Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997)

Klopt het dat er tegen het einde toe van Providence een aantal minuten stilte is, of ligt dat aan 'mijn' versie? Dat is namelijk het enige wat ik echt jammer vind aan deze plaat. Zodra daar de muziek ophoud word ik achtergelaten met een onvoldaan gevoel wegens het ontbreken van de climax, maar na die minuten stilte kom ik er niet meer in.

Klopt. Muziek is ook het waarderen van stilte.

Ik waardeer stilte ook, maar op dat punt laat het album mij gewoon los en daarna grijpt het me niet meer zo stevig vast. Misschien gaat dat nog wel eens groeien, maar voor nu blijft ik het jammer vinden.

Ja, ik bedoelde niet dat je per se die paar minuten stilte moet waarderen, ik begrijp je wel.

Kan iemand me trouwens vertellen waar de sample aan het begin van Providence van afkomstig is? (Think the end of the world is coming?...) Afkomstig uit een film oid of hebben ze het wellicht zelf opgenomen?

Dezelfde kerel als in BBF3, geloof ik. Het is in ieder geval niet van een film, hoe ze er wel aan komen weet ik ook niet.

Ik las toevallig vandaag dit:
"this monologue appears at the beginning of the dead flag blues from the album f#a#oo; it comes from incomplete movie about jail, an unfinished film that efrim wrote and has been working on for the last five years."

Bron: Link

Dit lijkt de officiele webpagina te zijn van GY!BE...

Ja, ik heb het nagekeken en die man die aan het woord is stond inderdaad aangegeven als 'BBF3', inderdaad dezelfde persoon dus. Helaas stond de identiteit van de interviewer en de bron van het interview er niet bij.

De sample uit je quote komt uit The Dead Flag Blues, niet uit Providence. Het is ook een andere kerel aan het woord.

F♯A♯∞ laat zowaar een nog betere indruk op me achter - vooralsnog - dan Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven. De spanning is net wat grootser en de stiltes zijn net wat subtieler. De teksten zijn van hoge poëtische waarde en kloppen precies bij de instrumentaties. Bovendien beheerst deze groep het toewerken naar climaxen als geen ander, ze bouwen de spanning perfect op.

Dus, heb je binnenkort een nieuw album bovenaan je top 10? Lift Yr. Skinny Fists is trouwens toch echt beter hoor, maar dat verschil is wel minimaal.

Ik ga rustig alle platen van GY!BE aandachtig beluisteren. Dan ga ik er maanden over denken in mijn torentje. Vervolgens beslis ik welke plaat eventueel in mijn top 10 geplaatst gaat worden.

Ik vind deze trouwens maar een fractie beter dan haar volger, dus ook deze zal op 4,5* uitkomen schat ik. Dat houdt in dat mijn nummer 1 nog aangetast zal blijven.

Je bedoelt onaangetast?

Ik bedoel wat ik zeg en ik zeg wat ik bedoel. Behalve gisteren, ik bedoel inderdaad onaangetast.

F♯A♯∞ en Lift Your Skinny Fists liggen bij mij ook heel dicht bij elkaar. Ik heb ze in de afgelopen weken waarschijnlijk wel 10 keer gewisseld in mijn top 10. Elke keer als ik de ene luister denk ik weer dat ik die leuker vind dan de andere. Komt ook omdat het wel erg verschillende albums zijn. Lift Your Skinny Fists is wat voller en bombastischer en deze is wat rustiger maar spannender en sfeervoller. Bij mij ligt mijn voorkeur dan ook echt aan het moment waarop ik luister.

Precies weergegeven. Voor mij klinkt het bombastische deel van Skinny Fists wat te "modderig" in mijn oren. Ligt misschien aan de productie. Juist het sfeervolle, donkere en stijlvaste karakter van F#A# geeft het album een enorme lading en een verdiende notering in mijn eigen top 10.

Ik zou willen dat ik dit album weer voor het eerst kon horen. Dat moment, dat gevoel, zoiets ik heb alleen nog bij Skinny Fists mee kunnen maken, daarna nooit meer.

