Counting Crows - August and Everything After (1993)

Sober maar raak. Terechte opmerking. Die woorden slaan helemaal op producer T-Bone Burnett. Die man is bij vlagen geniaal in zijn producties. Ik ken dit album niet helemaal, maar het succes van dit album is zeer zeker ook zijn succes. Ik hoop dat ik degene bent die Wilbur uitkiest om de CD toe te sturen.

Blijft een geweldig debuut . Ligt heel regelmatig in de cd-speler . Een tijdloos geheel . Intiem , puur en transparant . Geen overdaad , maar juist veel ruimte voor Duritz die getergt en vol blues zijn teksten naar grote hoogten zingt .
In de loop der jaren is Raining In Baltimore mijn favoriete track geworden . Ik zie het en voel het .
Verdwaald slenteren door een regenachtige stad , niet meer wetend hoe of wat , zwervend , ik moet bellen , ik zoek een regenjas . Prachtig gemeend gebracht .
Nu vind ik alle Counting Crows albums van een aardig niveau , maar deze plaat heeft het helemaal .

Toevallig gisteren ook gedraaid samen met wat andere cd's van deze groep.
Ben het wel met Bikkel eens.
Klasse plaat en mensen die deze groep niet kennen, blof heeft ook een nummer van ze, staat niet op deze plaat.

Ik heb erop gereageerd en inmiddels heb ik hem binnen!

Wist niet dat ie het ook nog echt meende ook... Zeker een PM gestuurd?

Jep!

Prachtige muziek die pijn en eenzaamheid enz weet te verwoorden. Je krijgt er soms the shivers van. Wel muziek en teksten waarbij je in the mood voor moet zijn. Je moet er naar luisteren en je kop houden. Met andere woorden lekker alleen naar luisteren cq zijn. En laat ik dat nu net zijn.... Is dat een probleem wel nee. Mooi moment om het te draaien ha. Zeker geen muziek die je gaat draaien bij een feestje. Maar zo nu en dan heeft het leven een een gevoelige muzikale jepper nodig. Je heerlijk melancholiek laten wegdrijven met perfect blue buildings bijv. Hell daar is niks mis mee lijkt mij. En zo zijn er absoluut meer nummers die mij raken. Mooi hoe de counting muziek je kan laten wegdrijven op plekken waar je eigenlijk niks te zoeken hebt hoewel? Dit noemt men inlevingsvermogen geloof ik oftewel liefde voor muziek ha. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat muzikanten dit bij je los krijgen. En de crows krijgen dit verdomd goed voorelkaar. De hele sfeer en teksten hakken er gewoon lekker gevoelig in. En op zijn tijd is dat heerlijk......She said hey
how do you?

En nu maar hopen dat ik dit gezever geplaats krijg mijn internet verbinding is weer eens geweldig. Al voor de 2e keer dat ik dit berichtje schrijf.

Tjee gelukt ik kan gaan stemmen en pootje gaan baden ha

Behalve dan Mr. Jones, daar heb ik toch heel wat keren op rond gesprongen tijden het stappen in de Graanbeurs in Breda waar ik destijds regelmatig heen ging.

Misschien wel het mooiste stukje songtekst ooit:

It's 4:30 AM on a Tuesday...

Melancholischer kan het niet toch

Raining in Baltimore Wat een prachtig stukje melancholie!

Jeetje wat hebben acda en de munnik veel stukken van a murder Of one in hun lopen tot de zon komt gedaan. Wel een ontzettend lekker album. Gekocht voor een tientje samen met hun tweede. Bedankt FRS!

"August and Everything After" is een emotievolle plaat dat net als de hoes een mooie donkere herfstsfeer uitademt. Duritz zingt intens en vertelt met zijn typische stem verhalen, waar je in meegezogen wordt. Toegegeven zijn stem kan irritaties oproepen, maar op de een of andere manier past het bij de muziek en gevoel van deze plaat. Toch knaagt er iets. Ik merk dat ik bij deze plaat in een bepaalde stemming, op een bepaalde locatie of dat het een bepaald tijdstip moet zijn. Mijn muzieksmaak is breed en ik kan op elk moment van de dag wel genieten van muziek, maar dus niet altijd van deze plaat. Of het nu toch komt door de stem, de sfeer of iets anders, ik kan niet de vinger op de zere plek leggen. Uiteindelijk moet ik toch de kwaliteit van dit album erkennen, ondanks mijn eigen grillen. Dus een ruime voldoende, en misschien moet ik deze plaat alleen maar in de herfst, op gure onstuimige dagen draaien. Wie weet is deze plaat daar juist wel voor bedoeld?

Een van de cd's die ik nooit, maar dan ook nooit weg zal doen. Heeft een verpletterende indruk op me gemaakt, vanwege de muzikale kwaliteit, de breekbare en soms licht hysterische stem van Duritz, maar vooral de prachtige teksten. Ik kan ernaar blijven luisteren, en in tegenstelling tot mijn voorganger eigenlijk op elk willekeurig moment. Zeldzaam mooi album. 5*

Mr. Jones is echt een grandioos nummer en er staan nog een paar sterke nummers op (Anna Begins, Rain King, A murder of one). Verder is het album gevuld met nummers die me zouden moeten raken maar dat jammer genoeg niet doen.
4*, vooral omwille van de genialiteit van Mr. Jones.

