menu

Dire Straits - Dire Straits (1978)

mijn stem
3,86 (827)
827 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Vertigo

  1. Down to the Waterline (3:55)
  2. Water of Love (5:23)
  3. Setting Me Up (3:18)
  4. Six Blade Knife (4:10)
  5. Southbound Again (2:58)
  6. Sultans of Swing (5:47)
  7. In the Gallery (6:16)
  8. Wild West End (4:42)
  9. Lions (5:05)
totale tijdsduur: 41:34
zoeken in:
avatar van Rudi S
4,0
Hier wel , 6,20 op een draaitafel.

avatar van Droombolus
3,5
west schreef:
Na dit debuutalbum ging het alleen maar vooruit, op naar hun meesterwerk Love Over Gold.


Een beetje late reaksie maar je vind Communiqué beter dan dit debuut ?

avatar van Droombolus
3,5
Droombolus schreef:
(quote)


Een beetje late reaksie............. maar je vind Communiqué beter dan dit debuut ?

avatar van west
3,5
Droombolus schreef:
(quote)


Een beetje late reaksie maar je vind Communiqué beter dan dit debuut ?


Nou, eigenlijk vind ik ze ongeveer net zo goed. Ik vind met name de eerste drie nummers & Lady Writer prima songs.

avatar van chevy93
4,5
Droombolus schreef:
(quote)


Een beetje late reaksie maar je vind Communiqué beter dan dit debuut ?
Beter misschien niet, maar minstens even goed.

avatar van bawimeko
4,0
Lambchop schreef:
(quote)


Hij doet het nie, heb je een andere link ?

Wat je kan doen is Youtube --> en dan "Dire Straits - Sultans Of Swing (Rare Alternate Version)" invoeren...zo moet-ie het doen....

avatar van Rounder
5,0
Als ik mijn hele cd collectie van de hand moet doen op één na dan wordt het deze.

avatar van Broem
4,5
Terwijl Love over Gold op numero uno staat in je top 10 Maar mss heb je die niet op cd

avatar van Droombolus
3,5
Of als 2fer met deze ?

avatar van Rounder
5,0
Klopt broem. Ik wissel mijn top 10 wel eens. Een top 10 is onzin. Deze kan zo ingewisseld worden voor log.
Maar ALS ik moet kiezen......

avatar van goldendream
Dit blijft een meesterlijk debuut en een klassieker.

avatar van goldendream
Om de zoveel jaar komen oude albums uit de kast en Dire Straits zijn aan de beurt. Dit debuut is gewoon ijzersterk en misschien wel hun beste van de 6 reguliere albums. 'Sultans of Swing' is onverslijtbaar en steekt er bovenuit, maar hier staat geen enkele misser op. Mark Knopfler toont meteen dat hij een meesterlijke gitarist is. Eric Clapton is misschien nog beter, maar Knopfler raakt zo makkelijk de gevoelige snaar. De allerbeste versie van 'Sultans of Swing' vind ik de live-uitvoering tijdens het Mandelaconcert van 1988. Ook 'Brothers in Arms' klonk nooit beter dan op dat concert.

avatar van Zwaagje
4,5
Droombolus schreef:
(quote)


Een beetje late reaksie maar je vind Communiqué beter dan dit debuut ?


Na zoveel jaar.......ik inmiddels wel.

avatar van deric raven
3,0
Dire Straits klinkt hier nog zwoel en opwindend.
Ry Cooder en J.J. Cale als grote voorbeelden.
Dit is bijna film muziek waarbij een Tarantino de mooiste scenes kan verzinnen.
De sfeer is broeierig.
Alsof je een groep immigranten aan het volgen bent op doorreis in Mexico.
In de avond bij het kampvuur met dames die dansen in te korte rokjes, die door de wind ondeugend omhoog wapperen.
Ergens in de hoek zit zigeunerkoning Willy Deville; omringt door goud en vrouwelijk schoon.
Mark Knopfler overtuigend op auditie en een goedkeurend knikje is genoeg.
Hier is hij nog verstaanbaar, later zou zijn stem meer klinken als de Britse variant van Frank Boeijen.
Een hoop gemurmel, waarbij een beetje poëet de boel wel aan elkaar kan improviseren.
Het debuut klinkt speels, vooral in het gitaarspel.
Nog niks merkbaar van het latere, steeds zaaier en ziellozere perfectionisme.
Vergeet dat herhalende kunstje, en ga terug naar hun roots.
Letterlijk en figuurlijk.