Laat ik nu net in deze fase zitten.

Totaal overdonderd door de mooie opbouw van de nummers. De nummers zelf hebben iets apocalyptisch. Einde van de wereld. Als er een film wordt gemaakt over 2012 zou dit de perfecte soundtrack zijn.
Prachtige muziek!

MovieMeter

Ik vind Moya ook wel goed passen.

Klopt het dat er ook een speciale editie hiervan bestaat?

En is de lp versie een aanrader of is de cd versie beter?

Cd versie is beter, kijk maar eens bij de oudere berichtjes, daar is al heel wat over gediscussieerd.

De CD versie is inderdaad het beste. Maar als lp liefhebber is deze zeker niet te missen. Dus ga je voor beiden

Hoho, ik ben een pubertje met een beperkt buget.

Nog een vraagje: Zijn de nummers, net als die op Lift Your Skinny Fists, verdeelt in verschillende stukken muziek of niet?

Ja.

De eerste luisterbeurt er op zitten. Erg donker en erg zwaar (voor mij dan), maar wel gods(peed)gruwelijk meeslepend en mooi. Na de tweede keer luisteren zal ik mijn review plaatsen!

The Dead Flag Blues blijft in mijn ogen het beste nummer en dat komt natuurlijk voor een gedeelte door het magistrale The Cowboy...

Godspeed You Black Emperor! is in mijn ogen de meest bijzondere groep muzikanten die ik ooit heb gehoord. Hun muziek is gespeeld zoals niemand dat kan. Hun muziek klinkt zoals niemand anders klinkt. Uniek en eerlijk. Ik ben dan ook dolgelukkig met mijn kaartje voor 19 januari, eindelijk zie ik de band live terug die ik al zolang adoreer. Hun eerste plaat Infinity zet ik regelmatig in de nachtelijke uurtjes op, op maximaal volume natuurlijk!

The Dead Flag Blues (intro) zuigt je al gelijk helemaal erin. De prachtige diepe stem vertelt over de Apocalyps, het einde van alles. Zijn woorden krijgen steun van violen en de man eindigt zijn duistere betoog. Troostend draaien violen en gitaren om elkaar heen, zoekend naar het laatste beetje hoop. Accentueren de woorden van de man en zoeken naar uitleg en ontkrachting. Tevergeefs? We gaan op weg...

Met Slow Moving Trains zijn we op weg. De schroevendraaiers gaan over de gitaren als metalen wielen over de rails. Steeds verder in het onbekende, de trein schudt en beeft. De wegen zijn niet langer recht meer. Muntjes liggen achter elkaar op de rails, zorgen ervoor dat het tempo maar niet opgevoerd word. Dan stappen we uit om te kijken...

Buiten staan mannen met kapotte kleding en lange baren. Hun ogen staan naar argwaan en in hun handen klemmen ze zich vast aan instrumenten. Ze gaan voorzichtig zitten en beginnen te spelen, de eerste tranen vallen op de grond die al heel lang geen water meer heeft gevoeld. De mannen kronkelen fragiel om hun instrument heen, kwetsbaar drukken ze de snaren in, aarzelend slaan ze op hun trommels... Stilletjes laten we ze achter... Ik kijk een man aan die zachtjes op een trompet blaast, hij heeft een cowboy hoed op. The Cowboy fluister ik zachtjes...

--

"...Nothings alrite in Our Life..." / thedeadflagblues (reprise): Een man krijst om aandacht terwijl doedelzakken in je oor krijsen, met op de achtergrond de schuddende en bevende trein...

