Counting Crows - August and Everything After (1993)

Counting Crows heb ik eigenlijk betrekkelijk laat ontdekt maar zijn er wel mede voor verantwoordelijk dat ik ook de 'goede' pop-muziek erg ben gaan waarderen. Desalniettemin blijft dit een van mijn favorieten op dat gebied en weet de plaat me iedere keer me weer te boeien.

Het album begint meteen goed, beter gezegd: Round Here is zonder twijfel het hoogtepunt van de plaat. Adam Duritz dringt hier mijn hart in, op een zodanig directe manier dat ik er niet omheen kan. De tekst is gewoonweg subliem en het gevoel wat hij hier dan nog eens in kan leggen. Dat heb ik hem niemand ooit nog na zien doen. Ook hijzelf heeft dit niveau meer bereikt.
Vooral het stuk van:
I can't see nothing, nothing
Round Here
Won't you catch me if I'm falling
Won't you catch me if I'm falling
Won't you catch me cause I'm falling down on you

See I'm under the gun round here
Oh man I said I'm under the gun round here
And I can't see nothing, nothing round here.
bezorgd me iedere keer weer kippenvel. Gewoonweg perfect.

Natuurlijk is het dan lastig dat niveau vast te houden, onmogelijk is misschien zelfs een beter woord. Maar het lukt ze in enige mate toch. Omaha is een prachtig nummer geworden. Ja, het is van mindere kwaliteit dan Round Here, maar dat is ook niet te evenaren. Toch heeft ook dit nummer iets. Iets moois natuurlijk. Het is een mooie brug van Round Here naar Mr. Jones en misschien doe ik het daar wel te kort mee. Maar gezien de score van 5* voor dit album denk ik dat dat niet het geval is. Het past gewoonweg in het plaatje.
Zoals ik al zei, de brug naar Mr. Jones, het volgende nummer dus en wellicht het bekendste nummer van de band. En niet voor niks. Ook dit is weer een waar pareltje met een tekst om 'U' tegen te zeggen. Een tekst als:
Mr. Jones and me tell each other fairy tales,
and we stare at the beautiful women:
"She's looking at you. Ah, no, no, she is looking at me."
Smilin' in the bright lights.
Comin' through in stereo.
When everybody loves you, you can never be lonely.
is toch gewoon niet slecht te vinden? Het spreekt gezelligheid, vrolijkheid en blijdschap uit. En dat is ook wel eens hard nodig. De sfeer die het nummer uitstraalt is voor mij er eentje die veel te weinig wordt belicht (dit kan natuurlijk ook aan mijn muzieksmaak liggen), namelijk die van de blijdschap en kom me dan aub niet met 'Shine' aan. Nee, dit zit gewoon wél goed in elkaar.

Maar er komt ook een tijd voor een iets ingetogener nummer. En die is nu aangebroken, in de vorm van Perfect Blue Buildings. Uit het nummer blijkt een drang naar verandering van jezelf. En het contrast met Mr. Jones kon dan ook niet groter zijn. Toch, en waarschijnlijk komt dit mede door de titel van het nummer, is het niet storend en is het eigenlijk wel prettig. Even een pas op de plaats en nadenken over wat je nu bereikt hebt. Een moment van zelfreflectie zou ik het noemen. '

Anna Begins vormt samen met Time and Time Again een blok van twee nummers over liefde. Het gaat om een vrouw die de persoon in kwestie heeft afgewezen en alle problemen die daarbij komen kijken. Het zijn twee prachtige, ingetogen nummers geworden die een zekere wanhoop uitstralen. Het snakken naar liefde en deze niet beantwoord zien worden, staat hier centraal en dat maakt de nummers gevaarlijk. Met gevaarlijk bedoel ik hier het feit om te vervallen in clichés.Gelukkig gebeurd dat hier echter niet. Het blijft interessant en niet voorspelbaar. En dat is positief, zeer positief.

