Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Mag ik u even uitnodigen?

Muziek >> Muziekgames >> Greatest Bits of (Joy Division) !

Ik vind hier eerlijk gezegd geen zak aan. Zanger klinkt alsof de band naar een willekeurige keelpatient met suicidale neigingen hebben opgepikt. Veel van de muziek klinkt potsierlijk en barst van de clichés. Alleen Shadowplay was voor mij de moeite waard. Moeite is het goede woord, want wat een zware taak is het om dit album helemaal af te luisteren.

Dan luister ik liever naar bijvoorbeeld Mad Season. Ook barstensvol emotie, maar dan met een groep muzikanten die er ook een mooie taart van bakken.

Misschien denk ik er alleen zo over omdat ik zelf nooit zo in de put heb gezeten.

Welke cliché's?

Waarmee u naast een beklemmend commentaar
ook nog eens een fijn waardeoordeel velt over de 850 users
die voor deze mijlpaal minstens 4 sterren over hadden.

Maar we respecteren uw mening.

Als je even verder kijkt dan de stereotype uitlatingen, heeft hij best gelijk. Hij was inderdaad suïcidaal en hij klinkt ook wel een beetje futloos (ik omschreef het eerder als quasi-duister, maar hij had er daadwerkelijk amper nog zin in). En het is inderdaad een zware taak om dit af te luisteren. En ik vind ook dat je zelf ook een beetje de "duistere kant" gezien moet hebben, vooraleer je dit album echt op waarde kan schatten.

Tsja, het is de vraag of er iets mis is met in de put zitten. Het kan gebeuren.
Dan heb ik het dus niet over het in de put zitten van Ian, want dat is van een andere catagorie en bovendien permanent.

Ik zal maar meteen toegeven dat ik zelf een beetje moest gniffelen over de nuanceloosheid van mijn comment. Met die laatste zin bedoelde ik trouwens niet dat iedereen die dit mooi vind depressief is/was. Ik denk eigenlijk dat er aantal mensen rondlopen die album goed vinden omdat ze denken dat ze het goed moeten vinden, of vanwege de invloed die dit album heeft gehad. Om dan ook weer niet zeggen dat jullie niet in staat zijn je eigen mening te formuleren.

Laat ik het zo zeggen, omdat ik mezelf nu aan het ingraven ben, ik zie het gewoon niet en het zal wel aan mij liggen.

Je hoort wel vaker dat mensen dat denken. Het zou best kunnen, maar ik denk ook altijd: een album heeft nu eenmaal veel invloed als veel mensen het goed vinden.

frankv91 schreef:

Ik ben van mening dat je niet in de put hebt hoeven zitten om dit album mooi te kunnen vinden.
Er zijn zoveel manieren om dit album te kunnen waarderen. Ik denk dat iedereen die dit album geweldig vind er zo zijn eigen kijk op heeft, en zijn eigen gevoelens bij heeft.

@frankv91, het is wel zo dat als ik een album ga luisteren dat op de site ontzettend gewaardeerd wordt ik altijd in mijn hoofd houd dat het dan wel een kwaliteitsalbum moet zijn. Meestal heeft dat tot gevolg dat je een album blijft luisteren tot je snapt wat er goed aan is. Bij dit album vond ik het eerst ook maar niks, zelfs ook een tijdje weggelegd. Toen ik het daarna weer 'ns een luisterbeurt gaf werd ik helemaal verpletterd door dit album. New Dawn Fades en Day of the Lords behoren nu tot denk ik mijn top 20 songs aller tijden. Het is gewoon een kwestie van tijd bij deze plaat denk ik.

Zelf heb ik dit album vanaf de eerste noot goed gevonden. Hij is later nog verder gegroeid, maar vanaf de eerste luisterbeurt greep hij me al. Vooral het donkere sfeertje maakte veel indruk.

