Jacco Gardner - Cabinet of Curiosities (2013)

Ja meneer IJsbergsla. Daarnaast moet je misschien niet reageren op muziek die niet in jouw straatje ligt. Als je een 2,0 geeft voor The Kinks 'Preservation Society' kan je dergelijke muziek imo helemaal niet begrijpen, noch op een waarde schatten.

Kritiek op het retrogehalte kan ik begrijpen, over het ontbreken van een eigen karakter van deze plaat kan ik discussiëren, maar het (onterecht) in een bepaald hoekje duwen van deze muziek en dat hoekje afkraken met hele gesimplificeerde karikaturen is imo een beetje simpel...

Dat er een vergelijking wordt gemaakt met folk is niet zo geheel vreemd. De psychedelische hippie geluiden van bands als The Beatles (niet echt het juiste voorbeeld met maar twee psychedelische platen), Grateful Dead, Jefferson Airplane en Cream waren sterk folk-geörienteerd en kenden hun oorsprong daarin.

Hier sluit ik me helemaal bij aan. Iedereen met snor en baard, introverte mensjes, wat een onzin. Ik heb het idee dat er juist veel jongeren op dit moment naar dit album luisteren en misschien door Cabinet Of Curiosities verder in de muziek van de jaren '60 duiken.

Maar Grateful Dead, Airplane en Cream lijken in de verste verte niet op Jacco Gardner. Het debuut van de Dead misschien een klein beetje, maar die heeft dan weer niets met folk te maken. Cream trouwens ook niet; is sterk op blues geënt.

ben de plaat nu aan het luisteren op luisterpaal.
Niet onaardig moet ik zeggen, maar hij zal mijn platenkast waarschijnlijk niet gaan halen.
Ik zal m downloaden.

Erg lekker album van Nederlandse bodem. Een beetje apart, maar slaat daarin niet door. Ik ben zelf eerlijk gezegd niet heel bekend in de 60s, maar moet af en toe aan The Doors denken?

Los van zijn invloeden vind ik het gewoon een erg goed album. Geen mindere nummers. Alles luistert enorm lekker weg en zijn stem is een goede aanvulling op de muziek. Ik houd wel van dit soort muziek.

Met de Doors is je referentiekader nog niet erg groot en hebben niets met Jacco gemeen, maar je bent aardig op weg


Als je dit mooie muziek vind, dan is er een gigantische wereld die aan je voeten ligt.
Veel albums van tussen '66 en '69 baden in de sfeer dat het album van Jacco Gardner uit ademd.

Pink Floyd ben je vast bekend mee, en ik wil niet de wijsneus gaan uithangen, maar wil best wat albums noemen die je kan beluisteren als je dit waardeerd en je een nieuwe muzikalewereld wil gaan ontdekken:

Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
Syd Barrett - Barrett (1970) (The Madcap Laughs ook hoor, maar die is misschien iets minder toegangkelijker, maar wel stukken beter!)
Love - Da Capo (1967)
Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)

Niet te underground, gewoon een aardig start punt !

Ik wil ook niet de wijsneus uit hangen, maar dit klinkt verre van de muziek van The Doors.

Jacco Gardner wordt de hemel in geschreven, en Cabinet of Curiosities moet raakvlakken hebben met The Piper at the Gates of Dawn van Pink Floyd.
Die mening deel ik niet geheel, Pink Floyd zette daarmee wel een harder en meer psychedelischer geluid neer.
Watching The Moon is een uitzondering, die heeft wat weg van een tragere Astronomy Domine.
The Doors hoor je inderdaad er ook in terug, maar dan in The Riddle, dat haperende orgeltje zit ook in nummers als You're Lost Little Girl en Alabama Song.
Ik hoor een typische Excelsior artiest, die prima in het rijtje Daryll-Ann, Ceasar en Johan en past.
Het grote verschil is dat de gitaren hier niet op de voorgrond treden.
De stem van Jacco doet mij ook regelmatig aan die van Damon Albarn van Blur denken, en muzikaal lijkt het op het Franse Air.
Zeker ook geen misselijke artiesten.
Hoe dan ook, een prima plaatje uit de Excelsiorstal.

