menu

Deep Purple - In Rock (1970)

Alternatieve titel: Deep Purple in Rock

mijn stem
4,04 (784)
784 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. Speed King (5:53)
  2. Bloodsucker (4:11)
  3. Child in Time (10:18)
  4. Flight of the Rat (7:55)
  5. Into the Fire (3:29)
  6. Living Wreck (4:32)
  7. Hard Lovin' Man (7:10)
  8. Black Night [Original Single Version] * (3:28)
  9. Studio Chat * (0:34)
  10. Speed King [Piano Version] * (4:15)
  11. Studio Chat * (0:27)
  12. Cry Free [Roger Glover Remix] * (3:22)
  13. Studio Chat * (0:05)
  14. Jam Stew [Roger Glover Remix] * (2:32)
  15. Studio Chat * (0:41)
  16. Flight of the Rat [Roger Glover Remix] * (7:55)
  17. Studio Chat * (0:32)
  18. Speed King [Roger Glover Remix] * (5:53)
  19. Studio Chat * (0:24)
  20. Black Night [Unedited Roger Glover Remix] * (4:47)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 43:28 (1:18:23)
zoeken in:
avatar van Tribal Gathering
4,0
Heerlijk begin jaren zeventig hardrockalbum van deze giganten. De produktie is verre van optimaal en klinkt een beetje bedompt maar dit geeft het album alleen maar extra charme. Toch kom ik niet op 5 sterren uit maar op een 4+. Into the Fire en Living Wreck zijn daarvoor gewoon niet goed genoeg.

Bloodsucker en Hard Lovin' Man zijn dat wel, maar moeten net het onderspit delven tegen de grote drie. Dat Child in Time een klassieker is lijkt me niet meer dan logisch ; Dit is gewoon een supertrack. Net zo goed zijn het furieuze Speed King en het uitermate swingende Flight of the Rat.

Op de Anniversary Edition staat nog veel meer lekkers waaronder alternatieve versies van eerder genoemde nummers en drie andere tracks. De single Black Night is een prima toevoeging net als de super instrumental Jam Stew. Cry Free moet het wat meer van zijn enthousiasme hebben dan de kwaliteit van de compositie maar valt verder niet al te veel uit de toon.

Al met al een album met de terechte status van klassieker.

avatar van argus
3,0
titan57nl schreef:
3.98.....veel te weinig voor dit klassieke album.....

Niet echt : de band moet nog steeds groeien in het hardrock genre, alhoewel toegegeven : "Child in Time" is een meesterwerk/ballad en bijna onovertroffen. 'Living wreck' en 'Into the fire' zijn ook best geinige songs. Maar het tegenvallende 'Bloodsucker' en vooral het veel te simpel-irritante "Hard Lovin' Man", dat bovendien niet 'swingt' en behept is met een blikkerig gitaargeluid zorgen toch voor behoorlijke minpunten. "Speed King"; Waar? Bij welke symfonische, progressieve rockband uit de jaren zestig had ik zo'n begin al eerder gehoord, was dat niet bij Keith Emerson's 'The Nice'? Lijkt me wel. Ook in "Flight of the rat" is het gitaargeluid niet om aan te horen en 't is ook niet zo'n beste song, maar Deep Purple's productietechnieken gaan zich verbeteren, hun songs worden uitgekiender en de soli worden bij de volgende albums, "Fireball" en "Machine Head" steeds beter. Dit album: 3*, "Fireball" : 4* en tenslotte het ongeëvenaarde "Machine Head" : 5*. (Ik ga even uit van de oorspronkelijke albums zonder extra songs, want iets als "Black Night" is toch wel grappig om erbij te hebben, b.v. )

avatar van chevy93
3,5
De psychische trip van Child In Time

Ik lig in bed. Het is bijna middernacht en ik zit te denken wat ik zal gaan luisteren. Ik ben nog lang niet moe, dus ik ga voor een stevig nummer. Child In Time volstaat wel. Ik druk op play en het bekende hammondorgelintro begint. Het geweldige intro dat op mijn cd stond van muziek in de eerste klas en waarvan ik niet begreep waarom dat intro zo speciaal was dat we het met muziek moesten beluisteren. Oh, wat zat ik toen fout!
Sweet Child In Time klinkt het door mijn oortjes. Het teken dat het begonnen is: de trip. Gillan op zijn best in dit nummer. Geweldige lyrics die gezongen worden door een geweldige zanger. Perfecter had het niet gekund.
And wait for the ricochet... Het moment is daar. De stem van Gillan wordt steeds dwingender en ik kan niet wachten op wat komen gaat. Een geweldige solo komt eraan. Maar eerst nog een paar flinke uithalen. Uithalen die live misschien nog wel beter zijn dat op het album. Het is een prestatie van formaat.
Ik merk dat mijn vingers langzaam mee gaan tikken met de instrumenten. Ik besef me dat de solo is begonnen. Blackmore op zijn best, Deep Purple op zijn best. Steeds harder, steeds sneller, steeds beter. Ik merk dat ik opgezweept raak. Het voelt alsof ik stevig mee sta te rocken, maar in werkelijkheid lig ik nog gewoon. Ik probeer nog wel luchtgitaar te spelen, maar hou daar maar mee op, omdat ik merk dat dit nummer simpelweg te snel gaat. Ik hou het maar bij het tikken met de vingers. Minutenlang.
De solo stopt abrupt. Tijd om bij te komen. Toch wil ik niet bijkomen, wat volgt is minstens even geniaal. De hammondorgel speelt weer. Evenals Gillan. Dezelfde, geniale, regels worden weer gezongen door de man met de fluwelen stem.
De tweede solo breekt aan. Ditmaal is het iets anders, omdat ik weet dat de solo is voor het einde. Het einde waar ik een (emotionele) herinnering aan heb:

Mijn oma was 70 jaar geworden en iedereen moest wat doen. Een paar ooms en tantes besloten een herinnering op te halen. Iedere zaterdag moesten zij iets eten wat ze ongelofelijk vies vonden. Dit hadden zij gemaakt en in aluminiumfolie gedaan. Terwijl Gillans stem langzaam begint te gillen, maken ze het folie langzaam open. Naar mate hij harder gaat gillen, is de spanning om te snijden. Ik heb namelijk geen flauw idee. Child In Time komt tot zijn climax en net bij zijn laatste schreeuw wordt de maaltijd onthult:
Visstisck met rijst en doperwten in tomatensaus!


Dit beeld komt ook deze keer voor mijn ogen. Een leuke, grappige herinnering. De climax is geweest en het nummer is bijna klaar. De laatste geweldige noten worden gespeeld en met een laatste akkoord is het nummer afgelopen. Ik kom uit mijn trip en weet het weer: Dit is één van de beste nummers ooit!
Ik wil nog even nagenieten van het nummer, maar helaas...
het volgende nummer staat alweer klaar.

avatar van Ronald5150
4,0
"In Rock" van Deep Purple is echt monument van de rockmuziek. Samen met Led Zeppelin is Deep Purple een van de vaandeldragers van het genre. Hoewel deze bands vaak met elkaar worden vergeleken vind ik die vergelijking (los van het genre) eigenlijk geen hout snijden. Waar Deep Purple veel meer gebruik maakt van toetsen, is dit bij Led Zeppelin (vooral in hun beginperiode) nauwelijks het geval. Het geluid van beide bands zijn daarom verschillend en maakt in mijn eigen ogen een vergelijking overbodig. Beide bands zijn legendarisch, punt! Op "In Rock" worden de hoofdrollen opgeëist door gitarist Ritchie Blackmore en toetsenist Jon Lord. De interactie tussen gitaar en toetsen is fenomenaal. Dit ritmesectie van bassist Roger Glover en drummer Ian Paice zorgen voor een solide en groovend geheel. De stem van Ian Gillan maakt het uiteraard af. Klassieker "Child in Time" zal voor mij nooit vervelen, ongeacht hoe vaak deze in de Top 2000 voorbij komt. De rest van de songs doen mijn inziens niet veel onder voor "Child in Time" en zijn wellicht wat ondergewaardeerd. Wat mij betreft kunnen bijvoorbeeld "Speed King" en "Bloodsucker" zich prima meten met het epische "Child in Time". In deze samenstelling is Deep Purple op zijn best en "In Rock" is daarvan een eeuwige vastlegging.

avatar van Good Music
5,0
Dit is echt een heerlijke rockplaat en ik denk de beste die ik gehoord heb en zal horen denk ik. Want man, de toppers zijn ze gewoon allemaal. Daarom blijven de 2 beste tracks erg moeilijk om te kiezen.

Child in Time is gewoon de klassieker van het album maar de rest doet er zeker niet onder. Ze hebben alles en staan als een huis. Met heerlijk gitaarspel, drums en zang is het gewoon de Hardrockplaat voor mij.

5 Sterren.

avatar van musician
4,5
De discussie gaat nergens over, het album alleen is voldoende!

Hans Brouwer schreef:
Door Deep Purple In Rock (1970)" als "vrij goed" te kwalificeren doe je het beste rockalbum allertijden te kort . Een beter rockalbum dan "Deep Purple In Rock (1970)" moet na ruim 43 jaar nog gemaakt worden. Dit album zou van iedere rockliefhebber 5***** moeten krijgen en op nummer één in de MusicMeter toplijst 10 moeten staan!

Dat zou je wel graag willen! Nou, ik zou hem zo omruilen voor OK Computer, mocht dat een rol spelen. Maar het allerbéste album....

Wel waarschijnlijk het meest sensationele, vanwege Child in time. Deep Purple heeft op In Rock nog enige raakvlakken met de sixties en dat was zeker niet hun allerbeste periode. De muziek, of eigenlijk sommige nummers, moet hier nog wat uitgediept worden. Dat zouden ze ook nog wel gaan doen, op volgende albums.