Zo houd ik albums ook in de gaten. maar ik ga niet zo lang zitten te luisteren totdat je bepaalde dingen weet te waarderen, omdat hij door anderen ook zo gewaardeerd wordt. Dan ga je er namelijk naar zoeken. En volgens mij is dat precies wat frankv91bedoelde. Ik bedoel, als ik maar lang genoeg naar een album van gordon luister dan.... nee slecht voorbeeld, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Maar volgens mij is dit principe onontkomelijk. Goede muziek stijgt in waarde juist als je het vaak draait. Bijvoorbeeld, ik vond black sabbath in het begin 'mwah', maar nu kan ik met mijn gitaar alle solo's meespelen (is een luchtgitaar, maar gaat toch aardig). Heb t leren luisteren omdat n vriend van me dat veelvuldig heeft opgezet. En zo zal het met dit album ook wel zijn. Ik vind het net als frankv91 niet geweldig, en ga het niet vaker opzetten om t beter te vinden. Bij mij is die trigger niet aanwezig, ondanks of misschien wel juist door het feit dat dit album een hoog stemgemiddelde heeft.

Het is niet zo dat je moet blijven luisteren totdat je het goed gaat vinden.
Dit soort muziek word beter en beter naarmate je ernaar luistert.
En of je wel of niet een trigger nodig moet hebben in het begin is niet te zeggen.
Je geeft de plaat 2.5 sterren dus zou je zeggen dat er een trigger aanwezig is.
Uiteindelijk komt het er misschien wel op neer of je de sfeer van JD wel of niet waardeert.

Bij de eerste luisterbeurt greep alleen Day of the Lords me, daarna nog 5x geluisterd en ik vond het wel een mooie sfeer en zo, maar echt goed vond ik hem niet. Daarna van mijn ipod gegooid, maandje erna weer teruggezet en geluisterd, ik werd helemaal weggeblazen, nu staat hij ook op één plaats verwijderd van mijn top 10.

Ga aub niet iets geforceerd leuk vinden, dat is zonde van je tijd. Goede muziek wordt niet beter als je het vaker draait. Goede muziek is smaakgebonden. Als hier op MM een album hoog wordt gewaardeerd geeft dat alleen maar aan dat veel mensen het goed vinden, het houdt niet in dat jij het goed moet vinden. De hoge waardering is vaak wel een hulpmiddel om een album wat meer de tijd te geven om te groeien. Zet dit album gewoon een tijdje in de kast en trek hem over een maand weer eens uit. Ga jezelf niet zitten kwellen door te denken dat als je een album maar vaak genoeg draait je het op den duur vanzelf goed gaat vinden. Ieder heeft wel een album dat op MM hoog wordt gewaardeerd, maar waarmee je totaal niks hebt.

Ik hoor het vaak of ik meerdere luisterbeurten nodig heb om een album te doorgronden, als er bijvoorbeeld gewoon te veel gebeurd in de muziek om meteen te bevatten, of als je moet wennen aan de stijl. Dan vind ik het wel de moeite waard om iets nog een kans te geven. Geldt dus niet voor artiesten als Gordon of Nickelback, maar persoonlijk wel voor Oceansize of My Bloody Valentine. Heb dit album ook drie keer (nou...twee en een half) keer opgezet, maar het werd niet mooier.

Ik vind het trouwens totaal niet zonde van mijn om naar muziek te luisteren die ik niet leuk vind. Heb tijd zat en zolang ik muziek niet veroordeel hou ik er een bredere horizon aan over.

Ik ga er maar even van uit dat de 91 slaat op je geboortejaar. In dat geval snap ik je opmerking best. Ik kan je als o.l. echter op een briefje geven dat in 1979 echt nog niemand muziek als dit had gemaakt. Dat het nu klinkt alsof cliches uit de kast getrokken worden (als dat al zo is) is slechts bewijs dat de band, en zo ook dit album, van enorme invloed is geweest op een hele stroming. Een stroming die vandaag de dag nog publieksfavo's als Interpol en noem maar op, oplevert.

Dat je er geen klap aan vindt, be my guest. Ik ken zelf helemaal niemand in mijn directe omgeving die dit trekt, dus sluite u aan bij het grote leger muziekliefhebbers met 11 cd's en 34 kopietjes in de kast die denken dat (een, niet perse vervelende, artiest naar keuze) de aarde schiep. Maar tracht bij het beoordelen van een werk dat, zoals te lezen valt, velen niet onberoerd laat, niet je gelijk te halen door een onnozelheidje als argument in te zetten. Dank u

Dat het mij aan historisch besef en argumentatie ontbreekt, dat is redelijk juist. Maar doe niet zo verschrikkelijk denigrerend.

