Deep Purple - In Rock (1970)

Ketwiezel heeft bepaalde momenten die hij zich nog helder voor de geest kan halen... (al worden die momenten met de jaren steeds minder helder).
Zo herinnert hij zich het moment dat hij voor het eerst Deep Purple in Rock op z'n draaitafel had liggen en de volumeknop net iets te hard bleek te staan.
Het gevolg was dat Ketwiezel een schone onderbroek kon gaan zoeken. Het intro van Speed King was zijn spijsverteringsstelsel net iets te machtig.. arme Ketwiezel.
Toch jarenlang genoten van dit album (en van de andere platen van Purple). Op deze plaat hoor je het enthousiasme van 5 mensen die elkaar gevonden hebben: de riffs vliegen je om de oren, de emotie spat er vanaf.. heavy, progressief en gewoonweg mooi...
Terwijl de betreffende onderbroek lag te weken in de biotex heeft Ketwiezel toch nog een poging gewaagd.. en dat is het (met terugwerkende kracht) waard geweest!!

Wat lees ik nu toch weer. Op 29 oktober van dit jaar komt Deep Purple in het kader van de "1 More Time Tour" naar de Ziggo in Amsterdam. Hoe oud zijn die mannen wel niet. Ach, ik ben zelf ook een vent op leeftijd. Nou vooruit, nog één keer naar een concert van Deep Purple. Dat de heren maar veel nummers van het beste rockalbum allertijden "Deep Purple in Rock" mogen spelen.

Tussen de 75 en 78. Plus een gastje van 44. Kan makkelijk dus.

Het is verdraaid moeilijk eigen kinderen te onterven, maar in jouw geval kun je heel sterke argumenten aanleveren!

Onterven is niet nodig. Gewoon zorgen dat de bankrekening een € 0,00 saldo vertoont op het moment dat het aardse tranendal wordt verwisseld voor de hemelse heerlijkheid. En de kinderen? Die kunnen "Into the Fire" van het beste rockalbum allertijden ten gehore laten brengen op het moment dat hun overleden vader met kist en al de oven wordt ingeschoven.

Deze week schreef ik dat ik op een Hippy Market op Ibiza een prachtig "The Dark Side of the Moon" t-shirt heb gekocht. Op een andere Hippy Market stond vandaag dezelfde verkoper. In mijn beste Spaans vroeg ik aan de beste man of hij ook t-shirts in de aanbieding heeft met een aan Deep Purple gerelateerde afbeelding. Die had hij niet maar die kon hij wel maken. Ik liet hem een afbeelding zien van de hoes van het beste rockalbum allertijden. Aanstaande woensdag hangt er een t-shirt maat XL €25 met de hoesafbeelding van "Deep Purple in Rock" voor mij klaar. Ik heb die € 25 vooruit betaald, de man een ferme handdruk gegegeven en zijn knappe Spaanse vrouw twee zoenen op beide wangen gegeven. Ik ben nu al als een kind zo blij dat ik vanaf woensdag 5 juni met een "Deep Purple in Rock" t-shirt nog een paar dagen over Ibiza kan paraderen...

Ja Rudiger, hoe toepasselijk kan het zijn...

Als ze maar niet de verkeerde Into the Fire starten van bijvoorbeeld Dokken.

Von Helsing, als mijn nabestaanden mijn door mijzelf samengestelde crematie playlist starten komt het helemaal goed. Zo'n afscheidsbijeenkomst mag geloof ik maximaal drie kwartier duren. 45 minuten muziek waar ik zo van heb genoten, vooral geen toespraken. Wil je weten wat er dan zoal ten gehore zal worden gebracht? Je mag komen luisteren hoor, hierbij van harte uitgenodigd. Ik kan je alvast verklappen dat de plechtigheid zal worden begonnen met "Flight of the Rat" en eindigen met "Into the Fire", beide nummers van het Deep Purple album dat mij bijna mijn hele leven zo dierbaar is.

Hans, ik neem aan dat je je profielfoto wijzigt als je je In Rock t-shirt hebt?

