Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Nog nooit van P.I.L. gehoord neem ik aan?

En hier ben ik het dan weer roerend mee eens! Zo vormen we een doorlopende cirkel hier

Ah, Fatima is de slimste van de klas!


Punk was bedoeld tegen de enige andere muziekstroming die blijkbaar bestond in die tijd, de symfo? Gelukkig zijn er de muzieklessen van Fatima


Oude garde tot zwijgen gebracht ten tijde van de punk? Fleetwood mac, Yes, Eagles, Genesis. Ik noem er slechts enkele, maar ze verkochten rond de "hoogtijdagen van de punk" en nog jaren daarna miljoenen cd's, misschien wel dankzij deze stroming!!!

Van de vele honderden creatieve bandjes die je hebt weten op te tellen hebben er slechts enkele overleefd. De anderen waren voorbestemd voor een paar honderd (fanatieke) enthousiastelingen. Dat was nog niet zo erg geweest, ware het niet dat zij vanuit hun optiek constant de arrogantie hadden te moeten opmerken de enige echte ware muziek te maken, de enige echte ware revolutie te prediken. Liefhebbers van andere muziek zijn uiteraard watjes en 'weten uiteraard niet hoe het zit'.


Rick Wakeman, toetsenist van Yes, heeft in zijn linkerpink alleen al meer talent dan alle Sex pistols bij elkaar. Ik zou de muziekgeschiedenis van 40 jaar Rick Wakeman en die van de Sex pistols even naast elkaar leggen.


Ik beoordeel de cd van de Sex pistols als een losstaande cd, zonder wat te zeggen van punk als muziekstroming. Helaas wordt elke negatieve reactie op Never mind... gezien als een aanval op de gehele punkscene. Dat zegt natuurlijk niets over deze cd, wel wat over de reactie van punkliefhebbers als Fatima. Ze blijft een stroming verdedigen die zelf inmiddels een baard heeft die langer is dan die van ZZ top.

persoonlijk vind ik dit een erg knap album. punk is een genre die weer back to basic gaat. dit album luidde een nieuw soort expirimentatie in die niet een nummer uitrekt maar de diepte ingaat. ik herrinner me nog een uitspraak van drumgod Bruford. Hij zei dat hij het briljant vond dat de punk juist door enigzins vals te spelen een ander geluid liet horen. ik ben het met hem eens. dit album is deels niet los te zien van de krachtige boodschap die het in de tijd uitte. gelukkig kent dit album ook vele prachtige nummers. Zelf ben ik een groot fan van symfo. Ik denk zelfs dat wij symfogasten dit album moeten bedanken. wij kregen een groot aantal gave bands erbij en dit album leidde symfo in de goede(alternatieve) richting. als dan ook nog eens in interviews blijkt dat deze gasten grote fans van prog waren dan snap ik al helemaal niet waarover wij kwaken. Nee mensen dit is een stukje geschiedenis maar ook een muzikaal document. een prachtig album dat de muziekwereld deed veranderden.

toevallig had ik net een cd van emerson lake en palmer op en ik denk dat ik vlak voor het slapengaan nog maar eens een paar nummers van deze cd draai. Liefhebber van Punk en Symfo. Het kan dus wel!

Nogmaals, er waren genoeg punkbandjes die wel hun instrumenten beheesten.
Ook veel artiesten die na het zien van Sex Pistols een band begonnen, bezaten zeker wel muzikaal talent.
Het was meer de houding van; doen waar je zelf zin in had.

Ze maakten in elk geval niet meer van die tenenkrommende versuffende symforock gekleed als een stel circusclowns, maar verkochtten hun ziel aan de duivel en begonnen commercieel klinkende korte pakkende muziek te maken. Beter te verteren dan hun meest pretentieuze vermoeiende luistersessies inderdaad.





Naast dat je het punt schijnt te missen dat muzikale opleiding geheel niet hetzelfde is als daadwerkelijk goede muziek. Genoeg mensen van het conservatorium die muziek maken waar je een waarschuwing bij zou moeten krijgen "niet luisteren tijdens autorijden of bedienen van zware apparatuur"
Rick Wakeman was misschien wel één van de meest randdebiele voortbrengselen uit de symfotijd, tesamen met die fluitist in mayo van Jethro Heep (of hoe heette die hobbit tribute band?). Duidelijk ook binnen korte tijd tot een fossiel geworden en een parodie op zichzelf.. niet voor niks zag de band er eind jaren 70/ begin 80 geheel anders uit en was die clown allang gedumpt.