Dank u.

U vergeet de nuance. Een pittige repliek is uw deel

Ik vond die verwijzing naar Anouk beter.

Juist een goede reply en helemaal niet denigrerend bedoeld.

En misschien ook wel. Ik kan een pittige polemiek wel waarderen.

Vrij naar El Salvador:

Muziek hep één voordeel: je ken ernaar luisteren
Muziek hep ook één nadeel: je mot ernaar leren luisteren - waiting for a guide to come and take me by the hand die me helpt ervaren en doorgronden.

MuMe: een site om muziek te leren kennen en ernaar te leren luisteren en ondertussen er niet teveel over te blaten. Ik zeg nix over Unknown Pleasures - het essentiële is al gezegd de afgelopen 35 pagina's.

Juist geen goede reply. Ik haal uit die opmerking dat jonge users hier niets te zeggen hebben, Omdat t ontbreekt aan historisch besef. Vind dat zeer denigrerend. Jd is n pioniersband, dus clichés zijn hier niet ten sprake. Maar het niet weten van dit hoeft echt niet aan leeftijd te liggen en daarmee eveneens het voornemen een niet erg uitgebreide muziekkennis en collectie te hebben.
Btw ik geef 2,5 ster, voor de originaliteit, maar t geeft mij geen trigger om t verder te luisteren. Vind overigens dat jd-fans slecht tegen kritiek jegens 'hun' band kunnen. Je moet t goed vinden, anders heb je t niet te vaak geluisterd, of ben je te jong, etc....

Bijzonder hoe mensen een stuk tekst lezen. Wat je er uit haalt, haal je eruit hoor. It's a free world. Maar wat er staat, is dat het me niets interesseert wat iemand van JD vindt. Ben al jaren getrouwd met iemand die JD haat en Anouk het center of the universe vindt (aub Chamelon Day). En dat gaat best goed Wat er ook staat is dat als iets voor het eerst gedaan wordt, van een cliche geen sprake kan zijn. Verder valt te lezen dat ik me kan voorstellen dat je dat anders ziet als je er in 1979 niet bij was. Wat er ook staat is dat dat echter niet juist gezien is, en daartoe wordt een argument aangedragen

En ja...wat er ook te proeven valt is dat ik niet zo enthousiast wordt van onjuiste argumenten prikkelend neerzetten als bewijs voor eigen stellingen. Bedoelt om een reactie uit te lokken, hetgeen hier op zich prima is. Maar als die reactie dan daadwerkelijk komt, verongelijkt gaan doen, vind ik een wonderlijke reflex. Maar that's probably just me.

Wat mij betreft: ik respecteer graag iemands mening.
Maar stellen dat de muziek van Joy Division vol clichees zit,
is lachen dat duizenden rockers meer ballen hadden dan Elvis.
Enig historisch perspectief is wel op zijn plaats.

Meer nog stoorde het mij dat je "diep genoeg in de put" zou moeten gezeten hebben
om deze muziek voluit te kunnen smaken. Het kan echter ook helpen om echt eens
te gaan zitten voor de teksten en te merken dat de suicidale trekjes op dit album
nauwelijks aan de orde zijn (a loaded gun won't set you free, so you say).

Op UP observeert Curtis de outside (de samenleving) en de inside (de psyche)
en stelt vast dat beide werelden steeds verder uit elkaar drijven (vervreemding).

Wil je horen hoe Curtis zelf aan die vervreemding (torn apart between two lovers
en de hoge psychische en fysische (epilepsie) tol van het muzikantenleven) ten onder gaat
moet je vooral bij dat andere album en de hitsingle Love Will Tear Us Apart) aankloppen.

Enigzins begrijp ik Franks kritiek wel. Het gebruik van woorden als 'power' hebben we al vaken gehoord. Het woordengebruik is vrij cliché te noemen. Maar gelukkig weet Curtis er mooie verhalen van te maken, vol met depressieve thema's. En dat is heel knap gedaan.