Schandalig dat dit meesterwerk niet in die top 250 staat en hoort in de top 5 .
Net even die lijst bekeken maar als ik zie wat op 1 en 2 staat kan je deze lijst niet serieus nemen .
5 sterren .

Als je het zo schandalig vindt dat anderen niet vinden wat jij vindt van de top 250, moet je 'In Rock' wel in je top 10 opnemen.

Ik hoop dat die Spaanse verkoper doet wat hij heeft beloofd en dat morgen het "Deep Purple in Rock" t-shirt voor mij klaar hangt op de hippy market.

Zo te zien is Rudiger een groot Dire Straits c.q. Mark Knopfler liefhebber. Wat mij betreft even goede vrienden! Ik kan wel honderd albums noemen die ik graag in de top 250 zou willen zien. Maar dat "Deep Purple in Rock" niet in de top 250 staat...., ik kan er slechts een beetje verdrietig van worden.

Stel je nou eens voor, dat je als user een album aanklikt om eens een goede review of desnoods een inhoudelijke discussie te lezen, dan kom je hier wel bedrogen uit, met al die onderonsjes.

Wat ik vind van deze plaat? Ik vind het eerlijk gezegd nogal tegenvallen, gezien de 'legendarische' status. Vooral 'Child in Time' vind ik nogal een tegenvallende song. Het is eigenlijk een nummer van 5 minuten dat tweemaal achter elkaar gespeeld wordt.

Ik vind het verder wel een goede hardrock-plaat, maar ik ben nooit zo een Deep Purple-liefhebber geweest. Ze missen de souplesse en de mystiek die veel andere rockbands uit die beginperiode wel hadden. Mijn favoriete periode van de band begint wat later, ik geloof met Machine Head, waar mijn favoriete song van de band 'Maybe I'm a Leo' op staat.

De gigantische klik die ik niet kan krijgen met Deep Purple heb ik ook niet bij Rainbow. Maar goed, er is nog genoeg andere muziek om van te genieten.

Daar heb je helemaal gelijk in, het is bij mij ook niet enkel en alleen Deep Purple dat de klok staat. Dat je "Maybe I'm a Leo" noemt vind ik mooi. Dat nummer behoort ook tot mijn Deep Purple favoriete nummers. Staat ook op de Hans Brouwer crematie playlist.

Ja Mssr Renard, die onderonsjes zijn zowel de kracht als de zwakte van een forum als MuMe. Soms doe ik er ook aan mee en hetgeen Hans schrijft, vind ik dan toch terzake. Een t-shirt bestellen, uitgenodigd worden voor zijn crematie waar Deep Purple zal klinken... Waar kom je dat verder tegen!
Als ik diepere info wil, klik ik 'Meningen' aan. Nadeel is dat je ook daar nietszeggende stukjes kunt tegenkomen.

Ik moet t.z.t. nog eens de eerste albums van Purple bespreken, waaronder deze. Maar je laatste reactie biedt alvast voer voor een inhoudelijke discussie. Wat ik namelijk niet begrijp is dat je schrijft dat je "souplesse" mist. Ik weet dat je niet aan cd doet, in dit geval een nadeel. Bij Deep Purple mis je dan namelijk het nodige. Zo is er sinds 1995 van In Rock de Anniversary Edition, ook op streaming te vinden. De versie met de lelijke handtekeningen door de iconische hoes.
Bij de bonussen daarvan is het soms alsof je in een hoekje van de studio zit, terwijl de band al converserend bezig is een nummer in elkaar te knutselen. Je ziet ze bovenaan deze webpagina bij de tracklist staan, beginnend bij track 9 Studio Chat 1. Als oorgetuige hoor ik vijf kundige muzikanten nieuwe wegen ontdekken, genregrenzen verleggen en daarbij heel muzikaal-soepel zijn. Dit album is toch echt een obelisk in de pop/rockgeschiedenis!

Qua mystiek vind ik sowieso dat die met de komst van internet is verdwenen: bijna alles is te koeklen. Vroeger moest je het doen met een artikel/interview in een papieren magazine. Wat dat betreft helpt het overigens om de overzichtsartikelen van bijvoorbeeld Classic Rock Magazine te lezen. Lekker bladeren en terugblikken...

