Atoms for Peace - Amok (2013)

Na drie luisterbeurten kan ik niet zeggen dat Amok me te pakken heeft. Ik vind het geen slecht album, maar wat ik niet heb is een hoogtepunt, een moment dat ik denk, wauw, dit is mooi! Before Your Very Eyes en Judge Jury and Executioner komen daar nog het meest bij in de buurt. In laatstgenoemde is zelfs een klein vleugje In Rainbows te ontdekken. De rest van de nummers vind ik soms simplistisch of, zoals Morinfen hier ook terecht zegt, heel stereotype-Yorke.

Overigens vind ik Yorke goed zingen op Amok, maar ik mis het kippenvelmoment dat hij me op elk album wel bezorgt, van Street Spirit tot Reckoner. Misschien is dat ook wel de bedoeling. Yorke wilde zelf graag een dansplaat wilde maken, maar in een interview zei hij dat 'als hij er niet op zou zingen, niemand er wat om zou geven'. Hij houdt zijn zang dus misschien bewust op de achtergrond, en het is monotoon, en dat vind ik jammer omdat zijn fantastische stem voor mij de belangrijkste factor is die de Radiohead-albums maakt tot wat ze zijn.

Ik vergelijk Atoms For Peace nu wel erg veel met Radiohead en The Eraser, maar het lijkt me onmogelijk om dat niet te doen, aangezien Amok duidelijk vanuit Thom Yorke is gecreëerd.
Misschien valt het album me daarom wat tegen, omdat ik het vind klinken als een matig album van Radiohead. Als de invloeden van voornamelijk Flea en Mauro Refosco wat groter waren geweest, had Atoms For Peace een meer eigen geluid gehad, en dat zou de band goed doen.
Voor mij blijft het nu vooral de begeleidingsband van Yorke, zoals Atoms For Peace ook ontstaan is.

Ik geef Amok nog een paar luisterbeurten. Misschien zie ik het licht nog, maar ik denk dat ik niet hoger zal gaan dan 3*, of misschien 3,5*. Wat alsnog helemaal geen verkeerde score is, maar het is wel wat laag voor Yorke-begrippen.

Natuurlijk blijft Thom, zoals coldplaythebest ook opmerkt, de muzikale held van de laatste twintig jaar.


p.s. dit was mijn allereerste (poging tot) een recensie op MuMe. Schroom dus vooral niet om erop in te gaan

Stuck Together Pieces

Reverse Running

Geweldige plaat! Alleen Dropped weet me niet te boeien.

Is het niet zo dat Flea, Refosco en Waronker urenlang hebben staan jammen en Yorke daar het songmateriaal op heeft gebaseerd. In het OOR-interview dat ik las was hij vooral te spreken over Refosco en Waronker, die de moeilijkste muzikale gedachtenspinsels zonder problemen wisten te vertalen in concrete muziek. Daar las ik ook dat Flea niet heel veel bij de opnames betrokken is geweest en het nog regelmatig Yorke zelf is die bas speelt op dit album.


Bij deze. Blijf vooral zo doorgaan.

Mmm wellicht toch maar weer eens OOR kopen, Yorke's existentiële crises leveren altijd wel goed leesvoer op. Prima recensie nickowijk, kan er verder niet echt inhoudelijk op ingaan omdat ik de plaat tot dusver precies driekwart keer heb gedraaid.

Ik lees de Oor in de bibliotheek, als ik daar toevallig eens ben. Het interview met Yorke was ook het enige memorabele, met wellicht nog een leuk voorwoord van Eric van den Berg. Voor een half uur leesvoer ga ik geen 7 euro uitgeven.

Oh ja, de bibliotheek, dat kan ook nog

Ja dat klopt. Sterker nog, ik heb het interview zelf ook gelezen. De Afrobeat, zoals Yorke het in OOR noemt, kun je inderdaad ook wel terughoren af en toe. Ik vind alleen dat die geluiden alweer erg omgevormd zijn door de Yorke-hand. Misschien is de invloed van Refosco gewoon subtieler aangebracht, en moet ik daar nog eens beter naar luisteren. Ik heb meerdere keren gelezen (ook in OOR) dat het een meerwaarde is om het album met een koptelefoon te luisteren, dat ga ik eens doen.



Dankje

Heldere mening hoor nickowijk: laat nog maar veel gele sterretjes volgen

Nickowijk, het is voor elk album een meerwaarde om het met de koptelefoon te beluisteren.