Rain King dan is het meest droevige nummer van de plaat. Blijkbaar zakt de plaat steeds meer weg in miserie, aangezien dit nummer gaat over iemand met een depressie. Door de melodie echter wordt de algemene tendens van het nummer er eentje van verwarring. De opgewekte melodie met de depressieve tekst doen het erg goed bij mij. Het resultaat is deze speciale, verwarrende sfeer die is gecreeërd.
Sullivan Street heeft in ieder geval de opgewekte melodie niet. De tekst is er echter niet veel lichter op geworden. Het lukt me niet helemaal om de tekst te doorgronden, maar voor zover ik weet gaat het over mensen die gebruikt worden door anderen. Ook al niet zo een licht onderwerp. Daar komt verandering in met Ghost Train. De tekst wordt weer opgewekter en het 'dipje' hebben we gehad. Ghost Train is een prachtig nummer. De pit uit de eerste nummers is hier intussen niet meer in te vinden en ook in de nummers hierna zullen we die niet meer terug kunnen vinden. Uit Raining In Baltimore spreekt verlangen en wanhoop en A Murder Of One is het meest zwarte nummer op de plaat. Regels als:
All your life is such a shame
All your love is just a dream
Open up your eyes
You can see the flames of your wasted life
You should be ashamed
zijn niet bepaald opgetogen, maar het past allemaal.

August And Everything After vormt zo namelijk een geheel. Een erg mooi geheel welteverstaan. Een verhaal over het leven van een man, die langzaam maar zeker steeds meer wegzakt in zijn eigen problemen. En later met weemoed terug zal kijken en zich af zal vragen waar het mis is gegaan.

5*

Leuk bandje, dat Counting Crows.
Met die single over New Amsterdam.
Mr. Jones die toe kijkt dat zijn vrouw mannen verleid.
Ik ben er tenminste altijd van uit gegaan dat Mr. Jones is gebaseerd op Me And Mrs. Jones van Billy Paul.
Gewoon een heerlijk zomers plaatje, waar prima op te dansen is.

Maar met Pinksteren 1997 veranderde mijn beeld van Counting Crows.
Warme dagen.
Pinkpop op televisie.
Verkoeling aan het zoeken op het balkon van mijn verplegerflatje.
Opeens de dramatische tonen van Round Here.
Adam Duritz die steun en begrip zoekt.
Een muisstil publiek.
Die ijsberende persoonlijkheid op het podium.
Een veld vol duizenden toeschouwers als Klaagmuur.
Met thuis nog velen gegrepen voor de buis.

Ik was gelijk om.
Hier moest ik meer van horen.
Wat een brok emoties.
Het liet me voor uren verdoofd achter.
August and Everything After hoort thuis in mijn verzameling.

De muzikale omlijsting deed me denken aan Out Of Time van R.E.M.
Een hete zomeravond.
Met de band in de avond op een veranda.
Ondergaande zon als levend schilderij.
Lege bierblikjes als stilleven.
Het San Francisco van Scott McKenzie.
Zachtaardige mensen nu zonder bloemen in hun haren.
Wachtend op de koning van de regen.
Die zorgt voor verfrissing.
Zodat er behalve zwaarmoedigheid ook vreugde te horen is.

Iets wat op opvolger Recovering the Satellites ontbrak.
Maar dat werd dan ook een koude decemberplaat.

"August and Everything After" is een emotievolle plaat dat net als de hoes een mooie donkere herfstsfeer uitademt. Duritz zingt intens en vertelt met zijn typische stem verhalen, waar je in meegezogen wordt. Toegegeven zijn stem kan irritaties oproepen, maar op de een of andere manier past het bij de muziek en gevoel van deze plaat. Toch knaagt er iets. Ik merk dat ik bij deze plaat in een bepaalde stemming, op een bepaalde locatie of dat het een bepaald tijdstip moet zijn. Mijn muzieksmaak is breed en ik kan op elk moment van de dag wel genieten van muziek, maar dus niet altijd van deze plaat. Of het nu toch komt door de stem, de sfeer of iets anders, ik kan niet de vinger op de zere plek leggen. Uiteindelijk moet ik toch de kwaliteit van dit album erkennen, ondanks mijn eigen grillen. Dus een ruime voldoende, en misschien moet ik deze plaat alleen maar in de herfst, op gure onstuimige dagen draaien. Wie weet is deze plaat daar juist wel voor bedoeld?

N.a.v. dit topic beluisterde ik deze plaat.

Ik ken de Counting Crows van een paar hitsjes. Onder andere met het Nederlandse Blof en eentje van de film Shrek.
Vanaf die mooie opener van dit album ben ik wel tevreden over de muziek die ik hoor. Vaak mooi melancholisch gezongen en hier en daar een fijne groove erin. Prettige muziek die makkelijk je oren in glijdt. Stem valt prettig, muzikaal is het best rijk allemaal. Ik herkende ook Mr. Jones als een hitje, op titel had ik die niet herkent. Weinig op of aan te merken op deze muziek. En soms ook gewoon erg mooi neergezet.