Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Heb het gevoel dat dit album, ondanks dat ik me er meerdere malen flink in heb verdiept, wellicht meer waarde krijgt over een aantal jaren.
Op mijn 15e voor het eerst geluisterd en toen waren de teksten niet echt van belang.
Nu, 4 jaar later, met zo mijn eigen verwarring en verbazing, heeft het een totaal andere betekenis.
Tot nog toe geef ik een 8, maar dit kan zeker nog groeien.
Favoriet: New Dawn Fades, Where Will It End ? Where Will It End??

Die kans zit er dik in, ik ben hem ook steeds meer en meer gaan waarderen. Als het je aanspreekt dan besluipt het album je langzaam en als de tijd rijp is dan grijpt het je bij de lurven (wat dat ook wezen mogen). Ook Closer heeft dat effect.

Ik hoop het.

Dit is gewoon een 9 waard !
I Remember Nothing is nu 1 van m'n favorieten.

Ik weet niet of hier mensen zijn die Fallout 3 hebben gespeeld? Er is daar een side-quest dat je een familie moet opzoeken. Blijkt dat de zoon Ian geen leuke dingen gedaan heeft...
In een gesprek met een persoon zegt deze op een gegeven moment: "Ian lost control".
Zou het gewoon een stom toeval wezen of zal er bij Bethesda een liefhebber zijn van Joy Division

Een half jaar geleden gaf ik dit 3,5 sterren en begreep ik nog niet helemaal waar alle lof vandaan kwam, al vond ik het wel gave muziek. Maar na het zien van de film Control raakte ik helemaal in de ban van Joy Division. Nu, vele luisterbeurten later, kan ik niet anders dan 5 sterren geven en dit meesterwerk belonen met een plek in mijn top-10.

Ik was 22 toen deze plaat uitkwam.
Volgens velen MOEST ik deze plaat gaan luisteren.
Afgaand op deze adviezen en geïntrigeerd door de hoes heb ik de plaat gewoon gekocht.
Het viel tegen. Gewend aan een muziekdieet van Zappa, Beefheart, Krautrock, 10 CC was dit geheel anders.
Niet artistiek genoeg ? Niet ingewikkeld genoeg ? Ben ik soms te elitair ? dacht ik.
Hoe was het mogelijk dat de halve wereld dit goed vond en ik niet ?
Nu, 54 jaar oud en na Control gezien te hebben kan ik zeker wel respect opbrengen voor deze band en begrijp ik de sfeer ook helemaal. Muzikaal vind ik het echter nog steeds mager. Niet meer dan 3 sterren

Toch maar verhogen naar een vijf en een notering in mijn toekomstige top10.

Die bass in She's Lost Control is echt héérlijk.

Er zijn denk ik maar weinig bands die met zo'n klein oeuvre zo'n impact hebben achter gelaten en waarvan de invloed nog steeds terug te horen is. (Interpol o.a)
Dit is Christiana F. muziek ten top. Dat is wat het ook zo eigen maakt. De tijd waarin het zich afspeeld en het pionieren met de geluidstechniek...of het roeien met de riemen die je hebt en er toch een speedboot van maken. Dat maakt de muziek zo authentiek, iets wat bands die de invloed integreren in hun eigen muziek in deze tijd, m.i. wat ontberen....maar daar kan natuurlijk in 2039 weer geheel anders tegen aan gekeken worden.
Heb dit album op cd, maar m.i. komt ie daar niet echt tot zijn recht. Zou het graag op vinyl willen hebben.

Dan koop je die toch op vinyl, is wel honderd x opnieuw uitgebracht maar met je eens moet je op vinyl luisteren, maar ja dat geldt eigenlijk voor alles.
Prachtige donkere plaat, iets beter dan closer, dat geluid van deze plaat is gewoon uniek, kan het niet omschrijven maar dat heeft Hannett echt fenomenaal gedaan.
Met het oeuvre van JD ben je zo klaar, deze, closer en de 3 12's dan heb je alles wat waard is, Still heb ik ook maar is eigenlijk niet zo veel aan, draai ik ook nooit meer.
She's lost control is tijdloos, ook de versie van Grace Jones is waanzinnig

Unknown Pleasures is zeker een hele goede plaat, maar ik vind dat Closer heel goed een psychologisch probleem een geluid geeft. Closer heeft ook een hele andere dimensies en heeft meerdere dimensies dan Unknown Pleasures. Hier sleurt de muziek (vooral Disorder, Shadowplay en She's Lost Control) je door een reis van waanzin, Closer probeert dit niet, maar wil mensen laten nadenken over depressie. Na het luisteren van Closer heb je heel veel stof tot nadenken en dat is nu net de charme van Closer. Ook zijn de teksten niet zo direct bij Closer, maar geven ze dubbele dimensies. Closer laat de zieke fantasie de vrije loop en bij Closer heeft iedereen een andere interpretatie. Natuurlijk zullen er enkelingen zijn die UP anders interpreteren, maar de meesten hebben diezelfde interpretatie als een andere fan.

Unknown Pleasures is als rennen over een donkere boederijweg. Closer is als zitten en mediteren in een verlaten schuur. Zo zie ik het.

She's Lost Control is misschien wel het mooiste liedje wat ik ooit gehoord heb. Natuurlijk staan er op deze plaat wel andere mooie liedjes maar She's Lost Control wint.

