Jeff Wayne - The War of the Worlds (1978)

30 Juni 2009 ga ik naar de musicalversie van War Of The Worlds in de Heineken Music Hall zoiets moet je gewoon een keer gezien hebben.Heb meteen maar de dubbel cd van de gelijknamige soundtrack gekocht.,alleen balen dat er geen boekje bij zit. het blijft een meesterwerk.

Welke versie heb je dan gekocht? De Super Bit Mapping uit 1995 had wel degelijk een boekje met wat extra's erin ten opzichte van de lp-versie. Wel was het even slikken van de wat kleinere plaatjes, maar naar een tijdje keek ik daar doorheen, want het geluid was super waardoor het verhaal nog echter tot leven kwam.

Ik heb gewoon de originele dubbel cd uit 1985 van 9,95 gekocht, en ging er vanuit dat er een boekje met het verhaal bij zou zitten maar helaas.Ach je kan ook niet alles hebben.Ga je ook nog naar de musicalversie van War Of The Worlds?

Dan wordt het toch op jacht gaan naar de uitgave die in 1995 uitkwam. En dan de musicalversie van War of the Worlds. Er worden vele zaken met muziek gedaan: re-mixen, video, live-uitvoeringen en meer van zulke zaken. Best wel leuk dat het bestaat en dat er mensen zijn die er van houden. Video en live-uitvoeringen spreken mij zeer aan, maar een musical trekt mij helemaal niet. Nee, wat dat betreft ga ik liever naar een klassiekconcert.

de film was iig gigaruk

deze remaster?

ben benieuwd

Die heb ik zelf ook jarenlang gehad maar later weggegeven en de BitMap versie uit '95 aangeschaft. Het boekje zat er bij de eerste versie altijd gewoon bij en verschilde toch niet echt veel met die uit '95, althans de afbeeldingen en de teksten zijn hetzelfde gebleven. Nog met de originele foto's van de meewerkende artiesten die daarna werden vervangen door recentere.

Euh... er bestaat niet zoiets al een compleet geensceneerde musical van War Of The Worlds, maar wel een live uitvoering van The War Of The Worlds die lichtelijk aangekleed (zangers in periode kleding enz.) en wat special fx en veel projecties.

Indrukwekkend conceptalbum. War Of The Worlds is natuurlijk al bekend als een nu stokoude film. Wayne wist het hier met behulp van een aantal bekende gastzangers op een originele manier neer te zetten.
Muzikaal is het erg 70's, daar is geen ontkomen aan met die typische ritmes(met de hi-hat open dicht, discoachtig), maar daardoor toch ook wel met een bepaalde flair en luchtig, ondanks het sombere verhaal. Mooiste stukken blijven The Eve Of The War en het immer boeiende Forever Autumn(Justin Hayward) en dan de stem der stemmen, de betreurde Richard Burton.
Ook op de buhne is zijn stem gelukkig bewaard gebleven.
Op koude sombere winterdagen is dit met de koptelefoon op, nog altijd een heerlijk album.

Het ''discokarakter'' stond mij destijds ook enigszins tegen maar het geeft wel vaart aan het verhaal en ook de spanning blijft er in. Ondanks het tempo en ritme is hier toch geenszins sprake van een goedkoop commercieel produkt. Er doen tal van gerenommeerde progressieve vocalisten en muzikanten aan mee wat dit meesterwerk toch een bijzondere lading meegeeft. Ook de geluidseffecten waren bijzonder voor hun tijd.

Fascinerend album. Vandaag voor slechts 6,66 euro's gekocht op cd. Wat een trip.

