Jeff Wayne - The War of the Worlds (1978)

The Eve of the War klonk toen deze uitkwam wel heel erg geweldig.
Nu is het een nummer welke prima tussen de muziek van ABBA, BZN en Saturday Night Fever past.
Voor mijn gevoel was dit een stuk symfonischer, nu heb ik sterk het idee dat behoorlijk veel instrumenten uit een keyboard getoverd worden.
Maar dit is gewoon een typische single, welke als verkoopmarketing werd ingezet.
Eigenlijk past het minder bij de sfeer van de rest van het album.

Heerlijke plaat! Jammer alleen van die remixes, hadden niet gehoeven van mij.

De opnieuw op genomen ,heeft geluiden die eerste niet opgenomen worden.Als vergelijking kijk maar naar STARWARS film,de eerste drie waren analoog,de andere digitaal.Zo luister ik naar alle twee versies,en geniet van alle twee.Dit zijn heerlijke symphonishe rock albums/hoorspel,met goede verhaal.

Een lekker album om te luisteren op zo'n gure natte dag als vandaag.

mooi en goed de films gezien en de musical versie van de plaat gezien een echte aanrader
ooit jaren geleden gezien ergens in de platen bak van de winkel al meer of een keer gehuurd in de bibliotheek indien hij nog in goede staat is ga ik hem terug opnemen

Een fijne luistertrip nog altijd, maar ook dankzij de verteller Richard Burton, die het geheel voortreffelijk verteld.
"The Late Burton" zou nog boeien als ie de krant zou voorlezen.....Een prachtige stem.
Toen het uitkwam vond ik het razend spannend en de muziek top.
Nu een tikje gedateerd door een disco-achtige ritmiek, die typisch toen was.
Maar absoluut de moeite waard om af en toe weer eens uit de kast te trekken.
Forever Autumn is nog altijd geweldig.

Grappig wat je schrijft, bikkel2, bij mij ging het precies andersom: indertijd vond ik die huppelende disco-bas heel flauw (disco was toen een schuttingterm in mijn woordenboek), maar ik stoor me er inmiddels niet meer aan omdat de rest van de muziek zo sterk is en zo lekker vol en fel klinkt. Burton is inderdaad geweldig; ik weet niet of hij dit project deed omdat hij in geldnood zat of misschien z'n visibility wilde opkrikken, maar als dat al zo zou zijn is daar niets van te merken, want hij doet het geweldig en brengt zijn teksten vol warmte en overgave. Maar hij is niet de enige, want volgens mij is een niet onbelangrijk deel van het artistieke succes van dit album te danken aan de manier waarop Phil Lynott (mede dankzij zijn unieke frasering), Jo Partridge en David Essex (wiens bijna jubelende manier van zingen perfect past bij zijn naïeve artillerist) hun partijen zingen: de personages komen in hun vertolkingen echt tot leven, warts and all.
        Grappig weetje: in het boekje bij mijn CD van zijn eerste soloplaat Songwriter vertelt Justin Hayward dat hij door een toevallig aanwezige vriend overgehaald moest worden om mee te werken aan dit project. "Jeff sent me a demo of Forever autumn, but I must admit that I wasn't sure when I first heard it." Gelukkig is hij dus nog van gedachten veranderd...

Goed verhaal BoyOnHeavenHill.

Prima cast ook en Burton zal met een goed gevulde fles whiskey zijn ding gedaan hebben.
De acteur was zwaar alcholist.
Leuke story betreft Hayward, wist ik niet.

De Oorlog Der Werelden, 1978

Hier de Nederlandstalige versie te beluisteren of te downloaden.
De Veronica Omroep Organisatie zond dit uit op 30 oktober 1978, met verteller Jan van Veen.

De cast bestaat verder uit Peter Koelewijn, Willem Duyn en Patricia Paay.

Prachtig stukje nostalgie voor generatiegenoten, ik was bijna 16 destijds en zat ook aan de radio.

Stem verhoogt naar 4,0*. Een 3,5* is nogal erg mager voor dit mooie album.
Dit album is net als een musical. En ik moet eerlijk zeggen; heb het meestal niet zo op musicals, maar deze rockmusical is toch wel een hele mooie, om het zo af en toe op te beluisteren.

