Atoms for Peace - Amok (2013)

Before Your Very Eyes... is voor mij duidelijk het prijsnummer van dit album. Default (dat ik een tijd geleden al heb leren kennen en toen erg goed vond) verbleekt er bij. Eigenlijk steekt Default niet eens boven de middelmaat uit. Judge Jury and Executioner haalt die middenmoot niet eens.

Toch staan er hele fraaie nummers op dit album, al zijn dat blijkbaar nummers die juist bij weinig mensen aanslaan. Ingenue en Stuck Together Pieces weten me meer te boeien dan de rest. Die laatste ligt ook veel lekkerder in het gehoor. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik het een heerlijk nummer vind, maar het door anderen een beetje als buitenbeentje wordt gezien. Want dit album is nooit bedoeld geweest om aanstekelijk te klinken. Dit is een vrij complex elektronisch album en is meer bedoeld om mensen in trance te brengen dan om ze te vermaken met catchy deuntjes.

Amok is mij eigenlijk wat te ontoegankelijk en de spanning (die bijna ieder nummer wel in zich heeft) weet me niet goed te pakken. Maar zoals gezegd klinken sommige nummers toch wel verdomd lekker. Mede daarom geef ik toch nog een ruime voldoende.

Mooie plaat, waar er denk/hoop ik nog wat groei op zit.
Maar voorlopig, vind ik het jammer dat Amok al snel naar erg mooie achtergrondmuziek verdwijnt. Thom zingt bij vlagen erg goed, maar soms zoals bv. bij de opener zeurt hij me gewoon te veel.
Die hele ruimtelijke en oragnische sfeer is goed neergezet, en ook de basspartijen zijn erg goed. Maar niks blijft echt hangen, en buiten: Default heb ik voorlopig nog geen echt uitschieters gevonden. Ik begin met een mooie 3,5*.

Wat grappig: ik vind Unless het beste nummer van de plaat, maar hier staat hij helemaal onderaan. Doet me denken aan een rockversie van Some Polyphony van Petter - al is hij natuurlijk niet zo vreselijk gaaf

Beste Rarekwibus. Ik begrijp helemaal niets van je verhaal. waarom durf je je niet te uiten. Wat is er zo uniek. En Flea is zeker je buurman. Al met al heb je veel meningen maar toch geen oordeel, maar wel top?l

Bij het beluisteren van de eerste twee nummers dacht ik dat ik te maken had met een spectaculaire plaat. Een beetje zoals 'My Life In The Bush Of Ghosts' van Brian Eno en David Byrne. Dat is zo'n opzwepende ritmische plaat die je helemaal opzuigt en meevoert. Dat valt bij dit project toch wat tegen. Het is allemaal prima voor elkaar, maar die echte onderhuidse spanning mis ik toch. En de ritmes vind ik ook niet echt bijzonder. Jammer. Beste plaat, maar hij gaat mijn eindejaarslijstjes echt niet halen.

Beste Gerben, ik snap op mijn beurt weer geen pepernoot van jouw verhaal. "Flea is zeker je buurman"???

Ik vind het nogal lastig om een mening te hebben als ik een album pas één of twee keer heb gehoord. Daarom wilde ik niet direct mijn mening geven toen ik het album in handen had. Ik zeg daarnaast dat ik geen DEFINITIEF oordeel kan vellen. Ik heb hier alleen genoteerd wat ik tot nu toe van het album vind, en ik vind het erg goed.

Sterk album, groeit bij iedere luisterbeurt. Een blijvertje op mijn afspeellijst. Radiohead meets Four Tet is het prettige gevoel wat ik er bij krijg.

Persoonlijke favorieten zijn Before your very eyes (heerlijk als die synth erbij in komt) en Dropped (prachtige afwisselende bas-stijlen in 1 track). Maar ook Default, Ingenue, Stuck Together Pieces blijven mij bekoren. Eerste helft van het album duidelijk sterker dan de tweede helft, maar al met al heerlijke muziek.

Berichten over het HMH-concert verplaatst naar Atoms for Peace

Mooi album dit, benieuwd of hij nog kan groeien als ik hem meer luister.

Is zeker een groeier dit, wat dat betreft een echt Radiohead album. Al onderscheidt dit project zich wel degelijk van het echte Radiohead gevoel, zeker door de nog elektronischer insteek. Ik heb ook elke luisterbeurt weer een nieuwe favoriet, momenteel is dit Reverse Running. Goed album, gaat nog veel geluisterd worden.