Voor een muziekliefhebber is er in iedere stroming wel iets te vinden wat hem/haar zal aanspreken. Persoonlijke voorkeuren voor een bepaalde tijd/stroming zul je waarschijnlijk daarnaast altijd wel blijven houden.. maar het is verfrissend, zelfs noodzakelijk, om andere genres te blijven volgen. Goed werk misterfool

Natuurlijk kan dat! Het wordt alleen tijd dat de mythe, alsof bands als ELP en een man als Mike Oldfield de opkomst van allerlei nieuwe bandjes persoonlijk in de weg stonden, wordt ontkracht. Als vertegenwoordigers van een soort muzikale elite. Ze waren zelf nog maar een paar jaar bezig toen punk ontstond. Het is een hardnekkig folklore die tot doel had mensen in te prenten dat je alleen punk goed mag vinden, de rest was automatisch slecht. Waarom? Het lijkt haast wel een sekte.

Er zijn vanuit de punk best wel bands te vinden die dat niveau (kort daarna) gelukkig is ontstegen, inderdaad.

.


Zeker, maar dat is niet zo moeilijk met zulke klasgenoten.
Je verwart zoals wel vaker vaardigheid met talent, verkoopcijfers met artistieke waarde, ouderdom met kwaliteit. Daar is niet tegenop te redeneren. Maar als we jouw criteria zouden volgen, komen we waarschijnlijk ergens uit bij Andre Rieu. Ik zou zeggen: cheers.

Ik ben overigens helemaal geen punkliefhebber, maar dat zal je ook wel moeilijk kunnen begrijpen.

Natuurlijk, hou je niet van punk dan hou je automatisch van Andre Rieu.


Ik kan dat juist heel goed begrijpen, ik ben er zelf ook niet zo dol op.

Daar weet ik nog een leuke anekdote over.

Mike Oldfield was razende kwaad omdat Richard Branson (Virgin)
The Sex Pistols promootte ten nadele van Oldfields Incantations (1978).
Het was de eerste, echte barst in hun verstandhouding.

In 1979 antwoordde Oldfield op zijn droogkomische wijze
op de hele punkbeweging met het nummer Punkadiddle (Platinum 1979).
YouTube - Mike Oldfield- Punkadiddle

Eerst hoor je een typische symforock solo.
Het nummer munt uit in saaiheid, al heeft het die typische
folkmelodie die Mike vaak in zijn instrumentals binnenbracht.
Het zogezegde live publiek onderstreept het massasucces van de punk.
Hier gaan mensen dus voor uit de bol, smaalt Oldfield.

Punk was wel een sneer richting symforock en andere, musician.
Omdat in de eerste helft van de jaren 70 vooral albums verkocht werden
met hele lange (logge) composities van gediplomeerde muzikanten.
Punk bracht de rock terug bij de gewone man met een mening.
Op die manier werd muziek weer een medium voor iedereen
en niet langer alleen voor geschoolde muzikanten.

Maar ik heb dat punt nu al zo vaak beklemtoond de laatste dagen.
Het schijnt maar niet tot je te willen doordringen, jammer maar helaas.
En Yes, ik vind sommige symfonische rock heel sterk.

Kijk gewoon eens rond op deze site. Zoek eens op albums uit die periode en je zal zien dat dit onzin is.

Ik noem een paar namen. Zappa, Bowie, CSN&Y, Stevie Wonder, James Brown, Abba, BeeGees en we kunnen nog even doorgaan.

Punk had iets nodig om zich tegen af te zetten. Net zoals Kurt Kobain 'raar' deed tijdens een MTV optreden. Alsof hij zich wilde afzetten tegen MTV, terwijl hij vooral bekend is geworden dankzij MTV. Deze 'fuck you' houding is kenmerkend voor de stroming. Het is echter dezelfde 'fuck you' houding die pubers ook hebben. Lekker afzetten. Heerlijk. Later worden we volwassen en zien we dat we gewoon een boterham moeten verdienen.

Oldfield is wel een sneue figuur dan.

