The Associates - Sulk (1982)

Ooit in een ver verleden geluisterd, toen pakte deze mij minder, nu kan ik dit meer waarderen.
Aardig wat raakvlakken met Virgin Prunes, maar dan wat toegankelijker, en ook Marc Almond hoor ik regelmatig terug.

Safri zegt:
Nee vind ik niet. Maar slecht is de rest ook zeker niet. Misschien ook wel het allerlaatste glam-art-rockalbum uit de popgeschiedenis. Gegeven het feit dat wat Bowie en Roxy (en hun navolgers David Sylvian en Simple Minds) inmiddels deden niet meer onder die vlag viel.

Afgelopen weekend kwam op een feestje Party Fears Two voorbij en rondom mij keken een aantal hipsters elkaar aan, "What the f**k is dit?".
Ik vertelde ze dat Sulk uit 1982, toen ze waarschijnlijk nog niet waren geboren, nog veel meer weirde shit bevatte, dan dit nummer. Dat gingen ze zeker ff checken, want zoiets hadden ze nog nooit gehoord.

Laatste glam? Wat dacht je van een band als Suede? Probeer maar eens deze:

Suede - Dog Man Star (1994)

tjaEcho01 Nou ja begin- en (vooral) eindpunt van de glam is natuurlijk arbitrair. Suede heeft ook een androgyne zanger, maar zou ik vanwege de overheersende gitaarsound toch eerder onder 'Britpop' scharen. Die glammers zijn toch wel erg van de synthesizer en als het dan met gitaar moet, dan het liefst op a-typische-anorganisch-scheurende wijze zoals Robert Fripp in 'Heroes'. Maar de invloed van Bowie en Roxy gaat natuurlijk eeuwig door en in dat licht dooft de glam nooit (volledig).

De productie haalt de plaat wat naar beneden. En de weirdness zal sommigen wat te veel zijn. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de juweeltjes als PF2, Bap de la Bap en vooral Skipping. Draaide de plaat destijds grijs, paste perfect in de post doom van de jaren tachtig. Theatraal en als een full colour nachtmerrie. Was de perfecte score geweest voor films als Neon Demon.

Paar weken geleden eindelijk het origineel aangeschaft op cd, met bonustracks dat dan weer wel. Het blokje Nude Spoons tm Party Fears Two is niets minder dan geniaal. Er zijn niet heel veel albums die zo'n hoog niveau halen met 4 songs achter elkaar

Mijn vriendin draait dit album nog vaker dan ik. Koptelefoon luid op en dan swingt ze de pan uit op Nude Spoons en Skipping

Nou, deze?

Touché

Inmiddels een luxe uitgave van uit, lp, cds, geloof ook nog dvd, niet geheel zeker. Billy MacKenzie helaas veel te jong heen gegaan, kon het leven kennelijk niet meer aan. Sulk voor mij destijds een verademing, de zang, muziek, songs, waan plaat. Party fears two was het nummer dat vooruit snelde, vervolgens Country Club, waarlijk prachtig. Plaat, lp ja, de oude zelfs, staat nog hier en op geregeld nog. Puur genieten van iets dat ooit was. Iedereen in mijn omgeving destijds kon er nada mee. Nu nog steeds. Tja, geef toe, niet alledaags neen maar nog steeds super album met een geweldige sfeer erin. Genoemde Skipping was ook al zo'n waan song, ach de hele lp vol met classics.

Ik ken de term “waansong” niet, maar denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt. Door de bak galm en reverb op dit album, worden de stem van MacKenzie en de synths nogal spooky. Vooral op No wordt dit in extremis doorgevoerd, wat een geweldige sfeer oplevert, mijn favoriete Associates nummer.

