Dire Straits - Dire Straits (1978)

Het moet een gewaagd plan geweest zijn om eind jaren ’70, te midden van de punkexplosie, een rhythm & blues bandje te lanceren. Zanger/gitarist Mark Knopfler klonk als een kruising tussen Bob Dylan en J.J. Cale en zijn frivole gitaarspel was de regelrechte tegenpool van de populaire punkers met hun drie akkoorden schema’s.

Maar Warner durfde het aan en het bleek een gouden zet. Dire Straits brak eerst door in Nederland, daarna in de States en later kreeg ook thuisland Engeland in de smiezen dat er nieuwe gitaargod was geboren.

Dire Straits zou uiteindelijk uitgroeien tot één van ’s werelds bestverkopende acts van de jaren ‘80. Dit is hun debuutalbum. Een klassieker met gruwelijk lekkere deuntjes zoals Down To The Waterline, Water Of Love en In The Gallery.

Maar het hoogtepunt blijft natuurlijk het ongeëvenaarde Sultans Of Swing, een geweldig nummer dat verhaalt over de capriolen van een groepje bejaarde muzikanten. Ironisch genoeg is die song tekenend voor het beeld dat veel mensen vandaag de dag van Dire Straits hebben.

Geweldig Dire Straits album.

Wat er zo geweldig is aan de muziek van deze band is de magistrale perfectie die ze nastreven. Alle noten in de muziek kloppen, alles is tot een prachtig geheel gewoven. Daarbij zijn ook de poëtische teksten van Mark Knopfler een pré.

Dit album swingt, rocked en dendert. Live is deze band al helemaal in hun eigen rangorde, maar ook de studio versies zijn érg goed. En zeker als debuut is dit album mind blowing.

5*, Is toch wel het minimale cijfer wat dit album van mij hoort te krijgen.

De Arthur-recensies, deel 1:

Soms, in een filosofische bui, denk ik wel eens na over Dire Straits, en waarom die band zo gehaat wordt. Er is denk ik buiten Toto geen band die zo gehaat wordt als Dire Straits. En waarom? Omdat ze voetbalstadia konden uitverkopen? Omdat het muziek is waar je moeder ook graag naar luistert? Omdat Mark een beetje murmelt in plaats van zingt? Omdat de band eigenlijk doorheen de jaren altijd ongeveer hetzelfde is blijven klinken? Omdat het geluid eerder relaxed dan spannend klinkt? Ik heb geen idee, en deze punten van kritiek zijn eigenlijk geen van allen negatief. Althans, toch in mijn ogen (oren?).

Toen ik deze band leerde kennen, had ik niet de indruk dat ik met een band te maken had die je zo makkelijk kon haten. Wij hadden Brothers In Arms op cd, maar het duurde een hele tijd voor ik die eens probeerde. Toen deze dan uiteindelijk toch in mijn speler belandde, is Brothers In Arms een tijdlang mijn favoriete cd geweest en Dire Straits een tijdlang één van mijn favoriete bands. Dit debuutalbum was de tweede die ik beluisterde.

Van de opener was ik toen en nu nog altijd niet onder de indruk. Aardig nummer, maar het gaat nogal langs me heen. Het feest begint vanaf track 2, het geweldige Water Of Love. Dat hoge niveau weten Mark en zijn sessiemuzikanten (want eigenlijk waren ze dat wel) de hele plaat vast te houden. En ze overtreffen dat niveau zelfs nog op drie momenten: op het overbekende maar niet stuk te krijgen Sultans Of Swing, op het eveneens fantastische Setting Me Up en op het voor mij ultieme Dire Straits-nummer Southbound Again (was dat ook maar op single uitgebracht, dan was deze nu misschien net zo bekend als Sultans!). Eigenlijk de drie nummers op het album met het meeste drive in, maar dat betekend niet dat ik niet van de heerlijke rustpunten als Wild West End kan genieten.

In de periode dat ik Dire Straits leerde kennen zat in mijn klas een zeer mooi meisje. En wat meer was, ze was nog in rockmuziek geïnteresseerd ook. Wat een prachtvrouw, eigenlijk. Hoe dan ook, toen ik haar dan eindelijk aan durfde spreken en het onderwerp op muziek uitkwam, vroeg ik haar of ze die geweldig goede band Dire Straits misschien kende. Ze fronste de wenkbrauwen, het gesprek viel stil en enkel door te vermelden dat ik Nirvana en Smashing Pumpkins ook erg goed vond, kon ik mijn geloofwaardigheid redden. Het was mijn eerste ervaring met het Dire Straits-hatende deel van de bevolking. Dat snapte ik toen niet, en nu eigenlijk nog steeds niet.