Mooi schrijfsel

De titeltrack, dansbaar en ontroerend. Adembenemend goed nummer zeg

They are spaghetti

klopt, prachtig.
het enige nummer dat ik nog niet "prachtig" kan noemen, al vind ik het helemaal niet slecht, is "Dropped"

Radiohead 1.5, mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen

Wat een sfeer. Toch knap dat Yorke de overige bandleden tot hetzelfde gevoel heeft kunnen brengen, want dit heeft weinig te maken met RHCP of Beck. Tot nu toe samen met The Embassy de plaat die 2013 tot nu toe de moeite waard maakt.

Ik sluit mij aan bij nickowijk, met als enige verschil dat het album mij wel weet te pakken.

Dat het stereotype is (geworden) vind ik niet erg. Dat hij vrolijker is dan zijn voorganger vind ik goed.

Ik vind het ook wel spijtig dat Thom Yorke weinig doet met zijn stem. Bij de eerste luisterbeurt dacht ik al; waarom niet instrumentaal?

Van 'Before Your Very Eyes' tot en met 'Unless' (mijn twee hoogtepunten) was de eerste luisterbeurt een hit, heel mooi. De nummers daarna vond ik al veel minder.
'Jury and Executioner' zal ik nooit echt goed vinden. Maar 'Amok' is na een paar luisterbeurten al veel beter.

Het eigenaardige aan deze plaat is dat ik de nummers die mij het meest aan Radiohead van deze tijd doen denken het minst vind. Ik hoop dat Morinfen gelijk heeft op dat gebied . quote="Morinfen"]
Misschien wel goed voor Radiohead dat dit album er gekomen is, kwestie dat er een aantal dingen uit 's mans systeem zijn. In Rainbows was waarschijnlijk ook veel minder geweest zonder The Eraser. [/quote]
Mooie redenering.

Ik ben een erg grote fan, en niet altijd objectief. Maar ik volg Thom Yorke zoals anderen David Bowie blijven volgen. Gelijk wat hij doet, ik geef het een kans. Gelukkig ben ik ook een grote fan van elektronische muziek.

Ik ben heel blij met deze plaat, maar weet niet of dat over 5 jaar nog zo gaat zijn. Dat gevoel heb (had) ik met 'The Eraser' ook wel een beetje. Die ga ik nu ook terug beluisteren dankzij deze plaat.
 

Wat bedoel je met voorganger? TKOL of The Eraser?

Op mijn beurt kan ik me deels ook wel in jouw recensie vinden. Ik ben zelf ook een groot fan van Thom Yorke, en dan ben je inderdaad niet altijd objectief. Daarom geef ik het album nog wel wat meer kansen dan dat ik het zou geven zonder Yorke. Alsof ik het per sé een goed album wil vinden.
Ik vermaak me er dan ook nog wel even mee, en misschien helpt het daarbij om The Eraser nog eens op te zetten. En een concert bijwonen kan ook nog wonderen doen.

Maar toch, stiekem kijk ik al uit naar de nieuwe plaat van Radiohead, waarvoor de eerste plannen al gemaakt zijn

Ik bedoel The Eraser.
Hopelijk krijgen we de kans om ze live aan het werk te zien.

Ik had bij TKOL ook het gevoel dat ik het per sé goed moest vinden. Dat is niet gelukt. Misschien heb ik mij erbij neergelegd dat ik niet alles van Thom Yorke fantastisch en bijzonder moet vinden.

Beetje geneuzel in de ruimte dit, echt heel saai. Het wordt nergens zo briljant als op The Eraser. Had gehoopt dat het een beetje zo'n soort plaatje was. Telkens nummertje afluisteren en door naar de volgende, veel blijft er niet hangen. Yorke kan zich beter op een nieuwe Radiohead plaat gaan richten ipv van dit soort onzinnige platen en die remixzooi.

Grappig dat Thom Yorke het bij mij altijd voor elkaar krijgt dat ik het elektronische-geëxperimenteer wel tof vind!!!!
Ik hou namelijke helemaal niet zo van elektronische muziek...
Lekker plaatje dit!!!!

Ik heb m'n cd zojuist binnengekregen van bol.com Het dooje/boekje lijkt sprekend op die van The Eraser, als je hem uitvouwt zie je een stad die wordt vernietigd. Zelfs het lettertype is hetzelfde. Het ziet er mooi uit. Hopelijk verhoogt dat het luisterplezier nog een beetje.

Aan het einde van de eerste luisterbeurten vooral het gevoel dit allemaal al eens gehoord te hebben. Alleen Ingenue blijft enigzins hangen. Ben nog niet overtuigd in elk geval.

ik wel.

