Jacco Gardner - Cabinet of Curiosities (2013)

Mijn huidige top 10 over 2013 kent zelfs 5 artiesten uit Nederland: Mister and Mississippi, Lilian Hak, Janne Schra, Frank Boeijen en Jacco Gardner.
Dat is volgens mij nooit eerder voorgekomen. Natuurlijk verandert dit de komende maanden wel weer maar het valt wel op want ik vind alle 5 behoorlijk goed.

Live wellicht, maar op de plaat speelt Jacco alles zelf. Behalve de drums, die dan weer niet

Vandaar die nieuwe drummer dus

Ik ben het eens met eerdere berichten van o.a. Herman. Dit vind ik misschien wel de meest treffende opmerking die hier gemaakt is:


Ik las in een recensie al vergelijkingen met Curt Boettcher, come on.. iets kritischer mag hier wel naar geluisterd worden. Het lijkt verder steeds meer iets typisch Nederlands te worden om onwijs hard van stapel te lopen bij albumreleases van eigen bodem. Eerder ook al met Go Back to the Zoo, Carice van Houten en Tim Knol (en de lijst gaat nog wel even door). Merkwaardige ontwikkeling.

Het is wel een veelbelovend debuut zonder missers, maar het klinkt nog een klein beetje eenzijdig. The Piper at the Gates of Dawn heeft dan toch een stuk meer onderlinge variatie in de nummers. Een keertje vlammen of freaken zou hier eveneens niet misstaan.

Het is al weer een jaar geleden dat ik zo enthousiast was over een Nederlandse release (Dodecahedron). Cabinet Of Curiosities is een heerlijke luisterplaat die inderdaad aan de rustige kant is. Maar dat vind ik helemaal niet erg, af en toe hangt er een mysterieuze sfeer aan. Ik heb genoeg albums gehoord die teruggrijpen naar de sound van de jaren '60 maar dit is een van de betere.

Op zich niks mis mee. We voelen ons al jaren erg ondergesneeuwd door het geweld uit België dus er is niks mis mee om eens wat trotser te zijn op artiesten van eigen bodem.
Toch leuk dat het ook internationaal zo opgepikt wordt?!

Nederland staat juist bekend om 'de hoge bomen die veel wind vangen' en 'steek vooral je kop niet uit boven het maaiveld' ik wil dus eerder zeggen: prima ontwikkeling.

Dat zeker, maar het neemt soms wel erg grote proporties aan. Bij The Kyteman Orchestra werd zelfs al gedaan alsof het een instant classic is. Was denk ik niet in die mate het geval geweest als Kyteman toevallig geen Nederlander was.

Dus wat ik zeg: het werd eens tijd! Beter dan dat afkraken waar we hier nogal goed in zijn.

Er gebeuren op indiepop en rock dingen genoeg leuke dingen in Nederland die echt nog niet zoveel aandacht krijgen. Er komt bijv. veel kwaliteit uit bij de labels Subroutine Records en Beep! Beep! Back Up The Truck.
En genoeg van die dingen kunnen internationaal ook echt wel mee (maar door dat we ze in Nederland al niet te veel aandacht gunnen wordt het buitenland helemaal moeilijk).

Deze gisteren bij de Instore in Concerto gekocht en moet zeggen dat het een leuke plaat is. Totaal niets nieuws, maar wellicht dat er in de toekomst nog meer een eigen draai aan wordt gegeven.

Frappant trouwens dat hier het Amerikaanse label en niet Excelsior staat vernoemd...

Ik heb het gecorrigeerd.

Een geval van te veel willen klinken 'als' , en dan vergeten dat muziek meer is dan 'een sound' , een omhulsel, een vorm.
In dit geval een omhulsel van emotionele leegte wellicht
Slaapverwekkende poging iets te laten herleven waar de essentie niet van wordt begrepen.

Er is in dit land blijkbaar een groot gebrek aan oorspronkelijkheid, als dit al zo wordt opgehemeld.

Wordt in het buitenland (Engeland en VS) net zo goed opgehemeld, dus die laatste opmerking is niet helemaal terecht. Heeft niet zoveel met Nederland te maken.

Wat ik hiervan gehoord heb klinkt wel leuk, al ben ik nog niet volledig om. Zal het hele album binnenkort eens een kans geven.

Mwoah. Ik mis toch vooral de P van Persoonlijkheid.

Iets meer werken aan een eigen geluid en karakter en het kan misschien nog wel wat worden met één van de opvolgers.

...oh, is dat zo? Nou dan zal het een teken van de tijd zijn zeker: vorm over inhoud of zoiets.
Maar het feit dat dit al op Radio 1 langs kwam geeft mij te denken. Blokhuis approved zeker?

In ieder geval; ik doe de deurtjes van dit kastje maar weer dicht: de inhoud beviel me niet, rook ook niet helemaal fris, en ik werd er niet nieuwsgierig van.

Valt ook wel mee met die ophemeling, het is meer het feit dat Jacco Gardner het überhaupt tot Pitchfork heeft geschopt en dat dat in Nederland dan flink wordt opgeblazen. Het is wel een gezellig plaatje, maar het mist inderdaad karakter. Het was leuk geweest als er wat meer emotie in had gezeten. En eerlijk gezegd word ik er af en toe ook wel een beetje kriegel van als de mellotron weer van stal wordt gehaald. Een originele wending hier of daar zou ook wel welkom zijn geweest, er zit weinig spanning in de plaat.