Fantastisch debuut van Dire Straits. Deze gelijknamige plaat was een verademing ten tijde van de release, en eigenlijk nog steeds als ik hem nu draai. Wel draait het op "Dire Straits" om drie dingen: de liedjes van Mark Knopfler, de stem van Mark Knopfler en natuurlijk het bloedmooie gitaarspel van Mark Knopfler. Alles draait om deze man en dat doet hij met verve. Vanaf de eerste warme tonen van het openingsnummer ben ik verkocht. Als ik het gitaarspel van Knopfler op deze plaat sec beschouw hoor ik gewoon blues. Deze plaat kent vele hoogtepunten, maar klassieker "Sultans of Swing" gaat nooit vervelen. Alleen al om die schitterende gitaarsolo. Knopfler's stijl is uniek en tegelijkertijd zo herkenbaar. Dat weet hij met dit debuut direct te profileren en die status houdt hij tot de dag van vandaag vast, en dat is knap. Is deze plaat als geheel een klassieker? Daar kun je verschillende criteria voor hanteren, maar ik vind gezien de unieke en herkenbare stijl van het gitaarspel van Knopfler, en het feit dat dit debuut de kennismaking daarvan met de rest van de wereld markeert, je deze plaat een klassieker mag noemen.

Natuurlijk is dit het album van Sultans of Swing. De schaduw van dit nummer (nooit begrepen waarom je dit op Musicmeter blijkbaar moet haten, net als Hotel California overigens) hangt over de rest van de plaat. Héérlijk nummer, met dat geweldige, Django-achtige gitaarwerk, om je duimen en vingers tot aan je ellebogen af te likken. Maar ook Down to the Waterline klinkt prima, swingend, broeierig en bluesy. Jammer dat nummers als Water of Love naar mijn mening wat belegen overkomen. Mooi debuut, maar geen plaat die staat als een huis, ondanks de geniale en oerklassieke single die ze voortbracht.

Wat is dit superalbum van Dire Straits, ben geen Dire Straits pur sang. Alles wat daarna is gekomen vind ik persoonlijkl minder of gewoon slecht. Dit album op vinyl en verschillende versies digitaal (CD). Ttwee 'geremasterde' versies klinken echt gewoon waanzinnig. De SBM uitvoering uit 2000 van Warner. De Japanse remastering SHM-CD (super high material CD) klinkt werkelijk fenomenaal, cat.nr. UICY-90770,

Een heel mooi en geslaagd debuut, door mijn vader was dit voor mij als klein mannetje het eerste album wat ik van Dire Straits heb leren kennen.
Het idee dat dit album het eerste werk van Dire Straits was is alleen al een indrukwekkend iets. De heren klinken op dit album als of ze al jaren bekend waren en hebben zelfs al een herkenbaar Dire Straits geluid.
Down to the Waterline, Six Blade Knife & natuurlijk Sultans of Swing zijn voor mij de toppers op dit album, maar eigenlijk kent dit album geen zwakke nummers.

Heerlijk albumpje! 4,5*

Het debuutalbum van Dire Straits heb ik altijd een licht wisselvallig album gevonden. Dat zit 'm in de songkwaliteit: er staan geweldige, goede en wel aardige songs op, door elkaar heen. Dat bevordert ook niet de samenhang. De uitvoering is natuurlijk van hoog niveau, maar slaat soms door naar te klinisch.
Geweldig nummer is logischerwijs (?) Sultans of Swing en enigszins in het verlengde daarvan opener Down To The Waterline. Ook goede nummers zijn Water Of Love & Six Blade Knife. In the Gallery kan nog, maar de rest is echt een stuk minder. Na dit debuutalbum ging het alleen maar vooruit, op naar hun meesterwerk Love Over Gold.