Het is nacht en de stad komt maar niet tot leven, straten zijn bedekt met kranten en vergeelde reclamefolders. Bij een groot gebouw zit een man met een zonnebril en littekens, verspreid over zijn lichaam. Hij fluit een eenzaam deuntje en tikt met zijn voet tegen de stoep, steeds meer verliest hij zichzelf in het eenzaam componeren. Hij pakt een stok en begint op een hek te tikken, zijn gefluit verandert in gemompel. Zijn jas wappert mee met de krantenartikelen op de grond. Hij pakt een krant op en doet zijn zonnebril af, verbaast over wat er staat. Om het gevoel terug te krijgen toen het begon, hij heeft het meegemaakt. Zijn gemompel verandert in gezang, het tikken met de stok op slaan. Hij rent radeloos langs de hekken, laat zijn stok tegen de spijlen kletteren. Zijn gezang verandert in geschreeuw terwijl hij harder begint te rennen. Hij stopt bij een ruit en ziet zichzelf, slaat de ruit stuk met een stok en brult het uit. Onder zijn lange jas zit een geweer, hij pakt het op en rent schietend door de straten, tussen de lijken die ooit zijn vrienden waren. radeloos komt hij tot stilstand en schiet hij zichzelf door het hoofd. The Sad Mafioso..

Drugs in Tokyo/Black Helicopter: We krijgen nu echt te maken met de ellende in de stad. Radioberichten herhalen zichzelf, de ratten stormen over de straten, vreten zich vol en verdwijnen weer. De laatste gebouwen storten in en er komt een helicopter langs die gretig foto's maakt. Een overlever? Of een veroorzaker? Het gekrijs van de slachtoffers echoet over de straten...

--

Divorce & Fever: Een tv staat eenzaam aan. "Do you think the end of the world is coming?" Ditjes en datjes over kleingeld, de beurs en priesters maar geen concrete antwoorden. Het is hier niet veilig, dat is zeker... We zien reclameblokken en de tv verliest langzaam zijn laatste beetje levensenergie...

Onder een brug zitten wat punkers, hun haar is vies, ze hebben al dagen niet gegeten en ze stinken. Gebogen zitten wat te prutsen op gevonden instrumenten die ze geprobeerd hebben te repareren. In het midden van hun staat een groot vat waar vlammen uit komen. Zo houden ze zich warm, boven het vuur hangt een eekhoorn gaar te worden. Ze gaan helemaal op in hun spel, kijken elkaar niet aan, luisteren aandachtig naar elkaars geluiden. Ze stoppen hun laatste krachten in het muziekstuk, genaamd Dead Metheny. Ze gaan allen mee in een draaikolk van geluiden steeds harder en heftiger. Als iemand het niet meer volhoud neemt iemand anders het over. Zo vullen ze de nacht met leven, terwijl hun verzwakte levens steeds meer afnemen. Één voor één gaan ze neer. De eekhoorn blijft eenzaam achter.

Een vrouw wandelt door een troosteloze woestijn, zingend over betere tijden. Haar stem gaat nergens heen, blijft vastzitten in het oneindige zand. Ze ziet in de verte een paard en probeert in de buurt te komen. Het paard is dun en ondervoed. De vrouw aait het paard en het laat zijn hoofd zakken. Ze klimt erop en klemt zich vast aan het paard, tranen vullen haar ogen, ogen die ze sluit terwijl ze het paard het signaal geeft te galloperen. Zo ver als het kan. Het paard luistert en begint met de laatste krachten te galloperen over de oneindige zandheuvels... De vrouw klampt zich met haar laatste krachten vast aan het paard. Het paard hinnikt schel, de vrouw antwoord met een schreeuw. Ze geeft het teken door te gaan, tot ze beide neergaan. Het paard stuift op een heuvel af en verliest de grond onder zijn voeten. Samen duizelen ze naar beneden, de vrouw klemt zich vast. Met een dreun komen ze neer. Kicking Horse on Brokenhill

String Loop Manufactured During Downpour de laatste radio's lopen leeg. Een Helicopter stort neer. Dagen eindigen achter elkaar door zonder dat ze geteld worden. Een eeuwige nacht begint. Totale stilte, geen ster aan de hemel.

Dan een rode gloed over het land. Kleine kiezels kietelen de aarde. Stenen verpulveren de laatste reuïnes. Rotsblokken maken kraters. Een grote meteoriet zo groot als de maan ramt de aarde in miljarden stukken. Een gebroken gitaar zweeft in de atmosfeer. ....

wat een recentie

inderdaad een prachtig album, ongekende schoonheid onder een laag van wanhoop.