Counting Crows - August and Everything After (1993)

Toch blijft het jammer dat CC het niveau van dit geweldige debuut nooit meer heeft herhaald. Hoewel ze heel goeie cd's hebben gemaakt, met memorabele nummers was de tendens toch een beetje neergaand. Maar heus nog wel zeer de moeite waard.
De laatste, saturday nights and sunday mornings, valt me echter erg tegen en ik vraag me echt af of CC nog ooit helemaal terug komt of dat we toch het beste van die band gehad hebben.
Altijd moeilijk: een debuut dat eigenlijk alles al laat horen dat een band in de kast heeft.

Hun tweede album Recovering is een GEWELDIG goede opvolger en misschien zelfs nog beter...daar gebeurt werkelijk alles wat CC kan en in huis heeft...
En toen kwam This Desert Life...ook prachtig maar zeer ondergewaardeerd...dáárna ging het mis...helaas...

Ach...ik ben liefhebber en zal ze altijd blijven volgen...

Best wel een mooi album dit. Had ik nooit verwacht, omdat ik eigenlijk alleen maar de laatste 'hitjes' van ze kende.

Blijft een geweldig album. Ik zou wel eens een unplugged concert van deze band willen bijwonen of luisteren.

Dan moet je de eerste plaat van de dubbel live cd "Across A Wire - Live in New York" eens luisteren...!

He... Bedankt wist niet dat dat een unplugged concert was zal is kijken of ik hem ergens kan kopen.

Ik vind ze live erg slecht, heb altijd het gevoel dat de zanger serieus overact. Maar de muziek zelf is echt wel goed.

Ben ik niet mee eens. Niet elk optreden is top, maar ik kan mij in de beginperiode van de band nog een concert in Eindhoven herinneren (Philipstheater?) wat echt subliem was.
Bij latere optredens heb ik inderdaad ook wel het gevoel dat ze spelen als gepensioneerde artiesten.

Schrijft hij zijn muziek eigenlijk autobiografisch? Dan kan ik zijn gevoelsuiting nog enigzins begrijpen en zeker bij round here dat toch over zelfmoord gaat..
Maar als dit niet autobiografisch is, dan is het gewoon overdreven ..

Zoals bekend, schrijft Adam zijn mooiste teksten na een verbroken liefde. Veel teksten zijn zeker gebaseerd op eigen ervaringen. Maar welke artiest doet dat niet. Overigens vind ik het feit of de nummers autobiografisch zijn niet relevant of je de teksten overdreven vindt of niet.
Naar mijn idee kan je de stem van Adam overdreven vinden, maar dat heeft m.i. meer te maken met smaak dan wel of niet autobiografisch. Meer 'you love or you hate it' dus.

Maar ik vind zijn teksten of zijn stem helemaal niet overdreven.
De lyrics zijn prachtig dat is moeilijk te evenaren, samen met zijn stem die man kan goed zingen. Het is de manier hoe hij het brengt live dat ik overdreven vind en dat stoort me. Ook al is het autobiografisch je kan het nog veel beter laten treffen bij jouw publiek door zo niet aan overacting te doen. Bijvoorbeeld Alice In Chains met Down In A Hole. Dat wordt ingetogen gebracht en dat slaat echt aan.

Leuk bandje, dat Counting Crows.
Met die single over New Amsterdam.
Mr. Jones die toe kijkt dat zijn vrouw mannen verleid.
Ik ben er tenminste altijd van uit gegaan dat Mr. Jones is gebaseerd op Me And Mrs. Jones van Billy Paul.
Gewoon een heerlijk zomers plaatje, waar prima op te dansen is.

Maar met Pinksteren 1997 veranderde mijn beeld van Counting Crows.
Warme dagen.
Pinkpop op televisie.
Verkoeling aan het zoeken op het balkon van mijn verplegerflatje.
Opeens de dramatische tonen van Round Here.
Adam Duritz die steun en begrip zoekt.
Een muisstil publiek.
Die ijsberende persoonlijkheid op het podium.
Een veld vol duizenden toeschouwers als Klaagmuur.
Met thuis nog velen gegrepen voor de buis.

Ik was gelijk om.
Hier moest ik meer van horen.
Wat een brok emoties.
Het liet me voor uren verdoofd achter.
August and Everything After hoort thuis in mijn verzameling.