Als vrouw ook mag, ben ik het helemaal met je eens

oldfield=Held. die gast heeft briljante muziek gemaakt

Dan zou hij niet bang moeten zijn voor een beetje concurrentie.
Trouwens, wat is er zo briljant aan Moonlight Shadow?

daar hebben we het wel over bij crises van meneer oldfield

Het spijt me, maar dat beeld klopt om allerlei redenen niet. Ik zou de LP hitlijsten uit die tijd maar eens goed bekijken. Zo goed waren de verkopen van de symfo bands echt niet. Genesis kwam bijvoorbeeld pas voor het eerst bescheiden in de LP top 50 binnen aan het begin van 1976, met A trick of the tail.

De zo beschimpte periode met de "beschilderde" Peter Gabriel (1969-1975) heeft zelfs nooit geleid tot enige notering in Nederland.

Bovendien is ook te bestrijden dat gediplomeerde (?) muzikanten zich alléén maar bezig hielden met "hele lange (logge) composities". Kijk nog eens goed rond in die tijd.

En zelfs dan nog, aanschaf van deze muziek werd toch niet verplicht gesteld? Ja, als je niet verder komt dan alleen maar 'boze symfo' te zien, kom je inderdaad niet verder.


Ja, en de liefhebbers van de ongeschoolde Neil Young waren niet de gewone man en hadden vooral ook geen mening ?! Als er één groep van mensen de punk niet heeft omarmd (of gevonden) dan is het wel de "gewone man".


Hele volkstammen muzikanten waren ongeschoold, hadden zichzelf het muziek spelen aangeleerd. Slechts enkelen hebben ook echt een muziekopleiding gevolgd (en afgemaakt). Dat weet je toch ook?


Je kunt het wel willen blijven beklemtonen maar dat wil nog niet zeggen dat het waar is.

Een tijdje geleden het geluk gehad dat ik de LP voor een paar euro in mint conditie kon kopen. De oude was na de punk periode flink uitgewoond.
Als ik het nu weer draai vind ik het toch weer geweldig.
Pure drugs!

Punk rock - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org



Ik snap jullie punt niet, hoor.

We're talking Pink Floyd, Led Zeppelin, Deep Purple, Yes, Mike Oldfield etc ...
Bands die miljoenen platen verkochten in de eerste helft van de jaren 70.
Goed: het zijn strikt genomen niet allemaal symfonische rockbands.
Laat ik het dan vanaf nu rockdinosauriërs noemen.


Laten we blij constateren dat de punk en de new wave
heel wat vrouwelijke artiesten en bands een eigen stem gaf.

Punk was gewoon een nieuwe, frisse bladzijde voor een nieuwe generatie. Het begin van een nieuw tijdperk. Wie dat wil ontkennen…tja, die doet maar.

Mijn god, wat een felle discussie hier zeg! Interessant hoor, daar niet van....maar moeten we ons zo druk maken over iets van 35 jaar geleden?

'Ceterum censeo' dat de punk van onschatbare waarde is geweest voor de verdere ontwikkeling van de rock/popmuziek in de jaren 70. Het heeft het muzikale ontij van de jaren 70 ten goede gekeerd. De punk - en in zekere mate ook de disco - vormt de caesuur. 'Never Mind the Bollocks' is het monument ter nagedachtenis.

Tja, over de muziekstromingen van heden kún je niet eens druk maken, alleen je schouders ophalen.

Jij stelt dat Punk de vervelende muziek die in de jaren 70 de lijsten aanvoerde 'wegvaagde'. Om te beginnen is die muziek niet weggevaagd (Pink Floyd moest nog met één van z'n grootste successen komen om maar iets te noemen) en verder was de muziek niet vervelend.
Hier heb je de lijst van best gewaardeerde albums van de jaren 70 op MuMu:

http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/70

Opvallend weinig Punk en opvallend veel sterke muziek.

De lijst laat idd uitstekend zien dat er na de Punk (rond '77) alle 70's giganten nagenoeg zijn ''wegggevaagd".....(geen albums meer van hen in die lijst dus ná die tijd.... ).

edit: je kunt pas iets wegvagen als dat ' fenomeen' (hier de Punk) zijn daadwerkelijke intrede doet.......( zo vanaf '77 dus).

