beste nummer te kiezen

Dit is op zijn tijd een erg lekker album inderdaad. Ik vind het eerste nummer, Sultans Of Swing en Water Of Love de beste 3 nummers van dit album. Deze plaat zakt nergens in en is 1 van de meest constante albums van DS. Opmerkelijk vind ik dat deze niet in de top 250 staat, en het stuk minder goede album Brothers In Arms wel.

"Brothers In Arms" vind ik wat overroepen en is vooral een klassieker omdat dit het eerste digitaal opgenomen album was.
Dit debuut en "Making Movies" zijn voor mij de echte meesterwerken van Dire Straits.

Eigenlijk is dit net zo'n monument als Hotel California en Rumours. Van dezelfde groote wel ongeveer vind ik, maar dan vind ik deze en Rumours veel genietbaardere albums dan Hotel California, dat is ook een klassieker, dat weet ik, maar ik houd er gewoon niet van.

Er staan wel meer albums in de MuMe album top 250 die mijn voorhoofd doen fronsen. Maar Ricardo, ik ben het met je eens: "Dire Straits (1978)" hoort absoluut thuis in de MuMe album top 250. "Dire Straits (1978)" is het eerste en tevens allerbeste album van Dire Straits. Een monument.

Als ik dit album afspeel krijg ik gelijk een goed humeur, en ben ik gelijk goed in de stemming. Ik draai deze niet veel, maar als ik hem afspeel dan geniet ik met volle teugen van dit inderdaad beste studio album van DS.

Een gemiddelde van 3.75 voor dit sprankelend debuut is verbazingwekkend laag. Het is een van de weinige platen uit die tijd (1978) die mij nooit is gaan vervelen. De door velen hoger aangeschreven 'Brothers in arms ' ( veel gelikter m.i.) doet dit wel.
Samen met Making Movies hun sterkste plaat.

Alle albums inmiddels in de geremasterde versie binnen gekregen en ik moet zeggen dat ik toch positief verbaast ben van de kwaliteit van dit debutalbum.
Vele reacties gelezen op internet, waarin werd aangegeven dat de remasters onzin zijn en dat je dat niet hoort. Nou, ik hoor het wel degelijk en vooral bij nummers als Water of love, Wild west end en Lions: crispy, gitaar lijkt nog dichterbij en de algehele sound is schitterend. En Lions... sja, sommige nummers van DS vervelen nooit en Lions is daar één van.

Ik had al 5 sterren gegeven, maar de remaster krijgt er eigenlijk een halve ster bij .

Lions is het beste nummer op dit album IntoMusic , dat heb jij goed gezien .

Ik vind Down To The Waterline, Water Of Love en Sultan Of Swing nog wel een beetje beter eigenlijk. Dit album bevat geen enkel slechte song vind ik, van begin tot eind wel erg goed. Gedateerd klinkt deze ook allerminst. Voor mij is dit de Dire Straits klassieker bij uitstek. En beter dan het album Brothers In Arms. Deze zou in tegenstelling tot Brothers In arms eerder een top 250 plaats verdiend hebben vind ik.

Ja, ricardo, dan snap ik je erg lage score van 3.5 niet echt??

Dit is toch zonder enige twijfel een puur ***** sterren-album??

Jongens toch, het beste nummer op dit album is toch duidelijk Southbound Again

3.5* is een prima score toch? 5* albums zijn meer de live albums van Zappa of King Crimson waard. Of b.v jouw favo live album Slade Alive. Dat vind ik 5* albums. Als ik die zo hoog beoordeel, dan kan ik deze toch onmogelijk ook een 5* geven. Zappa vind ik gewoon nog wel een paar klassen beter hoor.

Dan geef je Zappa en KC toch 6* en deze 5*

ricardo heeft nochtans een gemiddelde van 3,85 wat vrij hoog is. Deze van Dire Straits vind hij dus minder dan de meeste albums die hij gehoord heeft.
Dit debuut van Dire Straits blijf ik een meesterwerk vinden dat mij van begin tot eind boeit en krijgt daarom 5* (net zoals zo'n 150-tal andere albums waaronder 2 van Zappa).

