The Police - Outlandos d'Amour (1978)

ik denk dat het niet zozeer punk zelf is die muziek zo veranderd heeft, ik denk dat het de hele ideologie achter het genre is. Minder aandacht voor techniek, korter bondiger, een kort maar krachtig statement maken en een stuk minder prententies in zowel stage preformance als de muziek zelf.

Ik denk dat ik wel op dezelfde lijn als Misterfool zit.

Zo verkeerd is mijn beredenering niet wat Police, Joe Jackson en Elvis Costello betreft.
Ondanks hun grote talent gingen ze een eigen weg.
Beginnend in de punk scene.
Zelfs Johnny Rotten maakte vervolgens artistiek gezien totaal andere stappen wat uitmonde in PIL.

Punk is van even groot belang als Soul en Metal.
Maar wel het mindere broertje van Blues en Jazz.
Die veranderden de gehele kijk op popmuziek.
Punk veroorzaakte een flinke aardbeving.

helemaal mee eens

Meteen een paar hele grote hits scoren op je debuutalbum. Die droom overkwam Copeland,Summers en Sting. Het was in het geheel geen punkband. New wave, dat wel. Dat stond voor een golf van vooral engelse bands die snelle puntige popsongs maakten.
Het was in ieder geval iets nieuws. Het ongeorganiseerde van de punk ontbrak in ieder geval bij The Police.
De songs van The Police waren heel strak en dat waren ook hun optredens, ik zag ze in dat jaar op Pinkpop. Hun houding was helemaal niet die van de kwaaie destructieve punker die schopt tegen de gevestigde orde.
De energie van deze drie jongens was vrolijk, aanstekelijk en had relativering. Gezien het vermogen om zeer pakkende songs te schrijven hoorde je al dat de Police nog een heleboel hits zou laten volgen.

Hun allereerste single kan je nog onder punk scharen.
Dat was Fall Out / Nothing Achieving, nog zonder Andy Summers maar met gitarist Henry Padovani.
Het zijn rommelige rammelende punksongs, uitgebracht in mei 1977 een jaar voor hun debuutalbum.

bertus99. allereerst scoorde ze niet gelijk een paar hele grote hits met het debuutalbum. Toen ze roxanne uitbrachten, had het nummer weinig airplay, maar goede kritieken. Men vond het onderwerp(hoeren) te gewaagd om het op de radio spelen. Pas bij het uitbrengen van het volgende album(regetta de blanc) kwamen de grote hits(message in a bottle bijv). Roxanne werd opgegraven en werd uiteindelijk toch nog een hit.

ten tweede is op dit album nog duidelijk te horen dat ze een tijdje punk gemaakt hebben. Zowel het gitaarwerk, als onderwerpkeuze(peanuts) is punkachtig te noemen. Ook hier zijn echter diverse nummers die al naar new-wave trekken(masoko tanga)

Eén ding weet ik wel: van alle genres die er in de muziek bestaan, willen met name punkliefhebbers graag bevestigd hebben dat zo'n beetje alle nieuwe muziek die na 1976 is verschenen kan worden geschaard onder punk en het aanhangen van de punkgedachte, voor wat daar dan ook mee wordt bedoeld.

Die hang naar deze erkenning, ik weet niet waar het vandaan komt, maar blijkbaar is hier sprake van een teer puntje. Waarschijnlijk ter compensatie dan wel als rookgordijn ter maskering van de marginale rol die de punk uiteindelijk in de muziek heeft gespeeld.

Bespreking van The Police: het gaat niet om de groep en of het goed is of slecht wat ze spelen, allereerst moet worden erkend dat het hier gaat om een punkband.

Daarbij wordt constant de suggestie gewekt, dat de 'oude rockers' uit het verleden, stoffige, slaapverwekkende muziek maakten die bovenal als een soort van ballotage-commissie anderen ervan weerhielden om ook muziek te produceren.

