Scorpions - Tokyo Tapes (1978)

Ik zou hier elke week wel een bericht kunnen schrijven over hoe fantastisch dit album is. Drie keer raden wat hier nu op de draaitafel ligt. In Trance is ook fantastisch, maar dat is ook Fly To The Rainbow.

Wij draaiden deze elpee grijs in onze buurtkeet, een best wel grote garage met een fijne geluidsinstallatie. Albums als Tokyo Tapes dicteerde onze tienerjaren.
1978.

Tip: Uli Jon Roth - veryeavy.nl

In Trance zit niet in die medley (hele concert op yt) en niet in die setlist. Het verbaasde me een beetje dat de jaren 70 songs zo prominent voorbij kwamen in een recent Scorpions concert. Maar ik kan op deze plaat op de 4 minuten rock n roll covers (12&13) na alles wel aanvinken als favoriet eigenlijk.

You like Alice Cooper
You like Ringo Starr
You like David Bowie
schrijft het origineel voor.

Maar wat een feest van herkenning hadden de Scorpions hier:
You like Michael Schenker
You like Mathias Jabs
You like ...
........
Stick up the pictures, movies, TV
And I'll bring you the show little girl
Come to see me today

Speedy's Coming
You live in his heart

SCORPIONS [ SPEEDY'S COMING ] LIVE AT WACKEN,2006 - YouTube

Vorige maand (November) opnieuw uitgebracht met bonus nummers (zie boven)
Heb zelf de Duitse 2cd persing uit 92 dus vraag mij wel af of dit veel verschil zal hebben
Ook verkrijgbaar als vinyl en cd box set (2000 stuks) met nog 7 andere titels waarvan het bonus materiaal deze keer wel de moeite waard is (bij Lovedrive zit bv een concert DVD uit 1979)

Bonustracks: Op gehoor en geheugen (dus ik kan ernaast zitten) Polar Nights is de uncut versie met langer intro, He's a woman.. alternate take, Top of the beel uncut versie, langere solo bij begin van de drumbreak (die ook langer duurt, pfff, plus een heheheyeah, dubbel pfff). Robot Man, alternate versie

Hell cat, zo te horen de laatste song van de hele set die (van oorsprong 3 minuten) tot 9 minuten wordt opgerekt door blackmoresque gefreubel maar dan minder. Catch Your Train is van oorsprong een catchy tune maar dan moet Meine wel regelmatig de hoogte in gaan, jammer dat hij dat hier niet doet. Dan het Japanse Wilhelmus, instrumentaal als Hendrix deed met de US versie.

De bonustracks zijn niet aan elkaar gemixt en ontbeert dus de sfeer van het originele dubbelalbum., Dus voor wie alles wil hebben van Scorpions een leuke extended 2 cd.

Afgelopen zaterdag deze 2-lp voor een tientje gekocht bij de Vinylloods in Dordrecht.
Wat mij eerder al bij WWL opviel en nu ook hier is de wat doffe productie van het album. Alsof het geluid er niet echt uit wil, te weinig power. Zeker als je eerst een nieuwe lp opzet en dan deze, dan is het contrast heel groot. Alsof het een bootleg betreft. Zeker het begin van beide albums. Gaandeweg gaat het de betere kant op gelukkig.

Nog even geen waardering, eerst beluisteren (net bij kant 2 die wel lekker stampt).

Absolute 5* topper in het rijtje :
Made in Japan - Deep Purple
Double live Gonzo! - Ted Nugent
Lif(v)e - Thin Lizzy
Irish Tour -Rory Gallagher

Een echte classic dit, uit de tijd dat drumsolo's nog cool waren. Het songmateriaal is wat mij betreft niet over de hele linie even sterk, maar wat is de band hier op dreef, ongelooflijk. Men speelt echt op de top van het kunnen, met vooral heerlijk gitaarwerk. De nasale zang van Klaus Meine blijft een dingetje, soms staat het me een beetje tegen, dan weer niet, maar ook hij levert een prestatie van niveau. Leuk ook dat je sporadisch gitaarloopjes hoort die later zouden opduiken in het werk van genregenoten als Iron Maiden en Judas Priest, die net iets later dan Scorpions groots doorbraken.