Mensen die het wat maffer en karaktervoller willen zouden deze plaat eens moeten proberen:
Connan Mockasin - Forever Dolphin Love (2011)

Wanneer je als Nederlander besproken wordt op invloedrijke muzieksites als NME, Pitchfork & The Gardian, word je al snel bestempeld als veelbelovend talent. Wanneer dit gebeurt als je nog niet eens een debuutplaat uit hebt, mag je daar een serieuze hype bij optellen. Heel gevaarlijk al die hoge verwachtingen, maar niet voor het 24-jarige wonderkind Jacco Gardner. Naast zijn bezigheden als helft van The Skywalkers en bijspringend lid van Lola Kite, werkte hij jaren aan zijn debuut Cabinet Of Curiosities in Hoorn. Gardner puzzelde alles (op de drums van Jos van Tol na) zelf in elkaar. Het resultaat licht vanaf vandaag in de winkel en klinkt als de hoes; sprookjesachtig.

The Byrds, Pink Floyd, Love, Brian Wilson, na het beluisteren van Cabinet Of Curiosities is het wel duidelijk welke platen Jacco Gardner in zijn kast heeft staan. Verschuilen voor zijn invloeden doet hij niet. Deze liggen namelijk overduidelijk in de jaren '60. Hoewel veel liedjes klinken alsof ze er al decennia lang zijn, weet Gardner de sfeer toch eigentijds te houden. Een stijl die mede dankzij bandjes als Tame Impala, Allah-Las en (recentelijk) Unknown Mortal Orchestra weer terug van (niet) weggeweest is.
Cabinet Of Curiosities is een plaat geworden waar je hoe dan ook vrolijk van wordt. De liedjes zijn luister vriendelijk, psychedelisch en zitten lekker in elkaar. Bovendien is de productie van Gardner zelf om je vingers bij af te likken. Het inmiddels bekende 'Clean The Air' blijkt een uitstekende opener, en ander voorproefje 'The Ballad Of Little Jane' is een evengoede afsluiter. Maar daar tussenin gebeurt ook genoeg moois. Zeker de eerste helft van de plaat is geweldig. De dromerige en melodische melodieën in 'The One Eyed King', 'Puppets Dangling' en 'Where Will You Go' behoren tot de hoogtepunten van de plaat.

Toch weet Cabinet Of Curiosities niet tot het eind te boeien. Hiervoor is de plaat wat aan de lange kant en blijkt Gardners zogeheten Baroque Pop - helaas - ook een tikkeltje saai. Maar wat wil je ook van een debuterende artiest? Er is al heel wat geschreven over Gardner, en de hele vaderlandse muziekjournalistiek is het er wel over eens; dit is een wereldplaat. Net als Traumahelikopter eerder dit jaar, is Jacco Gardner een aanwinst voor de Nederlandse muziekindustrie.

Van: Daan's Muziek Blog

wow, nummer 1 in rotatielijst..'t is natuurlijk een nederlande site (musicmeter), maar toch:) is't de moeite? morgen live in trix (antwerpen). ik lees hier in de vorige post: 'wereldplaat'. maarja, met alle respect, nederland heeft niet veel voortgebracht afgelopen decennium ofwel komt de echte kwaliteit niet tot in belgië, dat kan ook..

hehe, ik merk hier connan mockasin. die wil ik ook gaan zien. ook al ken ik er nog maar 1 liedje van:)

Genoeg goeie platen uit Nederland, maar bv. StuBru pakt maar heel weinig op, terwijl die wel elke tweederangs Belgisch bandje laten horen (gelukkig ook een hoop eersterangsbandjes ).

Zaterdag speelt Jacco Gardner een instore in de Plaatboef Rotterdam, om 16.30! Wellicht dat hij dit album ook signeerdt, komt dat zien!

Hij signeerd idd, heeft mijn exemplaar ook gedaan afgelopen zaterdag, elpees trouwens kunnen een persoonlijkere boodschap krijgen desgewenst.

Ik zet mezelf toch in het hokje 'begrijpt de (mini)hype niet'.

Dat die jongen in feite niets anders doet dan het tot halflauwe temperatuur opwarmen van de grootste open deuren van Arthur Lee en Colin Blunstone is nog te vergeven, sterker nog, het is de belangrijkste kwaliteit van de plaat, simpelweg omdat het best aardig is uitgevoerd.

Maar die liedjes vind ik echt niet goed genoeg. Saaie, lijzige melodieën, domme, nietszeggende teksten en flauwe refreintjes die maar doorzeuren en -zeuren en -zeuren. En zeuren. En dan die zaaddodende stem van die man! Nee sorry, veel plezier ermee, ik ga verder kijken wat 2013 nog meer te bieden heeft.

Het is "signeerdt" jongens.echt waar

Wellicht een beetje ongenuanceerd uitgedrukt maar kan niet anders zeggen dat je de spijker op z'n kop slaat. Wat een wanstaltige plaat. Maar ja, wellicht een cliché, ieder z 'n smaak

Inderdaad de spijker op zijn kop. Zeurderig, dat is ook hoe ik deze plaat (steeds meer) ervaar.

Die psychedelische deuntjes vind ik wel geweldig, maar ik denk ook dat de kans groot is dat ik uiteindelijk hetzelfde ga ervaren.

En daar is ie dan, het zoveelste overschatte album in de actuele folk scene, waar iedereen met snor en baard achteraan rent. De jaren 60 herleven, althans de hippie-folkscene, want op Rock N Roll gebied is het vandaag de dag erg stil. Het geneuzel van Gardner en zijn collega's komt je al snel de strot uit. DWDD zal wel weer erg enthousiast zijn. Maar ik ben te cynisch, misschien dat alle introverte mensjes van 2013 deze liedjes straks rond het kampvuur graag wllen meezingen. Aan mij gaat het in ieder geval voorbij.

Tja, met folk heeft dit volgens mij niet zo heel veel te maken. Het is veel meer light-psych met een vleugje barokpop.

Vergelijking met folk snap ik ook niet helemaal. Psychedelische barokpop. Bekt ook wel lekker.