Je ziet het voor je: Mick Jagger die in 1975 als voorzitter van de commissie zijn hoofd schudde tegen Sting: "Nee hoor, ga jij nog maar een tijdje voor de klas staan". Sting durfde jaren geen muziekinstrument meer aan te raken, dat begrijp je. Gelukkig waren er de Sex pistols!

Alleen de punk heeft ons gered van deze mensonterende situatie, de enige stroming met het juiste gedachtegoed, de uitvinders van de Do it yourself methode, heb ik net gisteravond weer geleerd.
Alsof de bestaande bands niet zelf bezig waren hun eigen muzikale paden te bewandelen.

Natuurlijk is er een punkbeweging geweest, uiteraard ook punkbands en groepen die zich later hebben laten inspireren door de punk. Maar 35 jaar na dato kun je inmiddels alles wel een beetje in perspectief zien. Dat geldt ook zeker voor de carriere van Sting en The Police. Daar is maar hééééél weinig punk aan.

Beste Musican, ik zal nooit zeggen dat oude rockers, stoffige slaapverwekkende muziek maakten. Je weet zelf wel, dat ik juist een enorme fan ben van begin jaren 70 muziek. Daarentegen vind ik jouw mening over punk ietwat aan de kortzichtige kant.

Een muzikaal klimaat bestaat niet alleen maar uit de artiesten. Muziek recensenten, platenlabels,het kopend publiek danwel de radio of televisiemedia, allen dragen bij aan een muzikaal klimaat. Het muzikale klimaat in het begin en midden van de jaren 70, had nog die zelfde soort bewijzingsdrang als die van eind jaren 60. Dit zorgde voor grote liveshows en grote bombastische rockepossen vol met allerlei technische hoogstandjes. Denk maar een aan prophet song van queen met zijn a cappela intermezzo.

Dit zorgde ervoor dat een grote groep, creative maar minder technisch bekwame muzikanten, geen platencontract kregen of zich zelf waardig achtten om platen uit te brengen.

Punk, zorgde ervoor dat de blik van de muziekindustrie zich minder ging vestigen op techniek, maar meer op zeggenschap en creativiteit. Samen met de (relatieve) vernieuwingsdrang van de jaren 60/70 zijn dit nog steeds invloeden die in de moderne rock te vinden zijn. Hierdoor kreeg je een heel nieuwe muzikale impuls en een fris muzikaal klimaat in de jaren 80.

The police is begonnen als een punkband of ten minste een band zwaar geïnspireerd door punk. Beluister maar eens de single Fallout of lees maar eens het boekwerk bij message in box.

The Police was aanvankelijk degelijk een punkband maar verrijkten al snel hun sound met o.a. reggae. Men spreekt daarom over postpunk, bands die aanvankelijk met punk begonnen en hun horizonten verbreden (naast the Police ook the Clash, Joy Division, the Cure ...).

Men vergeet vaak ook aan te halen dat de muziekpers voor de komst van de punk zeer elitair was en enkel experimentele of complexe muziek (progrock bv.) of met veel diepgang bij hen genade kende. Muziekstukken die te gemakkelijk in het oor lagen of niet meer dan 3 akkoorden kenden werden door de muziekpers steevast in de grond geboord. Met (post)punk wilden bands bewijzen dat men met beperkte middelen ook creatief kan zijn.

op zich was deze focus op complexe muziek, niet zozeer de schuld van de muzikanten maar de schuld van het luisterend publiek,de platenlabels en de muziekpers. Veel punkers hielden zelfs van deze complexe muziek. Zo was John lydon fan van Jethro tull. Punk wou ruimte creëren voor minder complexe en technische muziek. In deze opzet zijn ze duidelijk geslaagd.

Destijds was je nog aangewezen op muziekrecensies, ouders en je vriendenkring wat muziekkeuze betreft. En als je toen geen fan was van bv. Yes, Genesis of Jethro Tull begreep je niets van muziek.