Maar om die reden geef ik 4,5****. Toch ook helemaal geen slechte score? Iedereen vanaf 4**** zit ongeveer op eenzelfde lijn....

avatar van wizard
3,5
Dankzij de hoes, de DP-versie van Mount Rushmore, is dit In Rock een album dat me al intrigeerde toen ik een van de eerste keren een platenzaak binnenstapte. Het duurde daarna nog een paar jaar voordat ik het album ook echt hoorde. Ik verwachtte dat het veel te hard zou zijn voor mij. Maar dat was toen. Intussen ben ik wel meer muzikaal geweld gewend, en In Rock bleek een hard rockend album dat best goed te verteren was.
Toch is het niet een album dat ik heel vaak luister. Dat ligt niet aan de productie van het album, hoewel die niet erg goed is. Een beetje stoffig. Het ligt wel aan een aantal nummers die ik niet erg vind: Bloodsucker, Into the Fire en Living Wreck. Daarnaast heb ik een beetje een gemengde houding tegenover Child in Time. Aan de ene kant vind ik het een sterk en mooi opgebouwd nummer, aan de andere kant zijn de vocalen net iets teveel voor me en heb ik het nummer misschien een paar keer te vaak gehoord. De echte topper van dit album is voor mij dan ook Speed King. Tot slot vind ik Flight of the Rat en Hard Lovin' Man erg lekker rockende nummers met een aanstekelijk ritme. Van zo'n nummer had ik er nog wel eentje gewild, in de plaats van Bloodsucker bijvoorbeeld.

Een bij vlagen erg goed album, maar er staan toch ook drie missers op die mijn waardering voor dit album wat omlaag halen.

3,5*

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
In de tijd dat ik (heel) veel Led Zeppelin draaide merkte ik dat ik Deep Purple eigenlijk een beetje als het simpele broertje daarvan ging beschouwen: een eenvoudiger sound, minder uitstapjes naar andere genres, een kortere bloeiperiode enz. Maar een enkele draaibeurt van deze plaat leerde me weer hoe onjuist die indruk is, want al bij Speed king ga ik plat voor the power of the beast, en eigenlijk houdt de energie niet op totdat het album is afgelopen."If it's not dramatic or exciting, it has no place on this album" – een waar woord van Blackmore.
        Niet dat dit een perfecte plaat is: ik heb het altijd een beetje een afknapper gevonden dat de tweede helft van Child in time tot het instrumentale gedeelte min of meer een herhaling van de eerste helft is (of hoor ik na al die jaren sommige subtiele anders gelegde accenten niet meer?), het slot van Flight of the rat duurt veel te lang (inclusief oninteressant drumstuk) en de zang van Into the fire vind ik vervelend nadrukkelijk. Maar dat zijn slechts kleine schoonheidsfoutjes bij een plaat die verder nog altijd staat als een huis wat mij betreft, met Living wreck als een persoonlijke favoriet vanwege die grappige tekst en dat geweldige basloopje.
        De remaster is voorbeeldig uitgegeven, met twee zeer waardevolle outtakes (het geweldige Cry free en het aardige Jam stew), een bizarre pianoversie van Speed king (dat lullige pianoloopje na "See me fly!") en een mooi uitgebreid boekje met heel veel interessante achtergrondinfo (jammer dat de teksten en de motto's van de nummers daarbij ten opzichte van de oorspronkelijke vinylhoes verdwenen zijn). En het achter elkaar beluisteren van de original single version en de Roger Glover remix van Black night laat op ongeëvenaarde wijze horen hoeveel een opgepoetst geluid kan bijdragen aan de beleving van een plaat.
 

avatar van frolunda
4,0
Heb lange tijd maar weinig aandacht besteed aan dit legendarische doorbraak album van Deep purple,iets waar enkel en alleen het nummer Child in time voor verantwoordelijk was.En alhoewel ik de song op zichzelf ook al niet al te sterk vind zijn het vooral die vreselijke hoge uithalen van Gillan die me erg tegenstaan.Nu doet ie dat natuurlijk wel vaker maar naar mijn weten nooit zo lang en irritant.
Toen ik later kennis maakte met het fantastische Machine Head bleek,en vond ik uiteindelijk Ian Gillan een prima,op dat trekje na,zanger.Iets wat ook blijkt op het overige materiaal van In Rock.
Dat start al direct met het heerlijke intro van de sterke opener Speed King en wordt vervolgd door het stuwende Bloodsucker.Echter,na het al eerder genoemde Child in time volgen mijn persoonlijke hoogtepunten van In Rock,en dan met name de twee lange stukken Flight of the Rat en Hard Lovin' Man.De eerste is een swingend en veelzijdig nummer waar drummer Ian Paice tegen het einde even zijn kunsten mag vertonen,een erg overtuigende,kleine acht minuten.
Into the fire en Living wreck zijn goede (harde)rocksongs waarvan vooral de laatste me door Gillan's prachtige vocalen erg kan bekoren.
Het album sluit vervolgens af met de meeslepende rock van Hard Lovin' Man,mijn tweede favoriet en een waardig einde van dit voortreffelijke album dat ik,besef ik nu toch te lang genegeerd heb.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:12 uur

geplaatst: vandaag om 20:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.