Atoms for Peace - Amok (2013)

Atoms For Peace, een nieuwe supergroep aan het front ook al is de groep gevormd in 2009. Onder andere Thom Yorke, Flea en Nigel Godrich zitten erin en de optredens in 2009 beloofden veel goeds. Toen werd het solowerk van Thom Yorke gespeeld, aangevuld met een b-kant van Radiohead Paperbag Writer en Love Will Tear Us Apart van Joy Division. Je zou de concerten ergens wel kunnen vergelijken zoals The King of Limbs live werd gespeeld: minder elektronisch en meer gitaren. Dat nieuwe jasje was fijn om te horen.

Voordat Amok werd aangekondigd verscheen er de single Default en het was geen grote verrassing dat dit in de lijn lag van Thom's soloplaat The Eraser. Nu Amok een aantal keren is beluisterd, moet ik concluderen dat Default een van de zwakkere broeders is, samen met Dropped (kom op, dat is gewoon een b-kant). Deze twee nummers leunen op een bepaald ideetje en dat pruttelt vervolgens te lang door, met een bepaalde omwenteling in het nummer hadden deze nummers gered kunnen worden.

Daar staan zeven nummers tegenover die heerlijk zijn om te beluisteren. Het ontspannen Stuck Together Pieces; de uitstekende single Judge, Jury and Executioner en het op de achtergrond mooie titelnummer Amok zijn de grote uitschieters naar boven. Opnieuw weet Thom Yorke elektronica en gitaarmuziek met elkaar te verweven, al lijkt hij met Amok zich meer te berusten in de ontwikkelingen in de wereld van vandaag. De plaat is veel minder grillig en boos dan The Eraser waar de woede ervan afspatte in Harrowdown Hill en And It Rained All Night.

Thom Yorke is het een beetje kwijt. Of ik ben Thom Yorke kwijt, dat kan ook. Met als relativering dat ook The Eraser op mij minder indruk heeft gemaakt dan het werk van Radiohead. Hoe dan ook: het album van dit nieuwe gezelschap kan me niet bijzonder boeien. De zanger vertelt in een interview dat zijn composities beginnen met de ritmes. Die zijn aanstekelijk, daar zit 'm niet het probleem. En de riffjes, hoewel vaker gehoord, verhogen de sfeer. Maar wat ik in de nummers mis zijn interessante melodieën en ontwikkeling. Het kabbelt een beetje door, daagt niet uit.

Een bonte combinatie aan muzikanten wie samen muziek gaan maken. Dat dat niet altijd goed gaat hebben we wel gezien met Mick Jagger zijn super band 'Superheavy', maar dat het ook leuke albums kan opleveren bewijzen bijvoorbeeld de Traveling Wilburys. Beide qua stijl niet eens een beetje met AMOK te vergelijken, maar ik bedoel maar aan te geven dat het niet vanzelfsprekend hoeft te zijn dat als je een paar vakmuzikanten bij elkaar zet, dit ook gelijk een toffe plaat oplevert.

Doordat Nigel Godrich de plaat heeft geproduceerd de plaat een onmiskenbare Radiohead signatuur gekregen. De strakke baslijnen van meesterbassist Flea blijken goed te werken in de opzwepende nummers in combinatie met Yorke's dromerige stem.

Ik onthoud me nog even van stemmen, want daarvoor moet ik de plaat nog wat vaker gaan luisteren (prachtige vinyl editie met cd! eergister pas ontvangen)!

Ik heb Amok inmiddels een kleine twee weken in de kast staan op LP en durf mij nu voorzichtig te uiten. Zoals we gewend zijn van Thom Yorke is het praktisch onmogelijk om gelijk een definitief oordeel te vellen. Dat heb ik met Radiohead altijd al gehad, en ook met the Eraser. Amok is hier geen uitzondering in. Voor de duidelijkheid, ik bedoel hier dus niet "vind ik dit goed of vind ik het kut?" Het is meer het niveau van genialiteit. Want dat je met een stukje uniekheid en hoogwaardige muziek te maken hebt is vanaf het begin al duidelijk. Nu ik inmiddels de plaat wat meer op me heb laten inwerken, durf ik een voorlopige 4 sterren te noteren.Ik zie dit niet dalen, maar een stijging is best mogelijk. Amok luistert lekker weg en is - in de ruimste zin des woords - enigszins toegankelijk. Melancholiek is de troef van het vijftal, met een sombere maar toch ook dansbare laag. Dat basheld Flea meewerkt aan dit project merk je in mijn optiek niet zo heel erg. Godzijdank ook. Stel je voor dat hij als een bezetene gaat staan slappen zoals hij dat op het eerdere werk van Red Hot Chili Peppers deed! Flea begrijpt heel goed hoe baspartijen dienen te zijn als je in de alternatieve elektro-sferen gaat zitten. Ik vind het nog te vroeg om favorieten aan te gaan wijzen, vooralsnog is het hele album gewoon top.