De nummer één is alvast het vervelendste album wat Pink Floyd heeft gemaakt en precies het voorbeeld waarom punk en de selfmade cultuur nodig was

Zonder deze lijst tot norm te willen verheffen . . .

Je vergeet op te merken dat er sowieso vrij weinig albums uit de tweede helft van de jaren 70 in staan . . . . . Als je naar deze lijst kijkt heeft Punk nooit bestaan.
De vraag rijst wie wat nu heeft weggevaagd.

Nu ja, enige bescheidenheid daarin (gezien de populariteit van The Wall nog steeds overal en nergens) lijkt mij wel geboden.

Nicci heeft gelijk, afzonderlijke jaarlijsten vanaf 77 op musicmeter laten ook geen geweldige gang richting de punk zien. Qua waardering/belangstelling niet en ook niet qua commerciële verkopen (zie de LP jaar top 100 lijsten vanaf 1977).

Interessanter is de constatering dat punk-aanhangers werkelijk denken dat deze muziekstroming op zich, als stroming dus, er in geslaagd is bands als Pink floyd voor eens en voor altijd weg te vagen. Hoe gefrustreerd kun je zijn.

Concerten van David Gilmour met het oude Pink floyd werk zijn nog altijd uitverkocht. Zijn laatste cd On an island kwam een paar jaar terug gewoon nog op één binnen. 43 jaar bezig en nog steeds aan de top. Hij is niet de enige. Veel van de beschuldigde oudjes gaan nog over het podium alsof het een lieve lust is.

De rockmuziek is een wereld waar constant beweging in is. Ik ben ook heel erg gecharmeerd, van veel bands die opkwamen rond de tijd waar we over spreken. De al eerder genoemden Elvis Costello, Joe Jackson, Patti Smith maar ook Talking heads, Japan, The Cure, Ian Dury en wie ik ook nog vergeet. Zij waren een welkome en logische aanvulling op het bestaande aanbod van rockartiesten.

Je kunt nog twisten over wat punk is en wat new wave of wellicht zelfs geen van beiden. Feit is dat ook al deze namen gewoon zijn deel uit gaan maken van het establishment van de rockmuziek, een paar jaar slechts nadat eerst de hier zwaar bekritiseerde anderen (rockdinosaurussen!) daartoe zijn gaan behoren.

Ik heb de genoemde bands overigens zelden kunnen betrappen op het zich afzetten tegen andere rockbands en het 'op de borst slaan' vanwege 'vermeend succes' een andere groep te hebben weggevaagd. Ook bij hen vooral veel liedjes over liefde en problemen.

Dat krijg je nu eenmaal vanzelf, als je langer bezig blijft in de muziek. Inmiddels heb ik ook gewoon bij Patti Smith het idee dat ik nog één van de weinigen ben, met een paar andere trouw gebleven leeftijdgenoten, die haar nieuwe cd's gewoon blijf kopen. De 'beweging van het gewone volk met een mening' die haar ooit zo koesterde is zich allang alweer aan 'het verzetten tegen het rockestablishment inclusief Patti Smith' met andere nieuwe bandjes.

Het is een algemene discussie over wat muziek de moeite waard maakt, niet over "iets van 35 jaar geleden". Zo'n discussie past heel goed bij een album als dit, als is het dan 'oud'.
Ik vind het wel verhelderend...

Ik verbaas me er gewoon over hoe zeer het nog leeft. Zie voor mijn mening mijn 'ceterum censeo' (en dat is iets anders dan een senseo )

Ik heb het niet over The Wall.. aangezien dat album nog niet eens in de buurt van de nummer één notering of daaromtrend komt
Overigens vind ik het verder ook geen wet van passen of meten.. ik heb me nog nooit geprofileerd als een punk-fanatic hier of ergens anders (de meeste pure punk vind ik zelfs niet om aan te horen eigenlijk). Maar de beweging van die logge langdradige composities naar iets dat weer op emotie, gevoel en recht-voor-je-raap muziek maken ging lijken was broodnodig eind jaren 70. Daarvoor hebben we uiteindelijk erg veel frisse muziek en bands (die inderdaad ook erg groot zijn geworden) teruggekregen. Prog of symfo is in de marge misschien nog wel aanwezig gebleven, maar die wanstaltige proporties uit het stenen tijdperk van Yes en Genesis zijn nooit meer teruggekomen gelukkig.