De singlesThe Eve of War en Forever Autumn, gezongen door Moody Blues zanger Justin Hayward (geb. 1946), blijven mooie klassiekers, maar ook andere artiesten verzorgen goed werk in dit albumproject van Jeffry Wayne (geb. 1943).
Toneel- en Filmacteur Richard Burton vertelt op imposante wijze als Journalist het hele verhaal in bijna alle nummers, en naast J. Hayward zingt Manfred Mann Earth's Band-zanger Chris Thompson (geb. 1948) Thunder Child goed in. Die vijfde track (T C) lijkt veel op The Eve of War, waarin C. Thompson ook te horen is op de single-versie uit 1977.
David Essex speelt uitstekent de artilleriesoldaat en zingt Brave New World op uitstekende wijze in.
Daarnaast zijn ook de Ierse Thin Lizzy-zanger Phil Lynott (1949-1986) en de Engelse musicalzangeres Julie Covington (geb. 1947; bekend van Don''t Cry for Me Argentina uit Evita van Andrew Lloyd Webber) te horen in Spirit of the Man, omringt door twee delen van The Red Weed
Ook Horsel Common and the Heat Ray noem ik ook nog maar even op, omdat daar prachtig gitaarwerk in te horen is. Wie weet, werd die wel bespeeld door Phil Lynott?

Dit album is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van de Britse schrijver Herbert George Welch (1866-1946). Filmregisseur Orson Welles (1915-1985) bracht dit verhaal, op 30 oktober 1938 als hoorspel uit op de Amerikaanse radio. De voorlaatste Oktoberdag, wie weet kenden de Amerikanen het woord Halloween toen al.

De albumversie van dit verhaal, waarin Marsianen-robots de aarde aanvallen en de mensheid aanvallen, leerde ik kennen dankzij ene Léo, een (voormalige) vriend van me. Hij zette die op, toen ik bij hem en zijn vriendin in het appartement op bezoek. Een jongevrouw, genaamd Linda was daar ook bij. ...

...en de rest is vermoedelijk geschiedenis, zoals we dat meestal omfloerst omschrijven. Of niet?


Zoals je het hier schrijft, laat je in het midden of Justin Hayward ook zong op The eve of the war. Op de LP-versie doet-ie dat natuurlijk, maar - interessant weetje - op de oorspronkelijke single-versie werd het nummer ingezongen door Chris Thompson, destijds de zanger van Manfred Mann's Earth Band. Later kwamen er singles in omloop waarop het nummer werd gezongen door Justin Hayward.

Die albumversie is ons allemaal bijgebleven, maar die eerste single-versie lijkt verloren te zijn gegaan in de tijd en is een echt curiosum geworden. Bij mijn weten zelfs nooit op CD verschenen, alleen een 'snippet' van 50 seconden op de deluxe 7CD/DVD-editie. Jammer eigenlijk, het zou een eventuele heruitgave (of zelfs maar de Highlights-versie) een aanzienlijke meerwaarde kunnen geven.

Maar het zal wel een rechtenkwestie zijn. Vooropgesteld dat iemand dit zich überhaupt gerealiseerd zal hebben, want het zal echt dertig jaar geleden zijn dat ik die single-versie gehoord heb.

Het originele singletje met Chris Thompson is tegenwoordig een hebbedingetje voor verzamelaars. Zie deze link, met uitleg over de totstandkoming en de zeldzaamheid. Ik vraag me af of hij inderdaad zo zeldzaam was dat-ie alleen maar in de eerste week van release in '78 op deze manier verkrijgbaar was. Mijn 7" single bevat de versie met Justin Hayward. Zijn er MuMe-leden die de single met Chris Thompson hebben?

Ik heb hier wel de youtube link met Chris Thompson:
Chris Thompson "La Vispera De La Guerra" (1978 Single Version) - YouTube

Met de aantekening dat de zang op The Eve of the War sowieso maar heel weinig is.
Wel jammer voor Thompson, ik had hem de hit graag gegund.

Ik ben de single met de Thompson zang op Eve of the War nog nooit tegengekomen in de praktijk. Het moet een hele overhaaste beslissing zijn geweest van Wayne, blijkbaar heeft hij besloten alsnog van zanger te wisselen nadat alles al klaar was en de eerste singles in de winkels lagen!

Misschien heeft het te maken met de rol die Thompson "speelde" op de plaat (Voice of Humanity en aldus de stem van Thunder Child) waar Hayward de rol had van "thoughts of the journalist" en dus de onderdelen The Eve of the War en Forever autumn zong.