Dire Straits klinkt hier nog zwoel en opwindend.
Ry Cooder en J.J. Cale als grote voorbeelden.
Dit is bijna film muziek waarbij een Tarantino de mooiste scenes kan verzinnen.
De sfeer is broeierig.
Alsof je een groep immigranten aan het volgen bent op doorreis in Mexico.
In de avond bij het kampvuur met dames die dansen in te korte rokjes, die door de wind ondeugend omhoog wapperen.
Ergens in de hoek zit zigeunerkoning Willy Deville; omringt door goud en vrouwelijk schoon.
Mark Knopfler overtuigend op auditie en een goedkeurend knikje is genoeg.
Hier is hij nog verstaanbaar, later zou zijn stem meer klinken als de Britse variant van Frank Boeijen.
Een hoop gemurmel, waarbij een beetje poëet de boel wel aan elkaar kan improviseren.
Het debuut klinkt speels, vooral in het gitaarspel.
Nog niks merkbaar van het latere, steeds zaaier en ziellozere perfectionisme.
Vergeet dat herhalende kunstje, en ga terug naar hun roots.
Letterlijk en figuurlijk.

Er moet een naam zijn voor dit soort albums. Je ziet ze opeens in de kast staan, je denkt: hee, waarom heb ik die al zo'n tijd niet meer gedraaid, eigenlijk is dat toch een geweldige plaat, waarom draai ik die niet veel vaker en waarom heb ik niet nog veel meer platen van die band? En dan zet je de plaat weer op, en van de eerste tonen krijg je inderdaad het verwachte kippevel. Geweldige plaat!
        ...totdat je halverwege het tweede nummer plotseling merkt dat je aandacht niet meer bij de plaat ligt maar bij een rondslingerend tijdschrift of je mobiel of de ramen die eigenlijk al een hele tijd gelapt moeten worden, niet omdat dat tijdschrift zo boeiend is of omdat je een nieuw bericht op je mobiel zou hebben (laat staan dat die ramen je interesseren) maar omdat de plaat ondanks alle evidente kwaliteiten enigszins langs je heen dreinst: het is mooie, elegante en degelijke muziek, maar het blijft de hele tijd op hetzelfde spoor, het kleurt allemaal binnen de lijntjes en het spettert nergens in je gezicht.
        Klassiek voorbeeld: het debuutalbum van de Dire Straits. Geen kwaad woord erover, heerlijke sound, superbe solo's, uitstekende composities, geen probleem met de stem, teksten die tenminste niet alleen maar over de liefde gaan maar soms echte verhaaltjes vertellen en met als ideaal uithangbord een fantastische single, maar de plaat weigert koppig om tot leven te komen, boven zichzelf uit te stijgen, af en toe eens wat sfeerbedervends op te dissen en me zo op te schudden en enthousiast te maken. Toegegeven, het zit allemaal tussen de oren, en ik kan dus helemaal niets op deze plaat aanmerken, maar áls ik hem dan weer eens tegenkom haal ik toch maar zelden het laatste nummer. Hoe noem je zo'n album?

Andere groepen in deze periode klinken misschien harder of subversiever, maar deze groep klinkt verfijnd, wat moeilijker te bereiken is. Mark Knopfler heeft een eigen gitaarstijl ontwikkeld, met vinnige accentjes en loopjes. In Water of Love gebruikt hij een bottleneck, zo'n cilinder over de linkerpink voor glissando's die niet alleen uit halve tonen bestaan. Sultans of Swing blijft het hoogtepunt, ook wegens de rake tekst over een amateurgroepje dat koppig Dixieland en swing blijft spelen in een tijd dat die stijl allang uit de mode is. Die eigenzinnigheid, gewoon keurige liedjes maken zonder met de trend van het moment mee te gaan, is ook terug te vinden bij Dire Straits zelf.

Bijzonder moeilijk album om te beoordelen en ook nog eens te verwoorden hoe ik tot die score kom. Daarom quote ik even iemand die het duidelijk beter kan uitleggen dan ik zelf, namelijk BoyOnHeavenHill.



Dit is ook exact het gevoel wat ik bij dit album heb. Ik hoor dat alles goed zit en vind vooral het gitaarspel hier subliem. Toch raakt het geheel me niet helemaal en ik kan niet echt uitleggen waarom.

Als ik een persoonlijke top 10 van Dire Straits maak, staat er wellicht geen enkel nummer van dit album in. Enkel Sultans Of Swing komt in de buurt.

Soms overtreft het geheel echter de som der delen en dat is hier zeker ook wel het geval.