De muzikale omlijsting deed me denken aan Out Of Time van R.E.M.
Een hete zomeravond.
Met de band in de avond op een veranda.
Ondergaande zon als levend schilderij.
Lege bierblikjes als stilleven.
Het San Francisco van Scott McKenzie.
Zachtaardige mensen nu zonder bloemen in hun haren.
Wachtend op de koning van de regen.
Die zorgt voor verfrissing.
Zodat er behalve zwaarmoedigheid ook vreugde te horen is.

Iets wat op opvolger Recovering the Satellites ontbrak.
Maar dat werd dan ook een koude decemberplaat.

Vandaag het album gekocht voor 5 euro en daar heb ik zeker geen spijt van. Eerst even wat beluisterd, maar ik had een stuk van Round Here gehoord en ik was gelijk overtuigd. Echt mooie nummers met veel gevoel. En op de een of andere manier vind ik dit een beetje op R.E.M. lijken, maar ik vind dit veel beter. 4,5 ster, maar dat kan zeker hoger worden.

Ik dacht altijd op 'Ballad For A Thin Man' van Bob Dylan, ook door de tekstregel: 'I want to be Bob Dylan/Mr Jones wishes he was something just a little more funky...' etc.

Ik vond het album al erg goed, maar in de herfstvakantie ben ik echt gek op dit album geworden. Wat een mooi album. Mooie nummers en geweldige teksten. Ik had hem 5 keer achter elkaar gedraaid zonder dat hij verveelde en dat zijn de echt goede albums. Vanaf Round Here ben ik geboeid en na A Murder of One weer. Weer op play, wauw. Hij gaat wat hoger in mijn top 10.

Dit is wel een heel erg tof kerstcadeau! Ik zal er frequent naar luisteren. Ik vind de eerste drie nummers al fantastisch en zeker de teksten van Adam Duritz.
'Step out the front door , like a ghost in the fog where no one notices the contrast of white on white'
Zoiets kunnen schrijven is pure genialiteit.

Vandaag weer eens beluisterd en ik blijf op mijn 5 sterren, hij valt net buiten mijn top 10. Round Here bevat toch wel een van de beste teksten die ik ooit in een nummer heb gehoord:

Step out the front door like a ghost
Into the fog where no one notices
The contrast of white on white.
And in between the moon and you
Angels get a better view
Of the crumbling difference between wrong and right.

Geweldig!

Mijn favoriet van dit album is overduidelijk Anna begins. Vooral de manier waarop dat nummer naar het einde toewerkt vind ik prachtig. Mr. Jones heb ik helaas inmiddels te vaak gehoord. Toch vind ik dit album beresterk in elkaar zitten. Heerlijk om 's avonds laat voor het slapen gaan nog even te draaien. Naar mijn mening is Recovering the satellites ook nog een toppertje, maar het latere werk bevalt me stukken minder.

Hele goede plaat dit. Mr. Jones is natuurlijk een klassieker. Wat een leuk nummer blijft dat toch.

Wat een zeikplaat, wie wil m van me hebben..

Ik heb hem al, maar anders had ik hem zo willen hebben hoor. Wat vind je er dan zo slecht aan?

Ik heb hem alleen in de pindakaasversie. Dus ik wil hem wel!

Qua kleurstelling van de hoes kan ik redelijk met je meekomen.

Ketel stuk, auto stuk, TV stuk, huis moet nog geverfd. Ik mag van mijn vrouw even geen CD's meer. Anders had ik hem graag van je overgenomen. Van de nummers en fragmenten die ik ken lijkt dit bijzonder goed.

>Qua kleurstelling van de hoes kan ik redelijk met je meekomen.

Jouw reactie zorgt ervoor dat ik het album weer eens wil gaan opzetten. Een tijdje geleden, echt een prachtalbum.

Ik wil me wel als vrijwilliger opgeven hoor!

Al met al vind ik toch een heel consistent album. Nergens zitten er zwakke plekken of skipnummers. De muzikale omlijsting is daarnaast prima in orde, heerlijke tikkeltje country-achtige rock/pop.

Counting Crows laten op dit album zien hoe zij de kunst van het weglaten volledig beheersen: less is more. Luister bijv. eens naar Anna Begins en hoor hoe alle instrumenten de ruimte krijgen om vervolgens een mooi minimalistisch geheel te creëren waarover Adam Duritz zijn verhaal zingt om het nummer compleet te maken. Dat is toch echt de klasse die alleen een hele goede band kan bereiken.

Volledig eens met reptile71, de begeleiding en productie zijn sober maar raak en staan volledig in dienst van de songs wat de sfeer maximaal ten goede komt.