Ik heb dit album in 1978 (denk ik) op musicassette gekocht. Daar kon je natuurlijk niet veel artwork in kwijt, en dus kon je een bijgesloten bonnetje naar CBS sturen om het artwork in boekvorm thuisgestuurd te krijgen. Helaas ben ik het boek tijdens één van mijn verhuizingen kwijt geraakt, wellicht ligt het nog bij m'n ouders op zolder, binnenkort maar eens kijken.
De bandjes heb ik nog steeds, maar ik zie dat ik ze heb gekopieerd op eigen cassettes, waarschijnlijk liet de kwaliteit van de voorbespeelde versie te wensen over.
Toen de CD uitkwam heb ik op een gegeven moment de highlightsversie gekocht, maar dat blijft toch een slap aftreksel van deze versie. Inmiddels heb ik de versie uit 2005 op de kop kunnen tikken. Heel vaak draai ik hem niet, maar het blijft een onnavolgbaar stuk werk van Jeff Wayne, en elke keer word je er toch weer door gegrepen. The Eve of te War is me iets te vaak gedraaid om nog bovenaan een lijstje te staan, maar er blijft meer dan voldoende over om van te genieten.

De single-versie van The Eve of the War uit 1978 met de vocalen van Chris Thompson is op deze verzamelcd te vinden Ad Bouman - Goud Van Oud (66 Original Singles) (CD, Compilation) | Discogs. Dat is overigens ook de Nederlandse hitversie, die in de zomer van 1978 veelvuldig op de radio te horen was: ik was toen pas 8 jaar en nogal onder de indruk van het nummer . Hier is het hoesje van de Nederlandse single te vinden: Jeff Wayne - The Eve Of The War (Vinyl, 7", 45 RPM, Single) | Discogs Op de single-versie uit 1989 is dan weer Justin Hayward te horen.

Interessant & dank voor je speurwerk. Achter die Goud van Oud-CD ga ik zeker eens aan, want dat zou het tot een unieke versie maken. Verder ook wel een interessante tracklist; Ad Bouman had er wel kijk op in die dagen.
Ja, die Nederlandse single uit '78 heb ik dus ook, maar daarop zingt Justin Hayward. Althans op mijn versie. Ik vermoed dat de (beperkte) eerste oplage Chris Thompson als zanger had, maar omdat de zanger(s) niet op het label genoemd worden, zijn hoesje en label in beide gevallen precies hetzelfde. Toch kan ook ik mij herinneren dat ik de Chris Thompson-versie in 1978 meermalen op de radio gehoord heb.

Gaucho, uiteraard graag gedaan. Ad Bouman had er zeker kijk op: een vakman pur sang. Succes met het bemachtigen van de cd. Via Discogs aanschaffen is overigens een prima optie: ik heb er goede ervaringen mee.

Ik heb destijds het singletje van ‘Eve Of The War’ gekocht in een vrij laat stadium en met een generieke CBS-hoes. Die versie heeft de Chris Thompson-vocalen. Ook een tweede exemplaar met fotohoes dat ik enkele jaren geleden heb gekocht heeft dezelfde Chris Thompson-vocalen. Wat hier (https://www.popsike.com/Jeff-Wayne-War-Of-The-Worlds-EVE-by-CHRIS-THOMPSON-RARE/160030966646.html) is te lezen is dat de reden om aanvankelijk de Chris Thompson-versie op single uit te brengen een pure rechtenkwestie was omdat er voor de single release met Justin Hayward-vocalen (nog) geen toestemming was verleend door de maatschappij waar Justin Hayward onder contract stond. Het lijkt dus niets te maken te hebben met dat Jeff Wayne op het laatst had besloten om toch de vocalen van Justin Hayward de voorkeur te geven boven die van Chris Thompson. Aanvankelijk had men dus geen andere keus dan te kiezen voor de versie met Chris Thompson. Toen in een later stadium de toestemming alsnog werd verleend om de versie met Justin Hayward op single uit te brengen, werd bij nieuwe oplagen deze laatste versie gebruikt. Hoewel ik begreep dat dat niet in alle regio’s is gebeurd en sommige regio’s de Chris Thompson-versie bleven gebruiken. Zo ben ik er altijd vanuit gegaan dat ook bij de Nederlandse single-persingen nooit de switch is gemaakt naar de Justin Hayward-versie. Dus als mensen hier kunnen bevestigen dat zij wél een nederlandse single-persing met de Justin Hayward-vocalen hebben, dan zou dat zeer welkome info zijn.
N.B. Op de nederlandse singles die ik heb staat op het label niets vermeld over de vocalist. Op de versies uit het Verenigd Koninkrijk staat dat wel vermeld (Chris Thompson wordt daar nadrukkelijk als de vocalist vermeld op het label; bij de latere persingen met Justin Hayward staat echter geen aparte vermelding van de vocalist)