Al bij al vind ik het gewoon een goed album. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

3,5*

Favorieten: Sultans of Swing en Down to the Waterline

Van Dire Straits ken ik alleen de grote hits. Vier albums staan hier al jaren in de kast. Ze komen uit de collectie van mijn pa. Alleen Brother In Arms kocht ik ooit op een rommelmarkt voor een euro. De stijl spreekt me erg aan, maar nu gaan we de albums ook maar eens doorspitten.

Het debuut valt me stiekem wel wat tegen. Sultans Of Swing kan me niet vaak genoeg voorbij komen op de (auto)radio, maar de rest kabbelt me net iets teveel voorbij. Ook de hier bejubelde Down The Waterline en Water of Love doen me niet bijster veel. Het is prettige, kalmerende muziek. Dire Straits zet een geluid neer dat me vertrouwd voorkomt. Regelmatig doet het me denken aan countrymuziek. Storend is het niet, maar het is vooral een beetje achtergrondmuziek.

Er is een beproefd axioma uit de communicatiewetenschap, en dat stelt dat ‘ alle gedrag communicatie is en dat je derhalve niet niet kunt communiceren’ .

Interessante discussie over of het woord 'country' wel of niet van toepassing is op Dire Straits. Niet als je het koppelt aan de meest basale redneckcountry die je jezelf kan voorstellen, maar de rootsrock die de band hier speelt heeft in het gitaarwerk, sfeer en thematiek voor mij ook echt wel flinke raakvlakken met de country. Rootsrock is niet voor niets een combinatie van blues, folk en country, het gaat immers terug naar de wortels van de rockmuziek.

Dan het album zelf: ik houd ook best van deze band (heb denk ik ook vier lp's er van), maar moet toegeven dat ik het buiten goed gespeeld, heel fijn geproduceerd en gemixt ook vooral een achtergrondplaat vind waarbij de hits er toch wel het hardste uitspringen. Maar zo'n Six Blade Knife of Lions zijn, hoe plezierig dan ook, geen songs waar voor mij heel veel meer uit te halen is dan 'fijn op de achtergrond'.

Pick Withers steelt overigens wel de show als drummer, dat mag wel even gezegd worden buiten alle (terechte) verheerlijking van Mark Knopfler.

Ik vind het altijd wel fijn als je in een debuutplaat ontdekt dat de groep in kwestie zijn/haar muzikale stijl bijna volledig heeft te pakken. Oké, het geluid en de stijl van dit titelloos album is op zich anders dan hetgeen Dire Straits later met bijvoorbeeld Love over Gold zou brengen (het is meer intiem ten opzichte van de latere nummers waarbij toch wel rekening werd gehouden met de stadionoptredens), maar dit voelt wel onmiskenbaar aan als een plaat van Knopfler en co. De gitaar is heerlijk aanwezig, de algemene sfeer klinkt erg lekker en hier staan sowieso een aantal nummers op die je met recht en rede als klassiekers in hun oeuvre kunt bestempelen. Wel tof ook om een soort van embryonale versie van Sultans of Swing te horen. Een nummer dat vooral in liveoptredens meer en meer aandacht zou opeisen (die versie op Alchemy is fenomenaal en valt eigenlijk bijna niet te vergelijken met de studioversie) maar eigenlijk is bijna elk nummer er wel boenk op. Soutbound Again vind ik het zwakste nummer in heel de reeks, maar dat is dan ook eerder omdat de rest zo goed is. Knopfler weet zoals altijd met erg weinig woorden een beeld te schetsen waar iemand anders een hele song voor nodig zou hebben en dat komt misschien nog het beste tot zijn recht in de opener Down to the Waterline. Zo'n simpele zin als "She can still hear him whisper let's go down to the waterline" en je weet meteen wat er speelt tussen de personages.

Dit eerste album klinkt eigenlijk helemaal niet als een debuut, in de zin van probeersels. Eerder denk je aan een band die al dik een decennium bezig is en nu een wat meer retrospectief album gaat maken. Het klinkt al zo vertrouwd en amerikaans geraffineerd allemaal. Ironische teksten, heerlijke gitaarlijntjes, een geluid dat dicht tegen de country en folk leunt en je hoort de invloeden van J.J. Cale en Bob Dylan. Bekend en toch fris en nieuw.
Relaxte muziek en zo heel anders dan de postpunk en new wave van dat moment. Zo kon een nieuwe band dus ook klinken. En dan dat heerlijke geluid van de Fender Stratocaster, ouderwets goed. Een warm onthaal in de pers, tja, met Dire Straits ging het helemaal goed komen.