Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Wat op zich heel jammer is, beide bands hebben geweldige muziek gemaakt. Ik vraag mij af wat er op tegen is dat andere mensen daar van houden, ik geloof niet dat het type Yes en Genesis aanhanger kan worden geschaard onder de categorie agressieve voetbalsupporters.

Overigens zijn zowel Yes als Genesis vanwege interne conflicten en bandwijzigingen afgestapt van langdurige prog/symfo nummers, niet vanwege de punk.

Ik protesteer.
Ik heb dit NERGENS beweerd.

Quote me if I'm wrong ... zeg me waar ik dat zeg.

* Ik heb de andere muziek in de discussie nooit vervelend genoemd.
* Ik heb nooit gesteld dat deze muziek door de punk werd weggevaagd.
* En ik heb nog minder over hitlijsten gesproken.

Als je wil discussiëren, doe het dan eerlijk alsjeblieft.

En ik maar denken dat de Soundtrack van Saturday Night Fever de oorzaak was voor minder belangstelling voor Prog of Symfo.

Eigenlijk is die belangstelling nooit weg geweest; al snel kwamen bands als Marillion.
Toen was het punk tijdperk alweer ten einde.

Het ontstaan van postpunk was wel een vervolg van de punkstroming.

Johnny Rotten verkondigde een hekel te hebben aan progrock.
Pink Floyd sloot zich af, en bouwde van schrik een muur om zich heen.
Emerson, Lake and Palmer stuurden Peter Gunn op hem af, om hem te schaduwen.

Veel bands uit de jaren 70 die hier genoemd worden scoorden flink met singles in de jaren 80 of eind 70.

Pink Floyd (Another Brick In The Wall)
Yes (Owner Of A Lonely Heart)
Emerson, Lake and Palmer (Peter Gunn Live)
Genesis (Mama)
Mike Oldfield (Moonlight Shadow)

Het progrock monster was niet verslagen, het hield alleen een winterslaap.

Rotten is forgotten and changed his name in Lydon.

Ik wil het nog wel een keer uitleggen.

Het lijkt wel of muziek een wedstrijd is hier bij dit album, punk versus prog/sympho. Misschien eens voordragen als oplympische discipline, kans op slagen lijkt me klein want dammen heeft het ook niet gehaald. Ik vind muziek vooral iets persoonlijks en zeker geen wedstrijd. Houd je van prog, luister je prog. Houdt je van punk luister je punk. Een persoonlijke muziekbeleving kan gelukkig niemand van je afpakken hoeveel woorden er ook vloeien en wat voor discussie er ook is. Ik geniet op zijn tijd enorm van dit album en heb er een goede score voorover, maar ik wil ook weer niet overdrijven, want zulke vaklui waren dit niet en zo intens beleef ik het allemaal ook weer niet.

Prima, dan begrijp ik je verkeerd, maar wat bedoel je dan te zeggen?

Dat punk gewone (arbeiders)jongeren leerde
dat je geen noot muziek hoefde gestudeerd te hebben
om je gevoelens en gedachten via muziek de wereld in te sturen.

Dat was een reactie tegen een muziekindustrie
die op dat moment vooral draaide op albums van groepen
waarin geschoolde of technisch onderlegde muzikanten
lange, complexe composities schreven.

Die bands noemt men wel eens rockdinosauriêrs.
Pink Floyd, Led Zeppelin, Deep Purple, Yes, Mike Oldfield.
Tegenover de bombast en de complexiteit (zowel op plaat als op podium)
stonden bevoorbeeld The Ramones: 1, 2, 3, 4 go ... en die speelden
bijna 30 nummers tijdens één concertuurtje: rechttoe rechtaan.

Ik heb hiermee geen kwaliteitsoordeel over de muziek willen vellen.

Okee, genoeg off topic wat mij betreft.
Ik sluit hiermee de discussie.

Daar ben ik echt niet te beroerd voor hoor.

En dan verwijs ik toch weer naar de lijst op MuMu. Die lijst laat helemaal niet dit soort muziek zien. Het is ook opvallend dat doorlopend dezelfde namen in dit verband worden genoemd. ELO, Pink Floyd, Genenis en Yes. Dat is het wel zo'n beetje. Over Neil Young, Dylan of Stevie Wonder heeft niemand het.