Zie hierboven, waar ik ook al verwezen heb naar die Popsike-link. Ik vraag me dus wel af of die Chris Thompson-versie echt zo zeldzaam is als daar wordt beweerd; vermoedelijk is dat ook zo geschreven om een hogere prijs te bedingen. Maar de beschreven achtergronden en redenen van beide opnamen lijken me wel aannemelijk.

Ik heb een Nederlandse single met origineel foto-(tekening)hoesje waarop Justin Hayward zingt. Vermoedelijk gekocht in de periode dat de single in de vaderlandse top 10 stond. Ik weet ook dat de versie met Chris Thompson vrij regelmatig op de Nederlandse radio te horen was. Waarschijnlijk zijn dus beide versies in Nederland op single verschenen. Ik weet alleen niet wanneer de switch gemaakt is en hoeveel exemplaren er van beide versies geperst zijn. Mijn indruk is dat de versie met Chris Thompson veel zeldzamer is.

Op het label van mijn exemplaar wordt Justin Hayward niet met name genoemd en volgens mij was ook het bestelnummer van beide versies identiek. En dus is het verschil op het oog niet vast te stellen. Je komt het alleen te weten door de single daadwerkelijk te draaien.

Grappig. Als ze het ergens moeten weten is het op 45cat.com, daar zet menigeen (waaronder ik) z'n eigen single collectie op. Met uiteraard de versie die ze hebben.

Daar ontdek ik bij The Eve of the War (1978 versie) in Duitsland de volgende omschrijving van de artiestennaam:

- Jeff Wayne's "The War Of The Worlds" Featuring The Vocal Performance Of Chris Thompson
- Jeff Wayne (1979)

Engeland:
- Jeff Wayne's "The War Of The Worlds" (11 augustus 1978)
- Jeff Wayne's Musical Version Of "The War Of The Worlds" Featuring Justin Hayward (7 september 1979)

Nederland:
- Jeff Wayne's "War Of The Worlds"

De versies van 1979 werden niet voor de 2e keer een hit, voor de goede orde.

Ik zie wel iets anders gebeuren. Zoals bekend hadden in Europa vanaf halverwege de jaren '60 tot halverwege de jaren '80 Nederland en Duitsland enorme platen pers fabrieken, met, globaal gesteld, de beste kwaliteit in vinyl in Europa.

Maar in de jaren '80 nam eerst Duitsland min of meer ook de rol van de Nederland over, kwamen er steeds meer singles vanuit Duitsland naar Nederland. Er werden uiteindelijk natuurlijk steeds minder singles verkocht.

Ik sluit niet uit, dat er Duitse singles van The Eve of the War Nederland zijn binnen gekomen, zeker in de grensgebieden met Duitsland. Dat kan verklaren waarom we allebei de versie in Nederland hadden, met in grote getalen dus de stem van Justin Hayward.

Ik heb zelf de Nederlandse versie en dus ook Justin Hayward. Wie Chris Thompson heeft met The Eve of the war, moet even kijken in welk land de single is geperst!

Het valt te bezien welke versie (Chris Thompson of Justin Hayward) in grotere aantallen in NL is uitgebracht. Het feit dat ik op twee volkomen verschillende momenten in de tijd de single koop en in beide gevallen de Chris Thompson versie in handen krijg doet mij eerder anders vermoeden...

Mijn beide singles (en dus beide met Chris Thompson) hebben trouwens Made in Holland en BIEM/STEMRA op het label staan.

Je moet even hier kijken Jeff Wayne Discography - Netherlands - 45cat
om te zien, dat niemand in Nederland een single met de vocalen met Chris Thompson op die site heeft gezet.

Zou die versie in grote mate zijn verkocht, dan had het er echt wel op gestaan.

De Duitsers daarentegen kennen geen versie met Justin Hayward, zoals blijkt uit de Duitse pagina, die is hier Jeff Wayne Discography - Germany - 45cat te vinden.