Voor mij doet het denken aan het eerdere werk van Pink Floyd; denk zelfs aan Syd Barrett..zeker bij het eerste nummer

Is de (te) hoge waardering van dit album het gevolg van het nog maar matig op gang gekomen muziekjaar 2013. Alle vergelijkingen die ik hier al heb gelezen kloppen. Maar vergelijken is nog niet van gelijk niveau met bv Piper at the Gates of Dawn.

Matig op gang komen van 2013? Gezien je lage beoordeling voor dit album zal ik het er maar ophouden dat onze smaken mijlenver uit elkaar liggen

Ik zie de huidige 3,71 eerder als een te lage waardering voor het album. Ik heb het idee dat er veel mensen dankzij de grote media-aandacht met deze plaat in aanmerking zijn gekomen terwijl het absoluut niet in hun straatje past. Plus dat hoge bomen veel wind vangen, zeker in Nederland. De eerste week stond het album nog rond de 4 stemmen, ik zou dat uiteindelijk een meer terechte score vinden.

Ik kan hier helemaal niets mee. Goed geproduceerd, goed gezongen, heel erg echt Engels accent, mooie melodieen, goede arrangementen, mooie instrumentatie. Maar ik kan maar niet afkomen van het hevige verlangen Syd Barrett (of vroege Floyd) te draaien als ik dit op zet (overigens cd in bezit door Excelsior supporters club). Ik snap dat ik niet de enige ben, maar wilde dit toch even kwijt. Ik vind dit een zeer goede kopie in de ruimste zin van het woord.

Het is natuurlijk geen kopie, dat snap ik wel. Ik zie een schilderij voor me van een bos viooltjes in een rode vaas, geschilderd precies in de stijl van van Gogh, met dezelfde penseelstreken, met dezelfde verf, met dezelfde samenstelling, in 2013. Allemaal heel knap en met grote toewijding en liefde geschilderd en geen kopie (want van Gogh heeft geen bos violen geschilderd), maar volstrekt en dan ook volstrekt overbodig. Was die bos violen nou door een tijdgenoot van van Gogh geschilderd, dan had het nog interessant geweest.... Ik ga liever naar het van Gogh museum....

Het komt wellicht wat merkwaardig of warrig over, maar dit is wat ik van de week voor me zag toen ik voor de 4e keer het album halverwege afzette uit pure verveling. Had wel tot gevolg dat ik na lange tijd Syd en consorten weer een uit de kast haalde. Ik weet nog niet of ik hier wel op ga stemmen, misschien moet er nog iets op z'n plek vallen....

Overigens wel een mooie hoes (die me deed denken aan de hoes van "A Saucerful Of Secrets"). Ik geloof dat ik nu maar ophoud....

@ LInius. Valt best mee hoor met onze smaken. Maar ik herken hetgeen Codex schrijft. Heeft zeker met mij leeftijd te maken.Laat je gaan en geniet van dit album. Jij geeft op jouw manier de geschiedenis door aan een nieuwe generatie.

Ik reageer op alle muziek beste Chronos85, dus ook op dit overschatte album.
En dat ik jou favoriete Kinks album blijkbaar niet begrijp maakt me ook helemaal niets uit.
Met jou 2 sterren albums bemoei ik me ook verder niet. Verder is het prima dat jij wel opgewonden raakt van dit album.

Vanavond zie ik Jacco Gardner eindelijk live. Ik ben erg benieuwd...

Ha ! Tijdje naar geluisterd en ik werd door Gardners album juist een totaal andere oude weg ingeslingerd ! Ging hierdoor weer naar de vroegere albums van Yes luisteren ( vraag me echt niet waarom ).

Het jammere is wel dat ik hierdoor dit album vrij snel vergat. Misschien is dat het verschil tussen het werk van de jaren 60/70 en dit nieuwe werk : het ene blijft hangen en het andere wordt vrij snel vergeten ( we gaan met z'n allen weer snel naar een andere nieuwe belofte -of onze oude liefdes - luisteren )...