Ik denk dat het ook niet om die gaat ; volgens mij gaat het om pretentieuze, bombastische en protserige (70's) bands die hier bedoeld worden.

Wat een boeiende verhalen lees ik allemaal bij dit album. Het gaf mij aanleiding het nog eens beter te beluisteren.

Ik moet zeggen: dit is gewoon een zeer goed album (in zijn genre). De teksten geven het tijdsbeeld perfect weer en het lettertype staat naar mijn weten al jarenlang symbool voor punk.

Veel users geven aan slechts een paar nummers écht goed te vinden. Toch vindt ik Bodies, Problems en EMI niet verder onder doen voor de singles. Ik snap er al helemaal niet waarom Green Day in de toplijst te vinden is en deze classic het het een gemiddelde moet doen van verder onder de 3,7.

Minder goed dan het debuut van The Clash maar toch vindt ik hier meer energie van afspringen dan bij Ramones. 4,5*

Ik kan het verhaal van dazzler goed volgen. eerst waren het de conservatorium jongens die de dienst uitmaakten in muziekland, vooral begin jaren 70 met bands als Yes, Genesis, Pink Floyd, Led Zeppelin, Deep Purple e.d. En door de punk die opkwam lieten 'gewone' muzikaal ongeschoolde jongens zien en horen dat je niet intelectueel onderlegd hoeft te zijn om toch iets te kunnen maken wat insloeg als een bom en wat gewoon een totaal nieuw genre aanboorde. Ik ben ook van mening dat de prog/sympho liefhebbers van toen het nu nog steeds zijn. Deze muziekstroming heeft eigenlijk alleen maar iets extra's toegevoegd in muziekland. Het heeft het muzikale vlak alleen maar verbreed. De sympho bands zijn nog steeds erg goed, en ben ik een groot liefhebber van, maar op zijn tijd kan ik ook enorm genieten van een plaatje als dit. Ook de verhalen die over The Sex Pistols de ronde doen vind ik geweldig. Zoiets kun je je tegenwoordig niet meer voorstellen, en is nu eigenlijk wel ondenkbaar. Dit blijft een leuke band die genoeg stof heeft doen opwaaien om er ellenlange discussies over te blijven voeren. Gelukkig maar want daar is een discussie site nu eenmaal voor, en off topic maakt niet uit toch, want als het alleen maar over dit album mag gaan ben je al snel uitgepraat met elkaar, en was je met 2 tot 3 pagina's al klaar met dit album waarschijnlijk.

Laat ik ook maar wat zeggen dan.
Ben ook een liefhebber van prog symfo etc maar kan deze plaat ook prima waarderen.
Ik vind het alleen maar mooi dat zulke diverse stromingen naarst elkaar kunnen bestaan en dat je punk fantastisch vind hoeft niet te zeggen dat je andere stromingen af moet branden (en vice-versa).

Het gemiddelde van 3,66 vind ik prima voor deze plaat, is een ruime ruim-voldoende
De stroom van punkbandjes (in the U.K) die daarna kwamen waren toch wel duidelijk minder, en the Clash vind ik absoluut geen punkband trouwens.
Voor mensen die eens punk willen horen waarin de leden echt goed kunnen spelen kan ik ze het Canadese Nomeansno aanraden.

Wat betreft de prog/punk-verhouding; John Lydon (of Johnny Rotten) heeft nog eens gedineerd met Emerson, en vertelde daar aan hem dat hij altijd groot fan was geweest van het 'instrumenten slopen' van Emerson. En dat terwijl ELP eerst op de 'blacklist' stond van de Pistols...

Johnny Rotten had helemaal geen hekel aan de destijds heersende muziek, het was meer een kwestie van attitude. Wel heeft hij ooit in een interview aangegeven niet zo kapot te zijn van de Rolling Stones en jaren '60 muziek.

Zijn grootste inspiratiebron was het album "Nadir's Big Chance" (1975) van Peter Hammill, jawel, de frontman van de progrockband "Van Der Graaf" waarvan Rotten ook een groot fan was. Op "Nadir's Big Chance" bedient Hammill zich van een 16-jarig alter ego die hij met recht-toe-recht-aan songs tegen de dan huidige muziekwereld laat schoppen. Op dat moment wordt die beheerst door allerlei vormen van glamrock. en worden de randverschijnselen belangrijker dan de muziek zelf. Hammill zingt hierover:

On the values by which this world makes its heroes
then the best violinist ever was Nero,
because he had the most Press
and his fire gimmick was simply the best.