avatar van goldendream
Dat Mark Knopfler perfectionisme nastreeft, is duidelijk: heel veeleisend voor de muzikanten, steeds op zoek naar een betere versie van een nummer. Dat dat zielloos is, klopt mijns inziens totaal niet. Eerder integendeel.

avatar van deric raven
3,0
Op dit album klinkt hij niet zielloos.
Bij latere albums heb ik die indruk wel.
Te veel bezig met perfectionisme, werken vanuit het brein, ten koste van de ziel.

avatar van goldendream
Als hij 'Brothers in Arms' live speelt tijdens het Mandelaconcert, is zielloos een woord dat totaal niet past. Meer bezieling kan je in een nummer niet leggen. Maar alles is subjectief.

avatar van deric raven
3,0
Absoluut.
Dat gevoel heb ik wel nog bij Private Investigations.
Daar kan hij eerst nog twijfelachtig klinken, en vervolgens kwaad.
Dit alles met zijn gitaar in de hoofdrol.
Brothers In Arms geeft mij dit gevoel niet meer.
Maar ieders beleving is anders.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,0
Er moet een naam zijn voor dit soort albums. Je ziet ze opeens in de kast staan, je denkt: hee, waarom heb ik die al zo'n tijd niet meer gedraaid, eigenlijk is dat toch een geweldige plaat, waarom draai ik die niet veel vaker en waarom heb ik niet nog veel meer platen van die band? En dan zet je de plaat weer op, en van de eerste tonen krijg je inderdaad het verwachte kippevel. Geweldige plaat!
        ...totdat je halverwege het tweede nummer plotseling merkt dat je aandacht niet meer bij de plaat ligt maar bij een rondslingerend tijdschrift of je mobiel of de ramen die eigenlijk al een hele tijd gelapt moeten worden, niet omdat dat tijdschrift zo boeiend is of omdat je een nieuw bericht op je mobiel zou hebben (laat staan dat die ramen je interesseren) maar omdat de plaat ondanks alle evidente kwaliteiten enigszins langs je heen dreinst: het is mooie, elegante en degelijke muziek, maar het blijft de hele tijd op hetzelfde spoor, het kleurt allemaal binnen de lijntjes en het spettert nergens in je gezicht.
        Klassiek voorbeeld: het debuutalbum van de Dire Straits. Geen kwaad woord erover, heerlijke sound, superbe solo's, uitstekende composities, geen probleem met de stem, teksten die tenminste niet alleen maar over de liefde gaan maar soms echte verhaaltjes vertellen en met als ideaal uithangbord een fantastische single, maar de plaat weigert koppig om tot leven te komen, boven zichzelf uit te stijgen, af en toe eens wat sfeerbedervends op te dissen en me zo op te schudden en enthousiast te maken. Toegegeven, het zit allemaal tussen de oren, en ik kan dus helemaal niets op deze plaat aanmerken, maar áls ik hem dan weer eens tegenkom haal ik toch maar zelden het laatste nummer. Hoe noem je zo'n album?

avatar van deric raven
3,0
Een te lang album.


buizen
BoyOnHeavenHill schreef:

        ...totdat je halverwege het tweede nummer plotseling merkt dat je aandacht niet meer bij de plaat ligt maar bij een rondslingerend tijdschrift of je mobiel of de ramen die eigenlijk al een hele tijd gelapt moeten worden, niet omdat dat tijdschrift zo boeiend is of omdat je een nieuw bericht op je mobiel zou hebben (laat staan dat die ramen je interesseren) maar omdat de plaat ondanks alle evidente kwaliteiten enigszins langs je heen dreinst: het is mooie, elegante en degelijke muziek, maar het blijft de hele tijd op hetzelfde spoor, het kleurt allemaal binnen de lijntjes en het spettert nergens in je gezicht...''

... Hoe noem je zo'n album?