Valt toch lichtjes tegen. Ik mis, als velen, een eigen smoel van Jacco Gardner. Het blijft allemaal een beetje braaf en binnen de lijntjes. Clear the Air schepte misschien wel te hoge verwachtingen. Dit blijft een fantastische single, waar het eigen smoelwerk wel getoond wordt. Het licht psychedelische refrijn, daar had ik nog veel meer van willen horen. Slecht wordt het nergens, maar de rest is wat mat. Daarentegen vormt het album wel een heel mooi geheel, een fijn soort trance. Waar dit vaak andersom is, zal ik hiervan niet vaak een nummer los willen luisteren.

Het krijgt van mij het voordeel van de twijfel: 3,5*

Een halfje eraf hier. Hoe vaker ik het hoor, hoe meer de muziek me begint tegen te staan. Echt heel knap studiowerk van Gardner, maar uiteindelijk gaat het toch om de liedjes en die beginnen me door het zeurderige karakter alleen maar te irriteren. Ik zet The Millennium wel weer op.

Kan je helemaal volgen Herman. Irriteer me ook mateloos aan dit album. Fijn dat er liefhebbers voor zijn. Boeit me ontzettend hoe smaken uiteen lopen. Ik luister graag naar het veel gebruikte vergelijk met het vroege PF werk. Zeurderig is wellicht een goeie omschrijving. Erg irritant.

5 sterren in het AD, nou nou

5 sterren is inderdaad wel heel overdreven, dan zou hij een klassieker hebben afgeleverd. Dat is echt niet het geval. Morgen ga ik hem live zien, ik ben benieuwd!

@Broem: Inderdaad. Heb mijn best gedaan, maar eigenlijk heb ik het na drie nummers al helemaal gehad met deze plaat. Dan voelt 40 minuten (geneuzel) opeens best lang. Heb nu zelf Friend & Lover aanstaan, daar word ik dan wel weer blij van. Kan Jacco nog wat van leren qua catchiness.

Misschien dat ik hem nog een laatste keer draai, maar het kwartje lijkt toch vooral de verkeerde kant op te vallen. Eigenlijk vind ik ook alleen het slotnummer echt een duidelijke connectie hebben met Syd Barrett waar vaak naar verwezen wordt. Liefhebbers kan ik nog wel deze Spotify-playlist aanraden, samengesteld door m.n. Guuz Hoogaertz en Jacco Gardner zelf: Baroque Pop by Guuz Hoogaerts on Spotify - open.spotify.com

Drie sterren voor Jan en Annie, nou nou.

Sinds kort staat StuBru aan bij mij op werk en daar hoor ik Jacco ook voorbij komen. Jammer dat sommige leuke platen nog niet eens tot onze zuiderburen doordringen en dat deze gehypte plaat daar wel meteen wordt gedraaid, terwijl dit in mijn oren niet echt bijzonder is.

Naar aanleiding van de lovende recencies en superlatieven over dit "wonderkind", deze plaat diverse malen beluisterd. Maar wat ik bij deze neo-sixties psychedelica mis is humor, gekte en surrealisme.
Het zit muzikaal allemaal prachtig in elkaar, maar het is allemaal zo braaf en uiteindelijk ook saai.

Voorbeelden te over hoe het wel kan en dus al gedaan is: Piper at the Gates, het solowerk van Syd Barret en niet te vergeten het alter ego van XTC; The Dukes of Stratosphere.

Een pluspunt is wel dat ik al die oude platen weer eens ga herbeluisteren...

Het is nergens echt spannend, dat bleek ook bij het optreden in supermarkt Den Haag. 3 voor 12 was reuze enthousiast maar ze speelde 1 nummer van 70 minuten en toen gingen ze limonade drinken.

Volledig mee eens: het werk van Gardner kan niet tippen aan de producties van iemand als Curt Boettcher en geestverwanten als Billy Nichols. Qua sound klopt het allemaal perfect, maar ik vind de liedjes gewoon niet zo goed.
De juichende recensies zijn, denk ik, vooral gebaseerd op het feit dat een Nederlandse jongen dit soort muziek maakt, maar ik vraag me af hoeveel recensenten echt op de hoogte zijn van het oospronkelijke genre waaraan Gardner refereert.
Want hij steekt echt schril af bij de uitvinders van het genre.

De belangstelling uit Engeland was al in gang gezet door de liefhebbers van dit genre het moet dan toch opgepikt zijn vanwege kwaliteiten ipv nationale sentimenten?