Johnny Rotten heeft Hammils alter ego Rikki Nadir als basis gebruikt en dit verder op geheel eigen wijze uitgebouwd

wat een oeverloos gezever in voorgaande trits berichten, dit is gewoon nog steeds een van de beste en tijdloze rock & roll platen, dikke 5 sterren plaat!

Ik neem aan dat je je eigen bijdrage aan dit draadje hoger inschat?

tja, ooit ging dit over muziek he

Fijn dat je je volstrekt unieke en diepgravende visie met ons wilt delen. Je hebt er nog speciaal een account voor aangemaakt ook zie ik.

Hij was met name gek op de muziek van Captain Beefheart en het nummer Cortez the Killer van Neil Young.

En dit:

http://www.gloriousnoise.com/links/2009/johnny_rotten_lydon_favorite_r.php

met je welnemen...

Ach, hij heeft destijds ook eens gezegd dat ABBA zijn grootste inspiratiebron was. Je moet het allemaal niet zo serieus nemen.

En die link is Lydon in 2009, 32 jaar later dus. Wel aardig dat-ie The Raincoats, Can en Talvin Singh noemt, trouwens. Goede smaak...

Het stond in een interview met Lydon van pak 'm beet een jaar geleden, vandaar dat ik het hier aanstip. En hem serieus nemen? Grapjurk

Ik vind dit op zijn tijd een prachtig album om eens te draaien. Alleen ben ik er tegenwoordig halverwege wel al zo'n beetje flauw van. Dan gaatie uit de spelert weg en komt er veelal een plaatje in van Zappa wellicht.

Ik neem de heer Lydon wel serieus. Je kan ook een inspiritatiebron hebben om totaal het tegenovergestelde te gaan doen.

Ik neem Lydon niet echt serieus als muziek artiest, tis allemaal met een knipoog natuurlijk. Maar anderzijds als ik zie wat ze bereikt hebben met dit album, op dat vlak dan eigenlijk weer wel. ik blijf blij met dit album, en vooral alle verhalen en de hele act eromheen vind ik gewoon geweldig. Genoeg stof immers om eeuwig over te blijven discussieren. Ik denk ook dat je er van houd of het haat. Alle verhalen die de ronde doen over de Sex Pistols vind ik iig geweldig, en op basis daarvan zou iedere serieuze muziekliefhebber minstens de nummers God Save The Queen, Anachy In The Uk en Pretty Vacant eens gehoord moeten hebben.

Ze hebben met dit album absoluut iets toegevoegd in de muziekwereld, of je er nu van houd of niet.

ach ja, leuk plaatje, toen ff, voor een paar weken, verder weinig verheffend

ook wat sneu om nog steeds te touren, half bejaarde neppunker zingt nog steeds over anarchy

hoe serieus kun je dat nemen, niet

Inderdaad nu kun je dat zeker niet meer serieus nemen natuurlijk. Hij is wel over de 50 denk ik. Maar toen in de tijd was het natuurlijk wel enorm verheffend. Maar om je hele carriere op basis van 1 plaat beoordeeld te krijgen is natuurlijk ook erg mager. Daarom vind ik het ook een act, omdat ze het maar 1 album volhielden. Toen was het shokerende er wel af. Het blijft leuk, maar vooral voor toen in de tijd.

Wacht even, dat bedoelde ik niet. Ik neem Lydon wel serieus als artiest, zeker met PIL (meer dan met de Pistols), maar wat hij allemaal beweerde over die muziek en over zichzelf, dat was toch vooral effectbejag. Hoofddoel: zoveel mogelijk mensen de gordijnen in krijgen. Daar had hij een aardig talent voor, deels ingefluisterd en geregisseerd door Malcolm mcLaren (RIP).

@ ricardo:
Het blijft een leuke no-nonsense plaat en ik denk dat vele groepen maar kunnen dromen van hun één-album-succes. Hoeveel exemplaren hiervan zouden al over de toonbank verscheept zijn?