4*

Ik heb al op verschillende plekken gelezen dat mensen teleurgesteld zijn omdat het in principe als een nieuw Radiohead-album klinkt. Eh, sinds wanneer is dat negatief? (Gezien het feit ze hier al jaren op de eerste plaats pronken). Afijn, ik heb Thom Yorke's soloplaat niet grijsgedraaid, dus had niet gelijk de referentie naar dit album. Maar het ligt zeker in het verlengde, vraag me af en toe ook af wat de "bandleden" voor toegevoegde waarde hebben, met zijn soloplaat heeft hij laten zien het prima alleen af te kunnen. "Ingenue" is een prachtig nummer, hoogtepunt van de plaat voor mij.

Een nieuwe groep voor muziekreus Thom Yorke? Geen probleem! Hij vindt vast wel ergens nog een plaatsje in zijn agenda. Hij vindt wel ergens de tijd om nog even wat muziek te maken met wat vrienden.

Neen, zo hoop ik niet dat hij er over dacht. Ik heb een zwak voor Thom Yorke en Radiohead (zie de twee album in mijn top 3), en ongeveer alles wat hij al verwezelijkt/uitgebracht heeft kon mij bekoren. Dus ik stond zeker open voor een nieuw project van hem, en oh ja, die van Red Hot Chili Peppers en R.E.M. waren er ook bij.

Maar toch was ik er niet helemaal gerust in. Ik hoopte vooral dat hij het meende met de groep, dat hij niet snel een album wou opnemen met een paar vrienden. Dat hij er zijn tijd en talent in zou stoppen, dat hoopte ik. En de twee singles, Default en Judge Jury & Executioner stelden mij gerust. De kwaliteit van deze twee singles gaven meteen een goed gevoel over het album. Vooral Judge Jury & Executioner was sterk, het bleek dan ook het meest aan Radiohead gelinkte nummer te zijn van het album.

Het is een heel elektronisch album geworden, zoals we de laatste tijd wel meer gewoon zijn van Thom Yorke/Radiohead. Het is vaak afwachten welk genre het nieuwe album van Radiohead zal worden maar de keuze voor het elektronische lijkt mij nu wel definitief genomen (zie ook The King Of Limbs).

Het is een mooi album geworden, een aangenaam album ook. Het luistert lekker weg en hij wordt bij elke luisterbeurt beter. Veel geheimen ontluiken ook pas na enkele luisterbeurten. Het is ook een sfeervolle plaat geworden, iets wat ik oorspronkelijk niet meteen had verwacht. De elektronica oogt oorspronkelijk wat kil maar na een paar keer luisteren wordt het echt een sfeervolle plaat. De overheersende hand van Thom Yorke is natuurlijk overduidelijk. Hij is dan ook overduidelijk de ‘leider’ van de band. Maar we mogen de andere zeker geen oneer aandoen, zonder hen zou dit album nooit het niveau halen dan dat het nu haalt, luister eens naar die baslijnen van Flea!

Ik heb niet meteen een favoriet nummer, er is geen nummer dat er echt met kop en schouders bovenuit steekt, en dat is de sterkte van dit album. Er staat geen minder nummer op. En dat is tegenwoordig zeer moeilijk te verwezelijken. Er staat dan ook wel geen échte knaller op, en nummer van welke je meteen achterover valt. Maar wel allemaal stuk voor stuk zeer goede nummers, en daarvoor koop je albums.

Ik ben blij met deze Amok, het haalt niet het niveau van menig Radiohead-albums, maar het is gewoon een erg sterke plaat! Ik kijk dan ook rijkhalzend uit naar hun optreden in juli!

Toch wel net een tikkeltje sterker dan het soloalbum van Yorke!
Geen enkele slechte song hierop te vinden, maar het hoogtepunt is voor mij toch Stuck Together Pieces. Raar dat het hier zo weinig stemmen krijgt, kan zich meten met de betere Radioheadnummers. Een goeie gitaarriff, een hypnotiserend ritme en toch wel redelijk catchy zanglijnen.