Ik moet een jaar of 4/5 zijn geweest, toen ik dit voor het eerst hoorde (mijn vader had regelmatig de neiging dit album zéér vaak te draaien, terecht overigens....), en toen al wist het album op mij een zeer grote indruk te maken. In eerste instantie vond ik het fascinerend, maar naarmate de LP vorderde, begon ik het ook wel een beetje eng te vinden. Vooral de vreemde geluiden in nummers als Horsell Common and The Heat Ray, The Red Weed en Dead London, vond ik eigenlijk niet echt prettig.
Nu, jaren later, elke keer als ik dit meesterwerk weer luister, blijf ik mezelf herinneren aan de momenten, toen ik voor het eerst met The War of the Worlds kennismaakte.
Het leuke is, dat het nu ook de stukken zijn, waar ik vroeger een beetje bang voor was, die nu op mij nog steeds de meeste indruk maken en die ik beschouw als de beste stukken van het album.
Natuurlijk is The Eve of the War fantastisch, maar elke keer als dat nummer eindigt en de hartslag zich aankondigd, wordt er een geweldige onderhuidse spanning opgebouwd. Natuurlijk helpt de hypnotiserende stem van Richard Burton daar ook een handje aan mee en als dan de eerste bastonen van Horsell Common and The Heat Ray te horen zijn, kan het feest niet meer stuk. Vooral het intro van het 2de nummer is ijzersterk en zelfs een beetje beangstigend.
En zo kan ik nog even doorgaan, want na Horsell Common...., volgt het ijzersterke The Artilleryman and the Fighting Machine, en hierop gaan pas echt de remmen los. Elke keer als ik de eerste strijdkreten van de Martians hoor (die op dit nummer hun intrede doen), verschijnt er een glimlach op m'n gezicht.
Andere hoogtepunten zijn natuurlijk The Red Weed, een grillig en ijzingwekkend stukje muzikaal vernuft, die vooral naar het einde toe gemener, harder en donkerder gaat klinken.
Tot slot is vooral het eerste stuk van Dead London (waarin de Martians sterven), een prachtig melancholisch, maar tegelijkertijd naargeestig stukje muziek; elke keer als ik de treurige doodskreten van de Martians hoor, krijg ik kippenvel.

Conclusie: jummie, wat een lekker album blijft dit. UIteraard is het gehele album een geniaal muzikaal meesterwerk, maar het moge duidelijk zijn dat ik vooral de donkere kant van het album in m'n hart sluit.

Ik kan me deze nog herinneren.
Veel disco beats en vervelende synth-geluiden.

Ullaaaaaaaaa gaat door merg en been.

Hoogtepunten: Justin Hayward, Phil Lynott en Julie Covington.
Dus de tracks 'Forever Autumn' en 'Spirit of Man'.
Oh ja, de track 'Thunderchild' gaat ook wel.

Een kleine 3 krijgt deze plaat, omdat de gastzangers en -zangeres zo goed zijn.
Dubbelelpee met 3 goed songs, is niet echt geweldig en nu dus ook nog een dubbelceedee met 2 uur materiaal waarvan dus maar 3 songs goed zijn.

De bonustracks zijn echt niet de moeite waard.

Hij heeft ook nog een dubbelceedee over de slavenopstand van Spartacus op gedaan.

Mislukt, die ceedee.
Ik weet niet of deze ook op musicmeter staat.

Yep, die staat er ook op. Absoluut beduidend minder dan dit meesterwerk.

Aaah.. maar dat was ook precies de bedoeling van dat geluid... ik vind het zelf ontzettend goed gelukt en het word helemaal creepy aan het eind als ze doodgaan, dan zijn die Ullaah's echt best wel eng.



Tja, jij verwacht een plaat met allemaal songs, maar wat ik hoor is 1 lang muzikaal hoorspel en wat mij betreft een van de allerbeste zo niet het beste wat er op dat gebied is gemaakt.

Maar dan is de Ultimate cd box / boek zeker niks voor je want dat zijn dus iets van 7 cd's in totaal met ontzaglijk veel outtakes, probeerversies, alternatieve versies zoals bijv. Thunder Child gezongen door John Lodge van The Moody Blues of een guide vocal sessie van dat nummer met Julie Covington maar dan gezongen door Clare Torry. Plus, het volledig opgenomen script ingesproken door Richard Burton... dat is dus echt veel langer dan wat er uiteindelijk op de plaat is terecht gekomen.

Maar dan heb je helemaal verkeerd gepeild, keerl.

Ik ben best een liefhebber van bijv. New Age, Krautrock, Space Rock etc.
(van Mike Oldfield to Klaus Schulze etc.) dus lange muzieksttukken bekoren mij wel degelijk.