De regen teistert de kust hier ,windvlagen laaien op tot flinke snelheden en ik ben op zoek naar mijn Counting Crows cd .De luxe editie natuurlijk ,want zo te zien houdt deze storm nog wel even aan.Heerlijke plaat die voor mij zo verbonden is aan deze omstandigheden dat ik er de rest van het jaar nauwelijks naar om kijk.In de bijna twintig jaar dat deze plaat nu rondzwerft is hij er altijd voor me geweest.In de herfst wanneer de dagen korter werden en de temperaturen zakten,was August and Everything After als die warme deken,waaronder je je kon verstoppen en dat je de hele wereld even de wereld kon laten.Een poel van zwaarmoedigheid waarin het heerlijk verdrinken is.Hoe zwaar je het zelf ook denkt te hebben ,Duritz weet het altijd zo te brengen dat hij zieliger is dan jij ooit zal worden.Deze toppen ze ook nooit meer,al moet ik zeggen dat ik ze nog steeds met belangstelling volg.4 en halve sterren voor dit magistrale debuut en met hele grote kans op de volle mep.

de deluxe editie is alleen al de moeite omwille van de absoluut geniale uitgesponnen live-versie van round here. beter kiekenvlees vind je niet op een regenachgtige zondagavond. glaasje wijn en het lief bij de hand, meer heeft een mens soms niet nodig.

Mooi Twinpeaks. Zo ervaar ik hem ook nog steeds. Niet te vaak draaien dan blijft hij steeds weer verassen

Heeft iemand hier de 2013 vinyl reissue? Ben benieuwd naar de kwaliteit. De eerste 6 nummers staan op 1 kant, is toch 28 minuten, best veel voor een LP-kant. Ook niet voor niks denk ik dat er in 2012 ook een dubbelalbum uitvoering is uitgebracht.

Ik hoor in elk geval graag ervaringen over de laatste vinyl reissue.

Een heerlijke brok melancholie, waar ik erg van kan genieten... Gewoon rustig achteruit leunen en je laten meeslepen door dit meesterwerkje. Ik moet het toegeven; dit album kan ik niet altijd draaien, ik moet ervoor in de juiste 'mood' zitten. Maar op grijze herstdagen vliegt deze regelmatig de cd-speler in.

Morgen is August and Everything After trouwens 20 jaar oud! Meteen weer een excuus om hem te draaien, hopelijk blijft het weer ook somber...

Ik begrijp wat je bedoeld. De tijd van 'Had Candy' is weer achter ons. 'August and Everything After' en 'Recovering the Satellites' kunnen weer uit de kast. Al geldt dat niet voor mij. Ik kan ik beide albums (zo niet alle albums van 'Counting Crows') altijd wel opzetten. Ik heb een ander 'probleem'. Als ik een van hun albums eenmaal heb opstaan, kan ik het niet onderbreken of afzetten. Dat voelt dan als een doodzonde (graadmeter voor goede albums). Van begin tot einde; magistraal. Laatste twee albums van 'Counting Crows' geen hoogvliegers. De eerste vier albums stuk voor stuk meesterwerkjes

Hun muziek ken ik niet echt, maar ik vind dit één van de beste bandnamen ter wereld. De naam The Black Crowes vind ik overigens ook erg mooi. Sowieso hou ik van kraaiachtige vogels (eksters, kauwen, raven) maar dit is Musicmeter en geen Vogelmeter.

Niks mis met een Vogelmeter.

Duidelijk welke vogel jouw favoriet is

De naam van de band is gebaseerd op een oud engels slaapliedje, counting crows is net zo iets als schaapjes tellen

En dat traditionele rijmpje zit erg fijn verwerkt in het laatste nummer (A Murder of One) van dit album;

Well, I dreamt I saw you walking up a hillside in the snow
Casting shadows on the winter sky as you stood there counting crows.
One for sorrow,
Two for joy,
Three for girls and four for boys,
Five for silver,
Six for gold,
Seven for a secret never to be told.

Voor het eerst in een jaar of zeven luister ik weer naar August & Everything After. Wat een melancholie! In mijn herinnering klonk het wat steviger. Maar het debuut was vrij donker. De zang hielp ook wel mee, Adam's zang klinkt af en toe wat getergd en dat bedoel ik niet negatief. Mr. Jones is in zeker opzicht ook wel de vreemde eend in de bijt. Het heeft een wat lichter geluid, ook door dat catchy refrein. Ghost Train en Raining in Baltimore waren - en zijn - hier de favorieten. GT heeft een prachtig instrumentaal stuk. RIB is prachtig sloom. De melancholie, dat sombere, is hier extra dik aangezet. Het dwingt je ook naar de tekst te luisteren. Vrolijk is anders, maar ook droefenis kan mooi zijn. In RIB houden de gitaren zich stil, terwijl Adam zijn pijn over de pianoklanken heen stort.

Alles is raak op deze betoverende debuutplaat, die op dit moment zelfs mijn favoriet is. De melancholie, de teksten en zang smelten perfect samen. Het is lastig om drie favoriete nummers aan te vinken. Round Here, Omaha, Sullivan Street, Perfect Blue Buildings, het is allemaal even sfeervol. A Murder of One als de perfecte afsluiter.

Ik wil toch even een lans breken voor het prachtige Ghost Train. Zie dat deze niet vaak is aangehinkt, maar wat een schitterend klein en breekbaar nummer. Hetzelfde geldt voor het andere gebruikers gelukkig al meer gewaardeerde Raining In Baltimore.

Counting Crows heeft daarna nog een paar uitmuntende platen uitgebracht, maar zo goed als deze werden ze niet meer. Maar dat is natuurlijk geen schande.

Die eerste drie nummers...

Die laatste drie nummers