Ik heb dit album van een vriend moeten luisteren omdat hij het zo goed vond. Intussen heb ik het een aantal keren beluisterd, en een aantal keren een poging om het te beluisteren halverwege gestaakt.
Dit is niks voor mij.
Het stemgeluid van Thom Yorke vind ik heel erg onplezierig om naar te luisteren. Het klinkt ofwel ijl, ofwel alsof hij maar een beetje voor zich uit mompelt. De muziek weet me ook nog steeds niet te overtuigen. Wellicht dat als er iemand anders op deze plaat zong, ik hem nog 10 kansen had gegeven en het beter was gaan waarderen. Wellicht, want ik heb dit album al vaker beluisterd dan de andere albums die me niet bevallen.

2.5*

Nieuw nummer.

Video: Atoms for Peace Release New Song 'Magic Beanz' | Rolling Stone - rollingstone.com

Zalig staaltje muziek dat waarschijnlijk goed uitpakt door mijn lage verwachtingen. Veel elektronische beats gewisseld met af en toe een leuk en toch bescheiden gitaar riff(je). Moeilijk met publiciteit had Atoms for Peace dan ook weer niet (met o.a Radiohead's Thom Yorke, Flea van Red Hot Chilli Peppers en Joey Waronker van Beck en R.E.M) maar dit pakt toch beter uit dan ik had kunnen verwachten. Klinkt rustig en beheerst, en tegelijk ook heel energiek. Geef voor nu al een dikke 3,5, kan met gemak nog naar een 4 stijgen.

Doet me weer echt niks.

Dat begrijp ik best, maar mij dus wel.

Thom Yorke bracht Ingenue bij Jonathan Ross. Verhip. Ingenue was sowieso al het nummer dat het meest bij me bleef hangen, maar dit is echt .

Ja, ik had die uitvoering ook gezien, prachtig! Zo hoor je ook goed dat het nummer in uitgeklede versie, ontdaan van productie en instrumentatie, nog steeds blijft staan en niet eens echt onderdoet voor de electronische versie.

Thom Yorke maakt wel vaker geweldige piano-versies van nummers overigens. YouTube - Radiohead - Like Spinning Plates (Live) I Might Be Wrong EP van Amnesiac is ook een favoriet van mij.

Voor mij is dit de ultieme muziek om met de koptelefoon te luisteren.
Waarom?
1) Zo kan ik alle lagen van de muziek goed op me in laten werken en mijn hersenkwab laten kietelen door de genialiteit van Yorke.
2) Om geen opmerkingen te horen van mijn wederhelft waarom ik die achterlijke nerveuze muziek opzet.


Kennelijk is deze muziek niet voor iedereen het draaien waard.
Gelukkig maar!

Inderdaad, ik luister ook alleen maar met koptelefoon. Je raakt er dan helemaal in verdwaald. Geweldige plaat.

Voor de geinteresseerden, Thom Yorke geinterviewd door James Bond (Daniel Craig): Thom Yorke - Page - Interview Magazine - interviewmagazine.com

Thanx. 1 van de leuker interviews met Yorke

Interview magazines zijn altijd leuk, puur omdat ze altijd wel 2 "celebrities" zowat elkaar laten interviewen. Leuk gesprek inderdaad.

De producties zijn beter dan op The Eraser, het is minder kil. Maar daar is ook alles mee gezegd. De 3 openers halen een goed niveau, maar dan is het toch wel afgelopen en wel heel veel van hetzelfde. Eerste misstapje van Yorke voor mij.

Inderdaad een aanrader om deze plaat met koptelefoon te luisteren! Dan hoor je pas echt hoe goed deze muziek in elkaar zit.

Het is eigenlijk een vrij typische Thom yorke-cd geworden. Wel klinkt het iets minder abstract dan bijvoorbeeld The Eraser en heeft het album meer groove dan ik van hem gewend ben. Ik schat dat dit de invloed van Flea is. Leuk album, maar echt om ver geblazen wordt ik (nog) niet. Sterretjes staan bij Dropped en reverse running. 3.5* voor nu.

Die groove komt ook zeker van percussionist Mauro Refosco.

Overigens geef ik je wel gelijk dat het Yorke-gehalte van Amok hoog ligt. Tijdens het concert van Atoms for Peace in de HMH is me pas duidelijk geworden hoe groot de rol van de andere bandleden (met name Flea en Mauro Refosco) is, en dat maakt het een stuk leuker om naar Amok te luisteren. Sindsdien is het voor mij toch wat meer dan een 'typische Yorke-cd'.

Live op Exit Festival 2013 was dit niet normaal sterk