Misschien heb ik het verkeerd geschreven, maar ik vind de plaat langdradig en een beetje vervelend óp die bewuste songs na.

Anders beluister ik het nog wel een keer.
Miscchien is mijn mening veranderd hieromtrent.

Inderdaad creepy en briljant geluid, gemaakt door Jo Partridge met behulp van een voice-box verbonden met een elektrische gitaar. De beste man is over de gehele plaat verantwoordelijk voor ijzingwekkende gitaarstukken, waaronder ook het keiharde loeiende gitaargeluid die de Heat Ray moet voorstellen (op Horsell Common and the Heat Ray).

Een klassieker, die ik vanaf mijn 11e luisterde vanwege de special edition LP box set. Met geweldige LP formaat artwork.
En natuurlijk de hele inleiding meespreken: "Noone could have believed in the last years of the 19th century that human affairs..".

Wij hebben hem thuis ook op LP, echt vette artcover

Een van de meest sfeervolle platen ooit. Af en toe krijg je gewoon het idee dat de marsmannetjes je kamer bestormen

Neem nu alleen al dat dreigende basloopje van Horsell Common and the Heat Ray, gecombineerd met die schroefgeluiden - briljant.
Net zoals uiteraard The Eve of the War en Forever Autumn, dat blijven natuurlijk klassiekers.
Petje af.

Heb weer lekker de dubbelelpee. En op die manier, met het boekwerk op schoot is het toch fijner, dan zo'n belachelijke cd-set.

Vooral de tweede elpee, beginnende met Red Weed pt. I is een lekker symfonisch rockstuk...

Hier en daar klinken de synths toch wat ouderwets, maar dat drukt de pret niet.

De gitaarsolo in the Spirit of Man (door Chris Spedding?!?) is ook wel heel erg fijn. Hij speelt later nog met oa. Roger Waters.

Verder mag niet onvermeld blijven dat Herbie Flowers bas speelt (oa bassist in Sky) en Jo Partridge (oa Elton John) ook gitaar speelt.

Van de rest van de muzikanten/zangers staat de biografie achter op de elpee.

Leuk dat Flowers en Spedding zoveel jaar na dato ook tijdens de huidige liveshows weer present zijn .

Daaraan kan nog drummert Barry de Souza worden toegevoegd die o.a. bij Lou Reed, Jeff Beck. Al Stewart, Rick Wakeman, Alan Parsons en Kate Bush de nodige credits heeft verworven.

Alleen speelt hij percussie op de elpee. Morgan is de drummer, als ik me niet vergis.
Maar inderdaad ook een bekende

Yep, u heeft helemaal gelijk. Ik zie ook nog Ray Cooper staan die bij nog grotere jongens heeft gewerkt.

Ray Cooper - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Het concert dinsdag in de HMH was in ieder geval ontzettend fijn!!
Wat een spektakelstuk zeg.

War Of The Worlds in de HMH was een boeiende kijk en luister ervaring. Het was ook goed om het verhaal nu eindelijk eens visueel verteld te zien worden. Complimenten voor Jeff Wayne en de muzikanten want het geheel klonk muzikaal erg goed.

Hier nog een die erbij was in de HMH
Mooi spectakel,jammer dat de dvd hier en daar wat afwijkt.
Die zwevende dame en vallende herfstbladeren in het publiek kon ik niet terug zien op de dvd.
En het hoofd van Burton is op de dvd veel statischer als in de HMH.
Hier werd ie trouwens ook op een doek geprojecteerd en bewoog ie veel meer.
Ook had ik het idee dat de artiesten er niet zo erg meer in geloofden,
en meer zoiets hadden van,doe je kunstje,zakken vullen en wegwezen.
Behalve die man die thunderchild zong,die vond ik behoorlijk overtuigend.
Komt mischien ook omdat ik kort daarvoor naar Jean-Michel Jarre was geweest.
En die man was echt bezig met het publiek.
En dat miste ik hier een beetje bij.
Desondanks was de show en band/orkest prima in orde.