De eerste harde luisterbeurten zitten erop. Voorzichtig eerste oordeel: meer dan OK, maar in het midden (Ingenue, Dropped en Unless) laat het album tot nu toe echt wat steken vallen. Het sleept maar wat aan. Vanaf Stuck Together Pieces pakt het echter de draad weer op, tot het beste liedje van het album: Reverse Running. De titeltrack zorgt daarna voor een waardige afsluiter.

Ik dans nu zo rond de drieëneenhalve ster. Met groeipotentie.

Bevalt me tot nu toe prima, de voor Thom Yorke kenmerkende zenuwachtige bleepjes en ritmes. Inderdaad iets 'dansbaarder' in vergelijking tot The Eraser, wat ik ook een prima plaat vind.

'Default' blijft tot nu toe het meeste hangen, maar die ken ik dan ook al wat langer. 'Dropped' vind ik ook erg goed. Meestel gaan me na een tijdje juist de wat minder opvallende nummers het meeste bevallen. Ik ben benieuwd. Tot nu toe 4*

Na een kleine week luisterplezier van AMOK een korte recensie. De grootste verrassing van dit album was voor mij Before Your Very Eyes: een zeer dansbaar nummer waar toch veel emotie in is verwerkt. Daarmee wordt dit album overtuigend geopend. Het daaropvolgende nummer, Default, geeft vervolgens een goed beeld van het album als totaal. Perfect geproduceerde elektronische muziek met de hoge zang van Yorke. Ondanks dat ze zo mooi gezongen worden vind ik de teksten op dit album weinigzeggend. De teksten op The Eraser, wat mij het beste vergelijk materiaal lijkt, zeggen mij ondanks hun eveneens hoge abstractieniveau veel meer dan die op AMOK. Een positieve uitschieter op dit album vind ik Judge Jury and Executioner, door de interessante melodieën. Dit nummer is meer gestructureerd en heeft naar mijn mening meer weg van de stijl van Radiohead.
Het grootste pluspunt aan dit album vind ik de dansbaarheid.
Een minpunt vind ik het wegblijven van identiteit van de band. Het accent lag bij het maken van dit album naar mijn idee veel meer op het experimenteren met een interessante groep mensen dan op het vormen van een interessante band.
Over een cijfer wordt nog nagedacht.

Ik ben ondertussen ook helemaal overtuigd.

Thom Yorke is het een beetje kwijt. Of ik ben Thom Yorke kwijt, dat kan ook. Met als relativering dat ook The Eraser op mij minder indruk heeft gemaakt dan het werk van Radiohead. Hoe dan ook: het album van dit nieuwe gezelschap kan me niet bijzonder boeien. De zanger vertelt in een interview dat zijn composities beginnen met de ritmes. Die zijn aanstekelijk, daar zit 'm niet het probleem. En de riffjes, hoewel vaker gehoord, verhogen de sfeer. Maar wat ik in de nummers mis zijn interessante melodieën en ontwikkeling. Het kabbelt een beetje door, daagt niet uit.

Alsof je vlees mist in een groenteburger.
Zelf ben ik ook meer liefhebber van melodieën, maar besef tegelijkertijd ook dat het gekozen uitgangspunt nu eenmaal is dat er gekozen is voor een ritmische plaat en geen kloon van Radiohead.

Alsof ritme en melodielijnen elkaar uitsluiten.
Gelukkig zijn er in het elektronische genre genoeg platen die beide hebben. Goed, als de ritmes heel bijzonder zou zijn wordt het een ander verhaal. Maar deze happen lekker weg als een groenteburger, niet meer en niet minder.

Nu het album niet meer via de website van Atoms For Peace te beluisteren is, staat ie op de Luisterpaal.

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van AMOK vind, herken wel wat Svendra zegt over het gebrek aan melodieën. Er staan in ieder geval een paar hele mooie nummers op, zoals de opener en het slotnummer. De zang van Yorke blijft mij ook erg bekoren; zijn ijle, etherische stem vult de muziek prachtig in. Vooralsnog is er in ieder geval genoeg te genieten, hoe AMOK de tand des tijds overleefd moet ik nog aanzien.

Ik heb hem net weer uitgezet na 3 nummers, ik heb er gewoon zwaar genoeg van. De nummers vind ik gewoon gruwelijk saai en helemaal niks beklijft. Ik ga hem echt in stukjes beluisteren maar het worden nu 2 sterren. Ritmische platen of Electronic maakt me niks uit, ik vind het zelfs geweldig. Maar Amok vind ik futloos en na een tijdje wordt het echt vervelend.

Het kan erg de moeite waard zijn om de plaat nog een paar kansen te geven. Bij mij heeft het ook wat tijd geduurd voordat ik iets in de nummers ging horen, en ze zijn zeker niet futloos!