Elke Deep Purple liefhebber is welkom op ons 40 jarige huwelijksfeest (14-02-2025), op mijn verjaardag (12-08 ieder jaar), op de dag dat ik afscheid neem van de baas (31-05-2025) en op mijn crematie plechtigheid (duurt hopenlijk nog een paar jaar). Maar.... U moet wel kunnen aantonen dat U een verstokt Deep Purple liefhebber bent.
Zullen we met z'n allen nou eens proberen om "Deep Purple in Rock" de MusicMeter top 250 in te loodsen? Want daar hoort het album natuurlijk gewoon in thuis!

RonaldjK. Ik kan hier wel een beetje op ingaan, zonder de plaat op te zetten, maar ik zal er wel aan moeten geloven hem te gaan opzetten. Ik heb deze op LP bij de D, ergens tussen Dire Straits en Lisa Dalbello.

Dit is wat ik bedoel met souplesse en mystiek. Deep Purple vind ik nogal log. Ik mis bepaald jazzy en proggy elementen die ik wel vind bij genregenoten als Uriah Heep. Daarmee vang ik ook gelijk af wat ik met mystiek bedoel. Heep heeft altijd een beetje een atmosfeer over hun platen hangen wat ik node mis bij Deep Purple. Led Zeppelin is ook log maar die heeft dan wel weer wat meer een mystieke sfeer.

Ik tik dit uit mijn hoofd, puur op mijn ervaring die ik heb met de band, de afgelopen decennia. Ik voel er wel wat voor om weer een wat albums van de band te gaan luisteren, want zo ontzettend veel hebben ze nu ook weer niet uitgebracht.

Leuk dat je 'mystiek' anders opvat dan ik bedoelde, maar je hebt wel een leuk punt aangeboord. Het klopt dat in de jaren 80 en 90 toen ik muziek begon te ontdekken, ik niet meer had dan de lp-hoezen op uit te putten. Nu was ik wel vaak in de bieb om de naslagwerken door te neuzen. De Oor's Popencyclopedie werd mijn bijbel.

De bonustracks die jij aanstipt zijn dan gewoon bijgevoegd aan de stream-versie van het album? Dan kan ik ze alsnog tot mij nemen. Ik ben trouwens wel benieuwd en nu al enthousiast naar je besprekingen. Je put vaak uit boeken en dat zint mij wel. Wat dat betreft hebben we een bijna zelfde werkwijze, alleen ik plunder wel wat websites ook voor informatie voor mijn besprekingen. Discogs is mij daar vaak ook behulpzaam bij.

Nog even terug naar 'In Rock': de logge en stoere riffs en drums zijn natuurlijk ook de blauwdruk voor de NWOBHM en later ook Power Metal. Dus het mist zeker zijn doel niet. Alleen voor mij is het is gewoon zo nu en dan nét even te basaal (niet verwarren met banaal).

Held. Zowel jij als de verkoper. Eindbazen.

Persoonlijk vind ik Fireball het beste Deep Purple album, maar deze mag er ook wezen. Fireball is ook mooi om afscheid op te nemen.

Wat een vermakelijke albumpagina, deze!

Kijk, Mssr Renard, dit is alweer een leuk gesprek! De bonusnummers vind je inderdaad ook op streaming én op JijBuis!
Daar kun je onder andere genieten van het instrumentale Jam Stew, dat precies is wat de titel voorspiegelt: stevig, smakelijk en ruimte voor improvisatie, op z'n jazz': zoveel maten voor Blackmore, zoveel voor Lord...
De jazz ligt er bij het Purple-1970 met hoofdrollen voor Ritchie Blackmore en Jon Lord niet dik bovenop. Zeker niet bij In Rock, waar het nadrukkelijk de bedoeling was om na Concerto for Group and Orchestra waar Lord zijn passie voor klassiek mocht botvieren. In de woorden van Oor's Popencyclopedie, was het de bedoeling Ritchie Blackmore zijn zin te geven: hard, heavy en snel (heb de Encyclopedie nu niet bij de hand, dus parafraseer uit mijn hoofd). Dat hoor je duidelijk in de reguliere versie van In Rock.