Het hoeft niet altijd een naam te hebben. Geef het een functie. Ken je iemand die idolaat van Mark Knopfler / Dire Straits is (die zijn er genoeg)? Geef het kado aan diegene. Ben jij er mooi vanaf. Weer een stress minder, hoeft nooit meer uit de kast gehaald. En je hebt iemand blij gemaakt.

avatar van adri1982
3,5
'Sultans of swing' blijft voor mij een mooi nummer. Daarnaast leerde ik dit debuutalbum van de Dire Straits kennen door mijn vader. Tijdens een bezoek van familie en vrienden draaide hij hem op vinyl. Toen der tijd vond ik het album zo goed, dat ik die best wel op cd wilde hebben. Ergens in 2008 kwam ik er ook aan, door die in de Bossche kringloop (Vindingrijk) waar ik destijds werkte, te kopen.

Daarnaast zijn 'Down to the waterline' en 'In the gallery' mooie nummers op dit album, maar tegenwoordig is dit voor een album van 'best goed, maar net niet'. Wel een degelijk album, daar niet van, maar het haalt het bijlange na niet in vergelijking met hun twee meesterwerken 'Love over gold' uit 1982 (met o.a.'Telegraph road' en 'Private investigations' en 'Brothers in arms' uit 1985 (met o.a. 'Brothers in arms' en 'Your latest trick'). Bij 'Water of love' heb ik echter het idee dat de bandleden van Dire Straits nogal veel naar 'Sundown' van Gordon Lightfoot hebben geluisterd. Leuk album om te luisteren, maar komt bij mij niet verder dan 3,5*.

avatar van adri1982
3,5
deric raven schreef:
Een te lang album.
Dat is het bij mij weer niet, maar op het bovenstaande bericht kun je leven hoe ik over dit album denk.

avatar van paulmccuytney
3,5
Toen ik in de zomer van 1978 Sultans of swing voor het eerst hoorde, dacht ik meteen: een erg leuke one-hit wonder maar meer ook niet. maar hoe kan een mens zich vergissen? Dit nummer bezat en bezit nog steeds zoveel power dat ik niet lang hierna ook dit debuutalbum aangeschaft heb. Ik vind het een redelijk goed album en dat komt ook door het feit dat Dire Straits toen nog uit slechts vier personen bestond, die het toch het maximale eruit haalden. Naast Sultans vind ik Water of love ook een prima nummer.
Sinds Love over Gold (1982) werd niet alleen de bezetting aanzienlijk uitgebreider maar ook de sound een stuk voller door toevoeging van o.a. synthesizers. Maar voor een debuutalbum heeft het mede door meestergitarist en componist Mark Knopfler van een dikke 3,5 ster verdiend.

avatar van Wickerman
5,0
Sodeju, wat een ontzettend goede plaat. Ik luister hem nu weer intens na een paar jaar. Die droge drums en die krakende stem van Knopfler. Dat heerlijke, nonchalante gitaargeluid. Prachtig. Hier overheerst inderdaad nog niet de hang naar perfectie. In combinatie met de volgende, wat zwoelere plaat, een geweldig tweeluik.

avatar van teus
4,5
vind het in totaal genomen hun fijnste album,klinkt ook spontaan ,verveeld me nooit ,heerlijke songs ,staat geen verkeerde track op
Mocht ik zin in Knoplers gitaarkunsten hebben dan steevast deze

Vindt ook hier nog regelmatig de weg naar de stereo. Heerlijk plaatje.
Hun andere albums kunnen me minder bekoren.

avatar van bikkel2
4,5
Het grappige was dat Dire Straits door veel van de pers als New-Wave band werd onthaald.
Hoe dan ook een fijne plaat.
Lekker scherp en op z'n tijd prettig broeierig.
Sultans Of Swing was natuurlijk wel het perfecte voorgerecht.
Zonder die hit, zou ik niet met zekerheid kunnen zeggen of Dire Straits ook echt had doorgebroken.
Anderzijds stond er in de 70's van alles en nog wat in de charts.

Ik vind deze en zeker ook Love Over Gold by far de uitschieters van de groep.

bikkel2 schreef:
Ik vind deze en zeker ook Love Over Gold by far de uitschieters van de groep.


FM bindt in. Inderdaad ook een heel goed album, die liefde boven goud.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:45 uur

geplaatst: vandaag om 00:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.