Een live plaat die langzaam groeit tot je beseft wat een klassieker het is. Bijna alle nummers zijn de moeite waard, ook de rock n rollmedley, vind ik. Het stemgeluid van Meine ben ik pas later gaan waarderen, vond ik vroeger nogal sloom. De variatie tussen de nummers vind ik een grote kwalteit, van rampestamperockers tot subtiele, etherische ballads, en Japanse deuntjes. Voor gitaarliefhebbers een must met Uli Roth op zijn best, hij giert en scheurt dat het een aard heeft. Geweldige gitarist!

Vanaf najaar 1975 en de eerste maanden van 1976 ontdekte ik bij een schoolvriend thuis geleidelijk popmuziek, vanaf de zomer stond een oud transistorradiootje naast mijn bed, geleend van mijn ouders. Aanvankelijke favoriet radioprogramma was de TROS Europarade op donderdagmiddag met super-dj Ferry Maat, welke nogmaals werd uitgezonden op zaterdagmiddag met Ad Roland. Maar ook de Nationale Hitparade met Felix Meurders op vrijdagmiddag had mijn volle aandacht.
Veel keus was er overigens niet: enige popzender Hilversum 3 was een lappendeken aan stijlen en programma’s. Dat had wél een voordeel. Je werd namelijk gedwongen om naar muziek te luisteren die je niet meteen leuk vond, tenzij je je radio wilde uitzetten.

Op dinsdagen, de VARA-dag, was er om 17 uur het Betonuur met Alfred Lagarde. Aanvankelijk vond ik daar niks aan, maar geleidelijk wende het. Zo komt het dat Scorpions bij mijn allereerste hardrockende herinneringen horen. Hij draaide in zijn uitzendingen Speedy's Coming en He's a Woman, She's a Man, liedjes die ik geleidelijk steeds beter vond en favorietjes werden.

Vier jaar belandde de dubbelaar op mijn platenspeler. Fan-tas-tische klaphoes, de coverfoto alleen al! Naast de twee genoemde nummers sprongen de balladsongs eruit, zoals In Trance en We'll Burn the Sky, plus het stevige All Night Long, Steamrock Fever en Robot Man.
De drumsolo vond ik ook fantastisch en dankzij Kojo No Tsuki schep ik sindsdien op dat ik Japans spreek. Ik heb door dat laatste weinig vrienden over, dat zult u begrijpen.

Via streaming heb ik de plaat zo'n vier jaar terug weer eens beluisterd. Het drummen vind ik met de oren van nu beperkt, vooral qua bassdrum ('Maar ja Ronald, het was ook 1978,' mompel ik erbij) en dat geldt helemaal voor de drumsolo. De medley met rock 'n' rollklassiekers past helemaal bij de jaren '70 maar is met de oren van nu overbodig.
Op de minicursus Japans na is met de rest niks mis en de genoemde liedjes zijn zelfs erg sterk. Dat had die Lagarde, die razendenthousiast over de band sprak, goed gehoord.

Heb hier die remaster dubbelelpee met bijgeleverde bonusdiscs van, na vroeger de originele plaat eens weggedaan te hebben en vrij recentelijk die (harde) CD remaster zonder Polar Nights wat wel een gemis is. Ben er dik tevreden mee zo mooi helder Tokyo Tapes nu klinkt. Als geen ander heeft Scorpions dat 'oude spul uit de begintijd' van de setlist afgevoerd maar dit veegt de vloer aan met een World Wide Live zo spannend, avontuurlijk, gevarieerd en improviserend klinkt men hier in Japan. Iedere plaatkant herbergt wel iets bijzonders, zoals alleen live ten gehore gebracht materiaal met meteen al opener All Night Long.

Prima live-album van de Scorps. Muzikaal is het allemaal prima maar was er nu niemand die op het idee kwam om die Uli Roth bij die microfoon vandaan te halen. Man man wat kan die man niet zingen. Jammer...

Geweldig livealbum waar het speelplezier vanaf spat. Daardoor kun je het ook blijven draaien.