AC/DC - Let There Be Rock (1977)

Let There Be Rock is inderdaad ook goed, maar lang niet zo goed als Whole Lotta Rosie. Wel een van de nummers die voor een 3,5 zorgt in plaats van een 3.

Met dit album begon pas echt het succes van AC/DC. Met 'Let There Be Rock' gingen we voor het eerst headbangen, dansen, meebrullen. Oftewel: genieten van echte hardrock-muziek. De klasse van deze plaat is dat - net zoals vele andere AC/DC-platen - het nooit gaat vervelen. Kenmerkend voor hardrock-muziek is namelijk dat de variatie vaak ver te zoeken is, maar deze helden slagen er telkens in dit te doorbreken.

En wat een afsluiter overigens. Whole Lotta Rosie is zonder twijfel één van de beste nummers aller tijden. Jammer alleen van Crabsody In Blue, waarmee de Australiers willen laten zien dat ze een hardrock-bluesnummer kunnen maken. Nou, niet dus. Echt één van de slechtste nummers van de band.

3,5 sterren.

Helemààààl niet akkoord.

Ten eerste, en al vaker gezegd: ik hou helemaal niet van de omschrijving 'hardrock'. AC/DC noemde zichzelf - in elk geval in de Bon Scott-periode - een rock and roll-band (!); hele stevige rock and roll, met een portie blues en met een portie punkrock (o.a. Rocker en Beating Around the Bush).

Ten tweede: er zijn een paar hele goeie blues-getinte songs: Ride on, Crabsody in Blue, Down Payment Blues, Gone shootin',... Vooral dat laatste vind ik 10 keer beter dan Highway to Hell, het nummer uit de BS-tijd dat het meeste bij hardrock aanleunt, en dat door fans uitgeroepen is tot de beste AC/DC-song uit die periode - het bewijs dat de groep vooral hardrock publiek aantrekt, terwijl ze veel en veel meer waren dan dat. En dan blijf ik het hebben over de BS-periode; het vervolg was mijn ding niet meer...

Classic AC/DC is inderdaad meestal gewoon hele stevige rock & roll, of bluesrock. Punkrock? No way. Dan nog liever hardrock als stempel.

En Crabsody In Blue is inderdaad waardeloos. The Jack vind ik ook al zo'n baggernummer, dat altijd totaal de vaart uit de liveshows haalde.

Inderdaad dit heeft niets met punk te maken. Harde riffs bij sommige '70 (hard)rocknummers is niet automatisch punk. Dit is hardrock met blues-invloeden.

Met punkrock doel ook niet op de 'harde" riffs, wel op het tempo dat bij punkrock veelal een belangrijke rol speelt. Zoals ik al vermeldde, is vooral 'Rocker' is daarvan een prima voorbeeld. Ik denk dan automatisch aan punkgroepen waar je heel erg Beatles in herkent, zoals Buzzcocks: een behoorlijk simpele tune, en uptempo.
Maar goed, 't is zeker beperkt - terwijl de bluesinvloeden op alle LP's, en vooral op Powerage, te horen zijn...

Al uch jaren in mn bezit en mn favo AC/DC-album. Een buitengewoon keiharde gitaarplaat met de allerbeste (boogie)hardrock. Hier staan gewoon geen zwakke nummers op. De toenmalige B-kant van de toenmalige Dog Eat Dog-single (Carry Me Home) had er wel mooi tussengepast

Hé, Crabsody in blue als bonus? Hoort er toch op en problem child niet

* = niet op elke versie van dit album aanwezig

Ik heb Crabsody in Blue er bijvoorbeeld niet op staan en Problem Child wel. Gelukkig maar trouwens, want Problem Child is best een lekker nummer, terwijl ik over Crabsody in Blue hier weinig goeds hoor.

Ligt het trouwens aan mij of is AC/DC onvindbaar geworden via de zoek balk?

Is inderdaad zo, is een bug, ik zal het nog een keer aankaarten bij het klachtentopic

De of een ac/dc klassieker. Hoewel de bon humor vervangen lijkt door meer serieuzere teksten. Eigelijk kent deze plaat niet een zwak nummer. Het hoogtepunt voor mij is let there be rock. Met een sublieme tekst. Kent iemand trouwens die oude clip vet lachen. De cd rockt van a tot z

Slaat dat op Bad Boy Boogie (All you women come along with me, and i'll show you how good the bad boy can be) of op Go Down (geen details... )

Ik begrijp wel wat Iggy bedoelt. Met name Overdose en Dog Eat Dog... briljante teksten. Bon Scott kon de zaken prachtig verwoorden. Geen flauwekul als Big Balls of The Jack hier.

Wat is er mis met Crabsody in Blue? Vind het een heerlijk nummer, mooi opgebouwd met prachtige solo's van Angus

The Jack: minder goed nummer en minder goeie tekst. Maar Big Balls, de dubbele betekenis die elke lijn in die tekst heeft, en dus ook het geheel, dat vind ik echt wel geniaal. Ik denk dat hij daar net iets langer heeft over nagedacht dan over her gekreun in Go Down (dat ik voor alle duidelijkheid óók wel kan waarderen - bóórdevol gevoelens... )

Inderdaad.
En Problem Child hoort op Dirty Deeds. Hier is het nutteloos.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat de groep ooit zelf daartoe besliste? Idem met Cold Hearted Man dat ontbreekt op de Powerage-CD...