Maar de Anniversary Edition laat horen hoe de groep knutselde. Neem de pianoversie van Speed King, een versie die niet het oorspronkelijke album haalde. Daar zit de gitaar slechts rechts in een klein hoekje met Lord bovenaan in de mix. Kort voor de gitaarsolo zit een klein stukje Dave Brubeckachtig pianospel.
Sindsdien beluister ik de gewone editie van de elpee met iets andere oren. Ik hoor vooral een ontbrandbare mix van blues, rock en klassiek, wat tot 1970 nooit eerder zo sterk in heavy jasje was gestoken. Maar in Bloodsucker wordt hier en daar om de tel heengespeeld, typisch voor jazz. Ook in het bekende intro van Child in Time danst Lords orgel om de tel heen. Bijkomend probleem, net als bij bijvoorbeeld de progalbums van Kansas: waar eindigen blues en rock en waar begint jazz?

En ja, ik snap nu wat je bedoelt met mystiek. Zie bijvoorbeeld ook wat Arjan Hut afgelopen zaterdag schreef bij Uriah Heeps Sweet Freedom. Dat heeft vast met de sfeer van dat album te maken, ik beschreef het een kleine twee jaar geleden.

Tot slot een vraag aan Hans Brouwer: je schreef hierboven "Elke Deep Purple liefhebber is welkom op..." gevolgd door een opsomming van persoonlijke feestelijkheden. Ik hoor mevrouw Brouwer al mopperen: "Hans Hans, wát heb je nú weer beloofd?! Had met mij overlegd! Dat wordt toch veel te druk?! We kunnen wel kaartjes gaan verkopen voor al jouw bijeenkomsten!" De vraag is dan ook: leest mevrouw Brouwer Hans' bijdragen op MuMe? En zo ja, wat vindt zij hiervan?

Volgens mij heb ik die top 10 misschien wel 15 jaar geleden aangepast . Ik houd van veel groepen en muziek dus kan ik die top 10 wel iedere week aanpassen . Momenteel draai ik weer veel Aerosmith en Black Sabbath ( alleen met Dio ) . Ieder zijn meug natuurlijk . Ik bedoel alleen dat de top 250 waarvan een bandje op 1 en 2 staat niet serieus te nemen is . Misschien zit hier wel de hele Radiohead fanclub op deze site .

Er wordt een hoop gequote op deze pagina, dus de leesbaarheid neemt wel erg af inmiddels. Maar ik quote dit stuk wel even van jou, omdat ik met deze informatie binnenkort eens naar In Rock ga luisteren. Juist in de in mijn oren log klinkende proto-metal van Deep Purple zoek ik niet zo snel jazzy elementen. Het maakt mij wel nieuwsgierig. Maar eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik deze plaat ook nog niet eerder geraffineerd heb beluisterd. En omdat je Brubeck namedropt ben ik helemaal nieuwsgierig.

Mijn vrouw vindt alles prima! Hoe meer "Deep Purple zielen" hoe meer vreugd. En liefhebbers van andere fatsoenlijke bands zijn ook van harte welkom hoor. Hoewel, dit weekend heb ik een aantal berichten geplaatst bij de artiestenpagina van, ik kan de naam van de band slechts met grote moeite uit mijn strot krijgen, Rotting Christ. Liefhebbers van die band zie ik liever niet op mijn feestjes verschijnen!

Mijn vrouw leest geen MusicMeter, ze zegt altijd: "Zo Hans ben je weer met je vrienden bezig? Wanneer heb je weer eens tijd voor mij?" Nu dus, want we gaan lekker paella eten...

Waarom niet?

Arrie, dat ga ik hier niet verder uitleggen, enkel en alleen op vragen en opmerkingen over het beste Rock album allertijden wil ik hier reageren.

Ik heb net een training 'selecteren zonder vooroordelen' achter de rug. Dus ik ben primed and ready na deze reactie. Haha


Nu even keihard oehoehoe, ahaahaa gillen. Blijft een leuk nummertje dat 'Child In Time'.