Ik sluit dus niet uit dat er uiteindelijk Chris Thompson singles in Nederland voor handen zijn geweest. Wat ik destijds (1978) in Nederland heb gekocht was de Justin Hayward versie en ik heb, helaas zeg ik er bij, nog nooit een Chris Thompson versie gezien, alleen Hayward. Hoewel ik vrijwel wekelijks platenmarkten waar singles worden verkocht bezoek.

Maar dat hoeft nog niets te zeggen. Als je het CBS platenlabel hebt, met het nummer er bij, dat is van de single af te lezen, kun je zo nagaan wat er mee is gebeurd.

Je mag mij zo die 2e single verkopen, daar doe ik verder helemaal niet moeilijk over!

Ha, dat is leuk om te lezen. Met de Duitse single weet je dus in elk geval dat je goed zit, gezien de uitdrukkelijke naamsvermelding. Ik zal er eens op letten, de volgende keer als ik bij onze oosterburen plaatjes ga inkopen!

Overigens was in mijn herinnering Duitse import anno 1978 niet bepaald gangbaar, hoewel het er misschien een beetje aan ligt in welk deel van het land je woonde. Die Duitse singles overspoelden de Nederlandse markt naar mijn idee pas zo'n beetje vanaf 1982/1983.

Eind jaren zeventig had je vooral de keuze tussen Nederlandse singles en die uit de parallelle Amerikaanse import. Die laatste kwamen vaak ook nog zonder fotohoesjes, maar met van die slappe generieke platenmaatschappij-hoezen, wat ze voor mij als verzamelaar een stuk minder interessant maakt.

Zoals ik hierboven al heb aangegeven kun je dus ook niet ‘zien’ of de Nederlandse persing de Chris Thompson- of Justin Hayward-versie is. Het staat namelijk niet op het label vermeld. Dat kun je dus alleen horen. En misschien is dat ook de reden dat niemand de Nederlandse persing met specifiek de Chris Thompson vocalen op 45cat heeft gezet. Het is namelijk maar op één te achterhalen..... de plaat afspelen.

LP Gevonden voor €1 in de kringloop

Jeff Wayne - Eve Of The War - YouTube
De single-versie met Chris Thompson, wiens stem en manier van zingen veel krachtiger is dan de ingetogen Hayward.
Ik ben voor Thompson.

In 1978 wist de piepkleine maar inmiddels legale aspirantomroep Veronica hoe het de aandacht op zich moest vestigen. Zo herinner ik me een tv-special met Kiss, met daarin veel vuurwerkbommen. Was helemaal prachtig geweest, als ik die niet boven op de zwart-wit tv van mijn ouders had moeten kijken...
Ook War of the Worlds werd gehyped. Enthousiast vertelde de omroep ons de voorgeschiedenis. Het verhaal van H.G. Wells uit 1898 en de Amerikaanse hoorspelversie in de jaren '30, waarbij mensen in New York in paniek de straat op waren gerend, in de veronderstelling dat dit echt was.

Nu, met alle muziek in de versie van Jeff Wayne was ons hippe 1978'ers wel duidelijk dat het slechts een verhaal was, maar alle reclame hierover maakte wel degelijk indruk op deze jonge tiener. Wat ook hielp, was single Eve of the War, gezongen door Justin Hayward. Deze haalde bij zowel Veronica's Top 40 als de Nationale Hitparade #3 en was dus frequent op de radio. De tweede hitsingle was een kleinere hit vanaf oktober, ook Forever Autumn werd gezongen door Hayward.
Via radio kwamen zowel de Britse als de Nederlandse versie; de link die Wandelaar in 2017 naar de nederversie deelde doet het niet meer, maar inmiddels is ie op Soundcloud te horen. Interessant, maar niet mijn kopje thee.
In de jaren '90 was ie nogal eens voor een prikkie te koop op vrijmarkten, waar ik 'm dan ook aantrof. Aanvankelijk had ik een exemplaar zonder, maar dankzij een vriend één mét het boekje op lp-formaat, gevuld met schitterende kleurentekeningen en nuttige achtergrondinformatie. Later volgde de cd-versie (antiquariaat in Steenwijk), waarvan de geluidskwaliteit beter was, maar de inlay veel te klein.