Je hebt wel is van die momenten dat je pils wilt drinken met maten en naar echte rock wilt luisteren. Dan heb je aan deze plaat een hele goede.. Rock on!

Whole Lotta Rosie

Heb ik dit 3,5* gegeven? Dit verdient toch zeker wel 4*!

Inderdaad Whole Lotta Rosie

Mwa... ik vind het echt geen slecht album en hij is bij tijd en wijlen erg lekker om eens te draaien.... maar toch na 3 jaar dat ik hem heb, word het toch saai.

Een nummer als Let There Be Rock vond ik eerst fantastisch, maar nu een beetje langdradig

Dat heb ik ook wel een beetje, ik vind de titeltrack zelfs op den duur een beetje flauw overkomen als ik hem vaker hoor. Favoriet voor mij toch Overdose of Go Down. Ook megakraker Whole Lotta Rosie blijft super en het meest krachtige AC/DC nummer aller tijden voor mij.

Back In Black heeft toch echt mijn voorkeur boven welk Bon Scott album dan ook.

Excusez le mot maar als ik dit filmpje weer zie schieten de tranen toch weer in mn broek van het lachen hoor...... die Scott had van mij best wat langer mogen blijven als ie wat voorzichtiger was geweest. Die had het als acteur nog ver kunnen schoppen. Een honderd keer betere entertainer dan die ouwe nepzeeman.

YouTube - ‪AC/DC Let there be rock (1977, Unedited video version)‬‏

Leuk filmpje dat zeker, maar die ouwe surrogaat piraat heeft op aardig wat albums zijn stempel weten te drukken vind ik, met Back In Black voorop natuurlijk. Back In Black vind ik het allerbeste iesiediesie album wat er is, gevolgd door alle bon scott albums, om daarna pas weer gevolgd te worden door een album van die ouwe zeerover met zen malle petje op.

Ik had in het begin redelijk wat moeite met het ver over de top gekrijs van Johnson maar daar wen je natuurlijk aan met de jaren. Inderdaad is Back In Black nog steeds de meest populaire plaat met daarop Hells Bells dat het lijflied van de niet zonder suc6 boksende broertjes Klitschko is geworden. Toch heb ik de Bon Scott periode hoger zitten dan wat daarna kwam. Het had humor, was nog leuk en veelbelovend. Maar goed, ook dat kan niet eeuwig blijven bestaan en als alles bleef zoals het was werd het ook maar een saaie boel. Op naar Pirates of the Caribbean deel 5.

Toch kan ik me geen betere vervanger van Bon Scott voorstellen dan Brian Johnson. Je moet er toch niet aan denken dat ze één of andere geföhnde hardrocker of leernicht hadden aangenomen. Johnson past perfect bij AC/DC. Of hij gevoel voor humor heeft is nauwelijks te gaan, niemand heeft ooit verstaan wat hij eigenlijk zegt tussen de nummers door.

Beter dan Let There Be Rock en Powerage heeft AC/DC ze niet gemaakt, maar ook in de jaren '80 kwamen ze met een paar zeer acceptabele platen, met Back In Black in een glansrol en een eervolle vermelding voor Fly On The Wall.

Ik had vroeger wat singeltjes van Geordie waar Johnson toen zanger van was. Een wat schreeuwerige Slade-achtige stamprockgroep die mij toen best beviel in mijn vroege tienerjaren dus ik wist wel wat de man in zijn mars had en dat hij tevens de working class hero principes nastreefde. Allang uit oog en oor verloren tot hij zich tot mijn grote verrassing opeens bij ACDC aandiende en een scheur opentrok die tot dan toe volkomen nieuw was voor mij. In die zin kan ik hem ook best waarderen en misschien was Noddy Holder daarna wel de beste keus geweest als hij tenminste uit zijn eigen groepje was weg te slaan. Dan McGafferty (Nazareth) was ook wel een optie geweest eigenlijk. Over humor gesproken dan.

het kan idd veel erger dan de imo zeer sympathieke Johnsson

Dave Evans

YouTube - ‪AC/DC - Can I Sit Next To You Girl (1974)‬‏

Google Afbeeldingen resultaat voor http://www.aorblog.com/wp-content/uploads/2008/12/rabbit_toomuch.jpg

Allejezus........ als ze me hadden verteld dat David Essex ook bij ACDC heeft gezeten had ik het zo geloofd.

Ik heb helemaal niks tegen Johnson, hij doet zn ding uit de kunst en heeft daarmee de band er weer uitstekend bovenop geholpen. Alleen met Scott had het net ff wat meer sjeu en was de articulatie en expressie wat meer uitgesproken zeg maar, in mijn beleving dan.