Een grote teleurstelling was het om de film te zien.
Spielberg kom op man.....,je kan toch veel beter.
zat ik daar in de bios,de beroemde openingszinnen werden gesproken en ik dacht daar komt het orchestrale geweld van Jeff Wayne... whaa whaa whaaaaaaaaa.
..........Dus niet.
Toen had ik al zoiets van ..man,hoe mis kun je een plank zo vresselijk mis slaan om dat er niet in te doen.
Jeff Wayne zal wel van te voren gedacht hebben,maar in die klote film komt NIET mijn muziek!!,en achteraf bezien heeft ie nog gelijk ook.
Want het album is daarin tegen fenomenaal.
Van begin tot eind spannend.
ik krijg het toch altijd weer moeilijk als ik het verlies van Carry aan moet horen.
Zo vresselijk emotioneel.Dat hadden ze in het concert ook prima verweven.
Ik had op het concert trouwens ook de live cd uit Londen gekocht.
Hier en daar hebben de stemmen iets te veel distortion of zo,maar al met al een heerlijke cd om nog eens terug te denken aan het bijzondere moment dat je midden in The War of the worlds zat.

Geweldig, aangrijpend epos dat boeit van het begin tot het eind. Het houd je aan je stoel gekluisterd.

Ik doe hier aan een cliché, ik weet het, maar het is niet anders. En met Phil Lynott, Justin Haward, David Essex en vooral Chris Thompson zijn prima vocalisten aanwezig.

Het is in de muziekgeschiedenis zo'n cd die eigenlijk z'n gelijke niet kent. In die zin, dat ik mij niets voor de geest kan halen dat qua uitvoering, opzet en muzikale ideeën ook maar enigszins in de buurt komt van The War of the Worlds.

En dat is niet alleen knap bedacht, het is daarmee tevens een cd met een grote eeuwigheidswaarde. Jeff Wayne moet het er ook nog steeds van hebben.

Ook in 1978 was het al een wat vreemde kostganger. Het sloot helemaal niet aan bij allerlei gangbare muzieksoorten, opvattingen en de mode van die tijd.

Toch werd het een groot succes. Maar vooral omdat de muziek, de composities goed zijn en er sterk wordt gemusiceerd. Een angstaanjagend geluid bedacht voor The Martians. Het hoort misschien toch nog het meeste thuis bij de symfonische rock en dan met een hoog theatraal karakter.

Het thema is natuurlijk buitengewoon fascinerend (en ook zelfs emotioneel) voor veel mensen. Daarom is het ook zo aangrijpend. Ik heb het altijd maar los gezien van films en boeken en heb de muziek, de teksten van Burton, voor zich laten spreken.

Dan komt de cd het meeste tot zijn recht.

Altijd een enorm zwak gehad op deze cd voor het haast hypnotiserende The Red weed, En dat maakt The War of the worlds ook zo intens: het is net of je er deel van uit maakt, dat je ook daadwerkelijke rondloopt op een roze planeet die bezet is door aliens.

Die beleving betekent ook, dat het beluisteren van deze cd een serieuze aangelegeheid is, op een mooie herfstachtige zondagmiddag bijvoorbeeld. Het leent zich niet voor achtergrondmuziek of arbeidsvitaminen. Echt een cd met klasse.

Vandaag deze weer eens uit de kast gepakt, want ook ik ken die zwakte voor dit album. Mijn voorganger heeft het al mooi gezegd: dit is een album die onder geen enkel genre te scharen is, zo uniek!

De liefde voor Carrie en zijn zoektocht naar haar, de vernietigende krachten van de Martians en de onzekerheid wat er van de wereld terecht zal komen. Van begin tot het eind wordt het verhaal gelardeerd met fantastische muziek. Wauw, wat ging er door Jeff's koppie, toen hij het uiteindelijke resultaat op tafel legde... Goud, platina, juwelen... TOP!
Ik heb de uitgebreide uitvoering en de extra tracks zijn absoluut leuk, maar zeker geen must-have.

Dit album is voor mij zeker ook een rode draad door de jaren heen: eens in de 2 à 3 jaar zet ik dit album weer op en beleef ik het avontuur opnieuw. Geen enkel moment is saai te noemen en vandaar dat ik nu eindelijk het album ga waarderen met een dikke 4,5.