Vanaf de bronzen openingswoorden van acteur Richard Burton, die in de rol van journalist de introductie doet met de magische woorden "No one would have believed...", ontspint zich een verhaal waar je eens goed voor moet gaan zitten. Dat doe ik graag, bij voorkeur als de avonden lang licht zijn, uit associatie met die hit uit de zomer van '78.
Jeff Wayne had een fijn neusje voor het kiezen van stemmen: de herkenbare Julie Covington kende ik van Don't Cry for me Argentina, de massieve klank van Chris Thompson van Manfred Mann's Earth Band, in die dagen een rockgroep die ook de hitparade haalde. David Essex was een jongen waarvan ik wist dat dit een tienerster was, veel gezien op de muren van meisjeskamers, maar wel degelijk gezegend met een goede stem.
Toch drong pas in de jaren '90 tot mij door dat het Philip Lynott van Thin Lizzy is, die met zijn licht-Iers accent in de dialogen de show steelt in zijn rol als waanzinnige priester. Zijn naam had me in '78 nog niets gezegd, inmiddels wist ik meer. Zijn duet met Covington is bovendien prachtig!

Hierboven noemden diverse MuMeterMensen al dat de muziek vrij licht is met nogal wat disco-invloeden. Toch is het een lang verhaal. Niet te gecompliceerd, maar zeker voor degene die 'm via streaming luistert, een lange zit. Het helpt als je bij elpee of cd een enkele keer moet opstaan om de schijf te draaien / verwisselen. Of je houdt het bij de liedjes natuurlijk, maar dan mis je wel de machtige stem van Burton.

Voor mij een leuk item om af en toe (eens in de zoveel jaar) in zijn geheel te draaien, zeker met dat schitterende boekje erbij. En dan is het weer genieten, juist ook vanwege die 70's discopopsound.

Als beginnende progrock-liefhebber was dit ooit één van mijn instap-platen, en zo zie ik dat nog steeds. Zelf zal ik deze niet snel in zijn geheel weer opzetten. Het is wel zo een plaat waarvoor je moet zitten. Mooie tijden dat je gewoon nog de hoezen van platen helemaal doorlas.

Daar leerde je dingen van, zoals dat Herbie Flowers ook meespeelt en dat er wat fijn gitaarwerk (hier en daar) opstaat van Chris Spedding. Toegegeven, nu lees je gewoon de wiki-lemma's. Maar zo een lp-gatefold met boekwerk is toch veel leuker.

Ik meen te herinneren dat er zelfs korte bio's van de hoofdpersonen instonden. Zo leerde je nog eens wat, pré-internet.

Ja Mssr Renard, klopt van die korte bio's! Bij Lynott wordt in het boekje een tv-docu genoemd waarin Lynott over zijn poëzie vertelt en deze voordraagt. Dat viel me gisteravond pas op en daar ga ik achteraan, nooit van gehoord/gelezen.

Ook leuk om te lezen dat dit een instapplaat naar progrock voor je was. Interessant, al die persoonlijke muziekhistoriën die ik her en der op MuMe tegenkom!

Mijn vader had deze LP en als kind vond ik de stem van Richard Burron integrerend
Daarnaast vond ik de hoes en de lay-out van de LP erg spannend. Vooral de foto's vond ik als 10-jarig kind best wel wat eng.

Later heb ik album zelf aangeschaft op CD. Vandaag weer eens opgezet en ik vind het nog steeds lekker klinken. Voor mij is hij niet gedateerd.

Tijdje terug ook, via Spotify, de hernieuwde versie beluisterd. Dat vond ik een flinke teleurstelling en zeker geen verbetering t.o.v. de originele versie.

Die hernieuwde versie voegt ook niets toe.

Overigens vind ik de remaster van de originele versie ook niet per se beter. Zo klinkt bijvoorbeeld op de remaster het synth-geluid wat gebruikt is als thema voor The Fighting Machine zoals te horen in "The Artilleryman and the Fighting Machine", volledig anders dan zoals deze oorspronkelijk klinkt. Het thema wat te horen is vanaf 5:29 minuten, vlak nadat voor het eerst de strijdkreten van de Martians te horen zijn. En zo zullen er her en der nog wat andere verschillen in sound zijn.

Ondanks dat is de remaster wel de moeite waard om naast de originele versie erbij te hebben. Al is het alleen al vanwege het waanzinnige geluid. Ik vind over het algemeen al Jeff Wayne's War of the Worlds één van de best geproduceerde muziekwerken die er bestaan.