Heel apart album uit een wat mij betreft gouden periode in de popmuziek.
Dan doel ik uiteraard op 1979 t/m 1982.
Werd er in de eind 60er jaren en met name de 1e helft van de 70's eigenzinnige en artistiek razend knappe muziek gefabriceerd, in de prille 80's konden ze er ook wat van.
The Associates, links en rechts wel eens wat losse nummers gehoord, maar kon nooit zo goed wennen aan de nogal onderscheidende stem van Billy Mackenzie.
Soms is er een ommekeer in je smaak/opvatting en ik ben er nu wel uit dat hij meent wat hij zingt en de vaak theatrale waanzin die hij uitdraagt heeft zonder meer impact.
Sulk zit boordevol eigenzinnigheid en mysterieusheid. Een sfeer die zich zou kunnen afspelen in een theesalon, met een zijdeurtje naar een grimmige donkere nachtclub waar zich obscure cabaret afspeelt - de interpretatie is geheel aan de luisteraar zelf uiteraard.
De blikkerige produktie is uitstekend gevonden moet ik zeggen. Electronica is er in overvloed, maar nergens is dat storend of overtollig, maar ook gitaren zijn her en der te horen.
Deels is het toegankelijk en aan de andere kant experimenteel met een wat rauwer randje, waar duidelijk de grenzen opgezocht worden.
Erg sterk: Gloomy Sunday, Skipping, het bekende Party Fears Two en het fabuleuze Club Country, wat een new romantic vibe heeft, maar net even wat meer bite heeft.
Vermakelijke plaat, die zoals veel albums wat meer luisterbeurten nodig heeft om het zaakje te doorgronden.
Interessant ook de verweving van new wave, glam, new romantic,en cabareteske avant garde.

Prachtige plaat, overgeproduceerd, veel galm en geen open geluid maar ik denk dat het zo de bedoeling was.
De eerste 3 platen, daar reken in fourth drawer down ook bij, zijn mij zeer dierbaar.
Eerste kennismaking was white car in Germany, nog steeds 1 van de mooiste liedjes ook.

Op deze plaat vind ik arrogance gave him up (wat een prachttitel), gloomy sunday, skipping, pf2 en club country het mooist. Heb van de laatste ook nog een geweldige 12" mix.

Het was een parodie op de New Romantic beweging, incl. clip. Begreep niet iedereen ….

Aah! Leuk weetje.
Ik wist toendertijd niet eens van het bestaan van deze band af.

Walt Disco (glasgow) heeft een goed gekeurde Cover van Club Country.

Youtube-link: Walt Disco - Club Country
Want highlights van de 80-ties presenteren naar een nieuwe generatie is altijd welkom.

Ik had ‘m afgekeurd…

R.I.P. Alan Rankine

Ik zet Sulk ter nagedachtenis maar weer eens op.

geweldig, zwaar onderschat, album. ook met het briljante ‘party fears two’.

Zoals 't er staat: Walt Disco (glasgow) heeft een goed gekeurde Cover van Club Country. kan het resultaat ook negatief zijn geweest: goed gekeurd zegt nl iets over het proces van keuren (dat het een goed proces was); en goedgekeurd zegt dat het eindresultaat positief was.

Verder: quite a shock - moest meteen ook weer aan Billy M. denken; van alle Associate albums is eigenlijk alleen Wild and Lonely iets minder. Vanaf het debuut is het raak en zijn deze en Fourth Drawer Down de fraaiste; ook deze posthume Billy MacKenzie - Beyond the Sun (1997) - MusicMeter.nl moet de moeite waard zijn.

Mjuman je kunt eigenlijk alle Billie MacKenzie solo platen wel kopen. Er zit eigenlijk niets slechts tussen, af en toe wat een mindere broeder maar daar staan weer sublieme broeders tegenover. Billy was toch wel een bijzonder talent en gezegend met een prachtige stem. The Glamour Chase: The Maverick Life of Billy MacKenzie, het boek wat over hem geschreven is is ook erg de moeite waard.