Punk kwam in Groot-Brittannië vanuit de arbeidersbeweging en wilde van het elitaire karakter van de popmuziek af. Er was terug plaats voor kleinschaligheid en jonge muzikanten zoals popmuziek in zijn vroege periode (jaren '50).

vandaar dus ook born in the fifties

De suggestie wordt constant gewekt, dat er niets anders was dan Yes, Genesis en aanverwante groepen.

Niets is minder waar, wie even de hitlijsten van halverwege de jaren '70 bekijkt.

Er heerst een buitengewoon onterechte agressie tegen deze bands, alsof zij verantwoordelijk zijn voor muzikale wangedrochten in plaats van prachtige muziek.

Dat punk is ontstaan is wat mij betreft prima; de agressie jegens andere muziekgenres is volstrekt ten onrechte. Overigens, het aantal mensen dat punk leuk vond was, in verhouding met de rockdinosaurussen van weleer ook minimaal.

Niemand die zich hier verder in de discussie mengt heeft iets tegen die bands.
Feit is gewoon dat punk iets los maakte.

Zie het tot een straatvoetballertje die het tot het eerste schopt.
Slordig spel, maar wel effectief.
Juist hierdoor moeten de gevestigde orde zich meer bewijzen, waardoor ze vaak beter worden.
Juist een positieve vernieuwingsdrang die tot verbreding leid.

Ik hou zeker van punkmuziek, maar heb meer met de postpunk en wave die zich hieruit ontwikkeld.
Vandaar dat ik het belang van de punk hoog aan schrijf.
Maar ook ik luister net zo lief naar Pink Floyd of Marillion.

zoals ik al in mijn review schreef:

The Police speelde weliswaar geen mooi voetbal, maar scoren konden ze wel. Goedkope opsmuk werd, in deze jaren, vervangen door pure doeltreffendheid.

Ik kan me dan ook aardig in jouw betoog vinden.

Punk was niet zozeer gericht tegen die progrockbands maar tegen de grote platenmaatschappijen (vandaar dat de meeste punkbands in eigen beheer uitbrachten) en de elitaire muziekpers (die de progrock constant ophemelde).
Overigens vind ik zowel de progrock als de postpunk interessante stromingen.

Ik neem het toch wat op voor de muziekpers uit die tijd. Althans, die in Nederland , LucM.
Muziekkrant Oor bijvoorbeeld besteedde niet alleen veel aandacht aan de nieuwe stroming , zij bewierookten die zelfs.
Van Sex Pistols tot Elvis Costello , The Damned , The Jam , The Clash, Joy Division of The Police aan toe. Juist groepen zoals Yes of Pink Floyd werden toen zeer kritisch beoordeeld.
Misschien dat de 'serieuze ' muziekpers in Belgie anders reageerde ?

Maar dan vraag ik me af of dat ook zo was begin jaren 70 bij de stooges, velvet underground of in 1976 met het debuutalbum van de ramones.

Nou , Misterfool , The Ramones werden gelijk omarmd door Oor.
Iggy Pop en Lou Reed stonden in '76 eveneens in hoog aanzien.
Aangaande de rest is het archiefwerk voor mij.
In '67 verscheen de beroemdste plaat van The Velvet en in '69 ( meen ik ) die van The Stooges. Oor bestond toen dacht ik nog niet. Wel had je toen Aloha . Of die reeds in '67 over The Velvet schreven , betwijfel ik. Die plaat was toen slechts bij een kleine elite bekend.
Wel interessant om zoiets eens na te gaan. Dank je wel dus voor je bijdrage , Misterfool !

Édit: Aloha verscheen pas in '69 voor het eerst . In '71 volgde 'Oor ' . O.a. Roxy Music('72) , Reed , Bowie en Neil Young werden toen al de hemel in geprezen.

OOR is zeker jaren toonaangevend geweest.
Al kun je dat nu niet meer voorstellen.

Punk was aanvankelijk ondergronds en kwam pas rond 1976/1977 naar voren, net op het moment dat hard-, glam- en progrock op hun retour waren.
Overigens heb ik postpunk/new wave steeds als een nieuwe vorm van progrock beschouwd.