Wat Eraser deed met het meer minimalistische werk van Radiohead, doet Amok met King of Limbs - de vorm in een versoberde versie tot in extremis doorvoeren. Ik las een recensie waarin deze muziek "joggen op de plaats" genoemd werd, en dat vind ik een rake typering van het nerveuze geluid van Amok. Niet alleen binnen de nummers is er weinig ontwikkeling, veel nummers zijn ook redelijk inwisselbaar. Natuurlijk is het best mooi en sfeervol, en in de juiste stemming kan ik dit goed hebben, maar Ik hoop toch dat Thom hier een eindpunt heeft bereikt in de ijle-zang-met-bliepjesweg die hij deze eeuw is opgeslagen. De volgende fase zal immers klinken als gespartel in een doodskist.

Sterk album, groeit bij iedere luisterbeurt. Een blijvertje op mijn afspeellijst. Radiohead meets Four Tet is het prettige gevoel wat ik er bij krijg.

Persoonlijke favorieten zijn Before your very eyes (heerlijk als die synth erbij in komt) en Dropped (prachtige afwisselende bas-stijlen in 1 track). Maar ook Default, Ingenue, Stuck Together Pieces blijven mij bekoren. Eerste helft van het album duidelijk sterker dan de tweede helft, maar al met al heerlijke muziek.

Een nieuwe groep voor muziekreus Thom Yorke? Geen probleem! Hij vindt vast wel ergens nog een plaatsje in zijn agenda. Hij vindt wel ergens de tijd om nog even wat muziek te maken met wat vrienden.

Neen, zo hoop ik niet dat hij er over dacht. Ik heb een zwak voor Thom Yorke en Radiohead (zie de twee album in mijn top 3), en ongeveer alles wat hij al verwezelijkt/uitgebracht heeft kon mij bekoren. Dus ik stond zeker open voor een nieuw project van hem, en oh ja, die van Red Hot Chili Peppers en R.E.M. waren er ook bij.

Maar toch was ik er niet helemaal gerust in. Ik hoopte vooral dat hij het meende met de groep, dat hij niet snel een album wou opnemen met een paar vrienden. Dat hij er zijn tijd en talent in zou stoppen, dat hoopte ik. En de twee singles, Default en Judge Jury & Executioner stelden mij gerust. De kwaliteit van deze twee singles gaven meteen een goed gevoel over het album. Vooral Judge Jury & Executioner was sterk, het bleek dan ook het meest aan Radiohead gelinkte nummer te zijn van het album.

Het is een heel elektronisch album geworden, zoals we de laatste tijd wel meer gewoon zijn van Thom Yorke/Radiohead. Het is vaak afwachten welk genre het nieuwe album van Radiohead zal worden maar de keuze voor het elektronische lijkt mij nu wel definitief genomen (zie ook The King Of Limbs).

Het is een mooi album geworden, een aangenaam album ook. Het luistert lekker weg en hij wordt bij elke luisterbeurt beter. Veel geheimen ontluiken ook pas na enkele luisterbeurten. Het is ook een sfeervolle plaat geworden, iets wat ik oorspronkelijk niet meteen had verwacht. De elektronica oogt oorspronkelijk wat kil maar na een paar keer luisteren wordt het echt een sfeervolle plaat. De overheersende hand van Thom Yorke is natuurlijk overduidelijk. Hij is dan ook overduidelijk de ‘leider’ van de band. Maar we mogen de andere zeker geen oneer aandoen, zonder hen zou dit album nooit het niveau halen dan dat het nu haalt, luister eens naar die baslijnen van Flea!

Ik heb niet meteen een favoriet nummer, er is geen nummer dat er echt met kop en schouders bovenuit steekt, en dat is de sterkte van dit album. Er staat geen minder nummer op. En dat is tegenwoordig zeer moeilijk te verwezelijken. Er staat dan ook wel geen échte knaller op, en nummer van welke je meteen achterover valt. Maar wel allemaal stuk voor stuk zeer goede nummers, en daarvoor koop je albums.

Ik ben blij met deze Amok, het haalt niet het niveau van menig Radiohead-albums, maar het is gewoon een erg sterke plaat! Ik kijk dan ook rijkhalzend uit naar hun optreden in juli!

Als het werkt, dan wérkt het ook echt. Dan is het ofwel swingend, sensueel of dreigend, soms alledrie tegelijk. Maar als ze ernaast zitten, dan zitten ze er écht naast. Dropped is inderdaad een voorbeeld. Toch vind ik dit een zéér mooi werkje, het titelnummer is majestueus.