De hoeveelheid adjectieven die in de vorige berichten uit de kast worden getrokken om de duistere sfeer op deze plaat te kenschetsen liegt er niet om: weird, waanzin, verontrustend, beklemmend, paranoïde, gekweld, depri, gekte, wanhoop, manisch-depressief, zwartgallig. Toch hoor ik hier voornamelijk een duo op de top van hun kunnen dat naar hartelust experimenteert zonder ooit de structuur èn het spelplezier uit het oog te verliezen. Toen ik deze albums kortgeleden na jaren van veronachtzaming weer eens in de CD-lade schoof was ik eigenlijk vooral bang dat veel van de composities en de arrangementen in dienst zouden staan van de (toegegeven: hemelse) stem van Billy Mackenzie, maar in de praktijk verloochent Alan Rankine zijn pop sensibilities nergens en hebben praktisch alle nummers pakkende hooks, melodietjes en refreintjes.
        Wat echter vooral opvalt is hoe deze muziek buiten de tijd waarin hij werd gemaakt lijkt te staan. In het gitaarwerk hoor ik af en toe de sound die bands als de Cure en de Cocteau Twins in deze tijd ook hadden, en wat de zang betreft is Bowie nooit ver weg (vooral in de fabuleuze cover van Gloomy Sunday, dat me sterk aan Bowie's even fabuleuze cover van Wild is the wind doet denken), maar verder is dit een volstrekt eigenzinnige plaat die alle kanten zou opschieten wanneer Rankine en Mackenzie de teugels niet strak in handen hielden: ik hou steeds het gevoel dat ze binnen hun madness toch nooit hun method uit het oog verloren, met als neveneffect dat ik dit album wel intens en soms ook wel hektisch vind, maar nergens deprimerend of zwartgallig.
        Overigens, op mijn V2-remaster met zeven extra nummers uit 2000 staat als laatste bonustrack The room we sat in before, een titel die in bovenstaande tracklisting geheel is verdwenen. Aangezien het hier gaat om een demo-achtige versie van It’s better this way met alleen zang en twee elektrische gitaren (en een titel die eveneens een regel uit de tekst is), dacht ik dat dat nummer wel identiek zou zijn met It’s better this way [alternative version] hierboven, maar op Spotify hoor ik dat dat niet zo is. Vreemd dat mijn bonustrack niet op de nieuwere en uitgebreide versie is meegekomen. (Wel te beluisteren op Spotify op de V2-versie uit 2000 die daar ook op staat, één van de drie versies van Sulk die op Spotify te vinden zijn.)

Het album aangeschaft begin jaren 80. Vooral door het nummer 'No', dat ik vast op de radio bij de VPRO heb beluisterd. Waarschijnlijk kwam ik er toen ook achter dat dat nummer niet geheel representatief is voor het gehele album. De andere nummers gaan veel verschillende kanten op, beklemmend is het vaak wel. Ook bedrieglijk, je hoort soms vrolijke synthpop, zoals veel verschillende groepen toendertijd, maar keer op keer word je op het verkeerde been gezet. Hoewel het vinyl al jaren met rust is gelaten, nu toch weer eens opgezet. Een kamer heb ik nu geheel omgevormd tot music cave met aan de rechterkant zo'n 2000 platen en aan de linkerkant duizenden cd's. En dan ook nog wat cassettebandjes.
Bij deze operatie ontdekte ik weer wat ik allemaal had en wat weggezakt was. Maar aangezien ik deze plaat toch veel gedraaid hebt, herken ik bijna alles weer. Echt wel jaren 80 qua zang en muziek, soms wat bombastisch. Virgin Prunes wordt vaak genoemd, Marc Almond, cult band Schleimer K, ook wel ergens de Cure. Als er meer nummers als het al eerder genoemde 'No" op stonden was het voor mij een top album. Nu vind ik het gewoon een goed jaren 80 album, met veel herinnering aan die toch wel mooie tijd, ondanks de No Future sfeer.