Hoe bedoel je?
Qua succes?
Progrock als tijdsbeeld van de jaren 70, en postpunk/wave voor de jaren 80?

Dan snap ik je punt wel.

Een nieuwe vorm van progrock , LucM ?
Heb je een borrel teveel gedronken op de Nederlandse overwinning van vanavond of begrijp ik je nu verkeerd ?

New wave vind ik even progressief/vernieuwend als de progrock voordien, dat bedoel ik ermee.

Ja , nou begrijp ik je beter , LucM

Voor mij betekende punk en new wave een nieuwe vorm van rock and roll. Terug naar de basics . Simpel en direkt. One , two , three !

Dit album, alhoewel eigenlijk verre van perfect, hebben we in ons jeugdhuis destijds zo ongeveer grijsgedraaid!
Niet perfect, want bijvoorbeeld Peanuts vind ik maar zo-zo, maar toch, de "feel" van heel dit album zat en zit me heel lekker. Dus puur gevoelsmatig blijf ik bij mijn 5 sterren, en nummer 8 zing ik met recht en rede nog wel eens uit volle borst mee!

Tja, en leuke platen die op je 20ste uitkomen.... daar raak je (gelukkig) nooit meer van af!

Ik weet nog het moment toen ik 'So lonely' voor het eerst op de radio hoorde, had nooit van The police gehoord. Wat een te gekke sound en wat orgineel en die stem in combinatie met de energie. De Lp snel daarna gekocht. Eén van de beste debuut platen en voor die tijd behoorlijk vernieuwend.

The Police heeft een punksingle uitgebracht voor hun debuutalbum, schrijft Lonesome Crow hier op Mume. Nou, dat heb ik nooit geweten. Goeie informatie. Maar dan het debuut: Outlandos, waarover we het hier hebben. Daarop speelt dus voor het eerst Andy Summers mee. Had Summers trouwens niet op het conservatorium gezeten?
Op Outlandos hoor ik toch wel te veel ingenieuze ritme en tempo wisselingen en zeer professioneel drum en gitaarspel om van punk te spreken. Tenminste als je punk opvat als terug naar de eenvoudigste en rechtlijnigste popsong en een protest tegen de muziekindustrie en de maatschappij in het algemeen.
Dat hoor ik bij The Police niet. Veel te goed, te doortimmerd, veel te "moeilijk" al eigenlijk. Reggae-ritmes !!!

Overigens: wat klopt er nou werkelijk van dat romantische beeld over punk dat sommigen zo graag koesteren? En hoeveel echt goeie muziek is er eigenlijk gemaakt die nou nog beklijft? Wie draait zijn oude punkplaten nog regelmatig.
En vergelijk dat met de bands waartegen punk zich afzette?
Wat ik heel positef aan punk vond was dat het een wegbereider was van bands die snelle, puntige popsongs maakten, met echte muzikale kwaliteit. Eigenlijk is zo bezien The Police al post-punk, net als Elvis Costello, The Clash, Joe Jackson enzovoort.

Ik heb wat dezelfde benadering tegenover punk hoor, bertus99. Die baanbrekende plaat van de Sex Pistols, Never Mind the Bollocks, vind ik ook maar voor de helft geslaagd.
Punk was vooral leuk omdat het de mensen wakker schudde; de symfonische rock was té bombastisch geworden, die had zijn beste tijd eigenlijk in 1977 al gehad.
The Police is uiteraard stukken interessanter dan de meeste punk, voor mij toch;
Maar uit de punk kwam wel rechtsreeks de new wave voort, en die bracht ons toch kakelverse klanken, ik denk niet in het minst aan Joe Jackson, Ian Dury, Elvis Costello, The Clash, Nick Lowe en dergelijke artiesten; Ook Blondie kwam zogezegd uit de punkscene, terwijl die toch erg puntige en strakke prima popplaten hebben afgeleverd.
En The Police is eigenlijk gewoon steengoede popmuziek of rock, zoals je wil, ik ben niet zo'n pure vakjesdenker, dacht ik...