Ik stem vrij hoog inderdaad, en ga dan ook niet lager dan 2* voor wat ik echt matige albums vind. Als je het aan mijn gemiddelde gaat afmeten, dan is die 3.5* wellicht wat aan de lage kant, maar ach dat zij dan maar zo. Mijn persoonlijke beleving van deze plaat is gewoon een 3.5*. Ik vind het gewoon een heerlijk degelijke rock plaat. Niet erg hoogstaand of zoiets, maar gewoon een lekker eenvoudig rock album, voor als ik geen moeilijk gedoe wil. Gewoon een erg genietbaar album. Ik vind alleen Alchemy Live nog beter dan deze. Dit vind ik wel het beste studio album van DS.

Ik vind Brothers in Arms nogal teleurstellend. Op deze plaat ken ik enkel Sultans of Swing. Mag ik hier meer van verwachten dan de latere Brothers of ligt alles wat in dezelfde lijn?

Hier mag je meer van verwachten, het is in mijn ogen verreweg hun beste album.

Het is wat meer laid-back.
De gitaar stijl van Knopfler is wat meer zoals JJ Cale zoals op Setting Me Up.

Dit is gewoon hun beste album. Het is ook totaal niet geproduceert als BIA. Dat is wat meer de pop kant. Dit is meer de blues-rock kant van de Dire Straits.

Als je meer info nodig hebt over dit album of de andere van Dire Straits PM je me maar.

Behalve dan de hoes: die vind ik best wel new wave.

Het heeft wel iets met Punk te maken, niet heel veel! De plaat is wel een reactie op de gepolijste stadiumpop van toen en komt een beetje qua sound overeen met de Pubrock van Dr. Feelgood en Brinsley Schwarz. Vooral pittige rockers als Southbound Again klinken lekker droog en puntig. Hierna zou hun sound zich verbreden en zouden ze zelfs in stadions verzeild raken, maar ik had ze graag ergens rond '77 in een klein zaaltje gezien!

Wat Dire Straits gemeen heeft met de punk/new wave is de sobere bezetting en minimale productie. Hun muziek ligt stilistisch ver van de punk & new wave, hun instelling kon je ermee vergelijken. Al groeide Dire Strais nadien tot een megaband maar dat was met sommige new wave-bands ook het geval (U2, Simple Minds, the Cure).

Wat is er gebeurd Hans ... ?

Van de week had ik echt een Dire Streets bui, en heb de 4 albums die ik van hun heb veelvuldig gedraait. Dit album, Private Investegations, Alchemy Live en Brothers In Arms. En dit album vind ik verreweg hun beste album van die 4, gevolgd door Alchemy, en daarna Brothers In Arms en als laatste Private Investegations. Al staan daar dan wel weer een schitterend titelnummer op, en natuurlijk het episch klinkende Telegraph Road. Dat nummer begin ik nu ook aan te wennen en steeds beter te vinden.

Geweldig Dire Straits album.

Wat er zo geweldig is aan de muziek van deze band is de magistrale perfectie die ze nastreven. Alle noten in de muziek kloppen, alles is tot een prachtig geheel gewoven. Daarbij zijn ook de poëtische teksten van Mark Knopfler een pré.

Dit album swingt, rocked en dendert. Live is deze band al helemaal in hun eigen rangorde, maar ook de studio versies zijn érg goed. En zeker als debuut is dit album mind blowing.

5*, Is toch wel het minimale cijfer wat dit album van mij hoort te krijgen.

Dit sprankelende en indrukwekkende debuut is tevens het favoriete album voor mij van de Dire Straits.

Er zijn weinig popalbums uit die periode op te noemen die nog zo'n indruk op mij kunnen maken.
Ik vind het stemgemiddelde van 3.77 dan ook wat tegenvallen voor dit magistrale debuut.

Geen overgeproduceerd , gemanipuleerd , onecht en afstandelijk geluid.
Nee , op dit album heerst een warme , muzikale sfeer gebracht door een band die met volle overgave en toch beheerst in jouw huiskamer (voor de Belgen onder ons:living) met eigengemaakte verfrissende topcomposities live voor je lijken te spelen. Eerlijk en direkt.
Een plaat die erom vraagt het volume omhoog te schroeven.
Een plaat die ik het predikaat Onvergetelijk Meesterwerk mee wil geven en dus ***** voor deze juweel van een plaat.

een fijn album dat vooral door het leuke gitaarspel erg tof klinkt. dit vind ik nou lekker wegluisteren