Zo af en toe heb je het geluk om als (in mijn geval) dertiger parels uit de muziekgeschiedenis te leren kennen waar je jarenlang geen weet van had, o.a. omdat ouders en vrienden het niet kennen en het niet of nauwelijks op de radio te horen is. Vorig jaar gebeurde me dat met de jaren '70 en '90/'00 albums van David Bowie, dit jaar is de eer aan Joy Division.

Dat in 1980 John Lennon vermoord is, wist ik als kind al. Dat in hetzelfde jaar ene Ian Curtis zelf het licht uitdeed zei me tot na mijn tienerjaren niks. Wel ben ik opgegroeid met de muziek van New Order (Blue Monday, True Faith) en in retrospect ken ik Love Will Tear Us Apart natuurlijk ook, maar heb lang niet van de link tussen de bands en het verhaal er achter geweten.

In 1996 bracht Moby het album Animal Rights uit. Een wereld van verschil met zijn vorige dance/ambient plaat, die ik als housende tiener geweldig vond. Het gitaargeweld en de valsachtige zang hoorde ik stomverbaasd aan, en een dag later bracht ik het album terug naar de platenboer: dit was niks. Een jaar later, meer openstaand voor andere muziekgenres, heb ik het opnieuw aangeschaft en leren waarderen. In dat jaar kwam ook I Like To Score uit, met daarop een coverversie van New Dawn Fades die op Animal Rights niet had misstaan. Opnieuw met valsige stem, maar wat een goed nummer! Het boekje leerde mij dat het origineel van Joy Division was.

Een paar jaar later schafte ik een verzamelaar aan van New Order. Het boekje leerde mij dat de band was ontstaan uit Joy Division. Huh? Die toch wat klinische elektropop had een link met New Dawn Fades? In de jaren daarna lees je eens wat op wikipedia en bekijk je wat op youtube, en je hoort van de film Control van Anton Corbijn. Intrigerend.

Een paar maanden geleden zag ik Unknown Pleasures liggen voor een schappelijk prijsje. Intrigerende hoesafbeelding en nietsonthullende achterkant. De binnenkant van het boekje gaf aan dat New Dawn Fades er op staat. Inmiddels bekend met de status van het album twijfelde ik niet: blind aanschaffen en ontdekken.

Meteen na de eerste drums, bastonen en beginregels had het album mijn aandacht te pakken, wat klinkt dit basic en lekker! Gaandeweg de nummers vorderden werd erg duidelijk waar Moby de mosterd en zijn durf om valsig te zingen heeft gehaald, en ook de invloed voor o.a. de vroege U2 is onmiskenbaar aanwezig. Wel voelde het geheel wat zwaar op de maag, en was duidelijk dat het wat meer luisterbeurten zou vergen om tekst en muziek verder te doorgronden. Maar die gitaarriff in She Lost Control was er sowieso een om in te lijsten.

Met die luisterbeurten en het doorgronden is het wel goed gekomen. Echo's, bijgeluiden, spuitbussen, de productie was op het moment zelf zeker niet in alles naar wens van de band maar het heeft de wereld een donker, beklijvend en zowel muzikaal als tekstueel zeer interessant debuutalbum opgeleverd waarvan de impact groter is geweest dan men in 1979 ooit had kunnen vermoeden.

Corbijn's Control heb ik inmiddels ook gezien, en ik verheug me er enorm op het voor mij nog onbekende Closer en de verzamelaar Substance (in die volgorde) aan te schaffen en te horen. Wat is het toch heerlijk om enerzijds belachelijk laat iets briljants te ontdekken, maar daardoor de mogelijkheid te krijgen om (liefst in de goede volgorde) voor het eerst een album te kunnen horen wat voor anderen al decennia gesneden koek is. Voor mij is het nog heel even een alternatief 1980, reikhalzend uitkijkend naar het moment dat ik Closer voor het eerst in m'n handen zal hebben en horen. Over unknown pleasures gesproken.

Een van de zo niet de beste gitaarriff die ik ooit gehoord heb.