Rainbow - Down to Earth (1979)

hnzm schreef:
Ik las op Review for Down to Earth - Rainbow by siLLy_puPPy - Rate Your Music: 'Blackmore was accustomed to auditioning new members and it seems in retrospect that half of RAINBOW’s time was spent recruiting new members rather than actually playing!'

Graham Bonnet klinkt voor mij als een passende keuze bij het gewijzigde Rainbowgeluid. Na The Michael Schenker Group - Assault Attack (1982) is Down to Earth mijn favoriete album met Bonnet op zang. Tien punten voor Eyes of the World. Die heeft voor mij dezelfde status als Stargazer en Gates of Babylon. De andere zeven songs ontlopen elkaar niet zoveel en krijgen van mij gemiddeld 7,5. Daarmee scoort het album als geheel vier sterren.

Neal Peart schreef:
Sorry daar geef je veel te veel eer aan dit nummer. Stargazer is echt de totenhoge favoriet en misschien wel zijn beste nummer. Dat nummer op één lijn zetten met Eyes of the World is echt te veel eer.

RonaldjK schreef:
Met mijn ronkende verhalen over het Rainbow met eerste zanger Ronnie James Dio zou ik bijna vergeten dat ik die pas ná deze plaat zou horen. Via Neerlands tipparades klonk vanaf mei 1979 single All Night Long en vanaf augustus Since You Been Gone; de tweede single herinner ik me daadwerkelijk op de radio te hebben gehoord, vond ik meteen een goed liedje. Het was het jaar dat new wave en ska zeer succesvol werden en mijn volle aandacht hadden; nieuwe namen vulden zowel de ether als de popmagazines. Maar dus ook deze inmiddels veteraan Ritchie Blackmore.

Het verhaal is bekend. Blackmore wilde terug naar de hitlijsten zoals indertijd met Purple en daarom toegankelijke teksten over boy-meets-girl in plaats van dragon-enters-dungeon. Zanger Ronnie James Dio zwaaide daarom af, terwijl Blackmore's geduld met bassist Bob Daisley en toetsenist David Stone alweer op was.
Ik las in die dagen dat Blackmore zijn voormalige Purplebassist Roger Glover terughaalde. 'Een voorteken dat Deep Purple een reünie zou gaan doen?' zo vroeg de journalistiek zich af. Met Don Airey op toetsen (het jaar ervoor uitvoerig te horen op Never Say Die! van Black Sabbath) en de onbekende Graham Bonnet als zanger ging een 60% gereviseerd Rainbow een andere koers varen.
Pas enkele jaren geleden ontdekte ik dat Bonnet in 1968 een hitje had gescoord met de groep Marbles, het liedje Only One Woman, een liedje van de heren van de Beegees. Via Blackmore betrad deze strak geklede meneer de heavy rockwereld en deed dat bepaald niet onverdienstelijk.

Toen ik de plaat rond 1981 draaide, werd al snel duidelijk dat dit een prima album was. Naast de singles waren het vooral Eyes of the World, Makin' Love en Lost in Hollywood die ik goed vond.
Met de huidige oren constateer ik dat de meeste songs makkelijk met Dio hadden kunnen worden opgenomen, zij het dat hij deze ongetwijfeld andere teksten en dus ook titels had meegegeven. Zo doet Makin' Love mij denken aan Do You Close Your Eyes van de tweede Rainbow. Diezelfde echo klinkt bij Love's No Friend, dat wel iets weg heeft van Purples/Rainbows Mistreated.
Toch is de koers wel degelijk lichter: de koortjes in singles Eyes of the World en Since You Been Gone, wat zelfs mijn zusje een leuk liedje vond.
Over de gehele plaat musiceert en soleert Blackmore fraai. Voeg daarbij de kenmerkende stijl van drummer Cozy Powell (breaks als taka-ta-tak, taka-ta-tak in Eyes), terwijl Airey her en der heerlijke partijen neerzet op zijn klavieren. Dit is gewoon een goede plaat die ontegenzeggelijk als Rainbow klinkt. Niks mee mis.

vielip schreef:
Toch typisch dat je dit album prima los kan zien van albums die ze hiervoor hebben gemaakt. Daar heb je bij een band als Saxon (om er maar eens één te noemen) schijnbaar grote(re) problemen mee want dan gooi je ineens met kreten als mayonaise. Terwijl dit Rainbow album, zoals je dus zelf al aangeeft, ook behoorlijk anders (commerciëler) is dan de albums hiervoor. Om met jouw woorden te spreken; wat mij betreft gooit de band er op dit album een beste klodder mayonaise op. En dat doen ze heel verdienstelijk naar mijn mening.