Unknown Pleasures is duidelijk een album dat steeds beter wordt naarmate je het vaker hoort en wanneer het steeds meer duidelijk wordt wat de betekenis achter de teksten is. In eerste instantie zijn het de losse nummers als Shadowplay en She’s Lost Control die veel indruk maken, maar al snel wordt duidelijk dat dit album als een geheel het meest tot zijn recht komt.

Een aantal aspecten maken dit album voor mij gedenkwaardig. Zo zijn er de doffe knallen die uit de drums komen, de beklemmende en vreugdeloze sfeer en teksten, de uitbarstingen en uiteraard de stem van Ian Curtis. Ondanks al deze lof, krijgt dit album (nog) geen 5 sterren. Deels komt dat doordat dit slechts voor een klein aantal albums is weggelegd, en deels vind ik het jammer dat Curtis zich op sommige momenten lijkt in te houden. Een plotseling uitbarsting zoals in Transmission, had dit album voor mij perfect gemaakt.

Als er nou toch 1 album is dat voor de volle mep in aanmerking komt......

Verrassend goed album. Verrassend, omdat ik van deze brok zwartgalligheid eigenlijk vrolijk en energiek wordt (Disorder, Interzone) en het met momenten ook gewoon heel erg mooi is (New Dawn Fades). Heel anders dan The Smiths, die mij in een mum van tijd neerslachtig krijgen. Wat een heerlijke ritmesectie heeft Joy Division toch.

Zet UP als je een (mede)ow'er op bezoek hebt en vanaf de eerste bastonen zul je de blik van herkenning in glinsterende ogen zien. Kapitein Hook mag These days wel in zijn iglo blijven, maar vroeger ...

En de drummer had ook wel de naam van 'The human drum machine' zo ongelofelijk strak als die kon meppen.

Ik ken helaas geen oorlogwinstmakers en ben er zelf ook niet al te goed in, dus je eerste alinea klopt niet helemaal.

Doe nog eens een poging, beste Ben- ik stemde - als nieuwe stemmer - al pacifistisch t.t.v. dit roemruchte affiche van de PSP

http://fast.mediamatic.nl/f/ntrb/image/030/2877-443-625-scale.jpg

Zelfde koe bouwde een mooi CV op door later te fungereren op de hoes van Atom Heart Mother

Die koe kijkt echt heel tevreden, en terecht.

Ja, dat is een mals stukje grasveld, zo te zien.

Lekkere retro ad's hebben ze bij de Play Station Portable.

Toch grappig dat de PSP wordt aangehaald bij een album dat naar mijn idee vrij reactionair is; terug naar de kern met slechts een gitaar, bas en niet te willekeurige drumset.
ik denk dat dit sobere geluid erg goed past bij de boodschap van de muziek.



Dit zie ik blijbaar anders dan IllumSphere. In mijn hoofd zijn niet zozeer de teksten die het verschil maken, maar de stijl van de muziek. De band The Smiths heeft veelal eenzelfde soort thematiek en manier van metaforen gebruiken, het is echter de strakheid en soberheid van Joy Divisions spel dat deze muziek zo passend maakt bij (clinische) depressie.

Het stuk van IllumSphere wilde natuurlijk de twee Joy Division albums vergelijken, maar daarin vond ik ook zijn algehele analyse van Joy Division interessant.
Ik verschil op nog een punt van mening, namelijk dat Joy Division mensen wil laten nadenken over depressie. Ik denk dat Ian Curtis vooral probeert het 'neerdrukkende' gevoel in zijn hoofd weer te geven, al dan niet in de persoon van iemand anders (zoals in She's Lost Control Again). Wat dat betreft valt er misschien iets voor te zeggen dat het eenduidige van de teksten op Unknown Pleasures juist ervoor zorgt dat het gevoel weergeeft, de 'angst' in het Engels, waar het Nederlands geen passende vertaling voor heeft.

Closer op zijn beurt is voor mij ook meer een diepgang in de persoonlijke depressie(s) van Curtis en van zijn persoon an sich, dan een kleurbeeld van depressie in het algemeen.

999Grey heeft hier een bijzonder interessant punt.
In hindsight horen we het misschien veel te weinig aan deze plaat.

Maar muzikaal is dit toch wel een mijlpaal, zeg maar de oerplaat van de postpunk.

Er is het vertragen van de beat zodat de focus toch ook wel naar de tekst gaat,
er zijn de inventieve drumpatronen, er is een bas die plots de melodie gaat spelen,
een gitaar die begeleidt en je hoort schuctere pogingen tot introductie van elektronica.

Een sound (The Sound zelfs) die later gekopieerd gaat worden door wat we vandaag
postpunk bands noemen. Een sound die zelfs de hele nu-wave scene heeft beïnvloed.
En dan bestaat de kans dat we niet meer horen hoe nieuw dit was anno 1979.

Vraag maar aan Mjuman.

Het zit ook heel helder in de eerste regels van New Dawn Fades.

A change of speed, a change of style.
A change of scene, with no regrets,
A chance to watch, admire the distance,

Woorden die zowel naar de muziek als naar de teksten verwijzen.
Woorden die eigenlijk bijna suggereren dat het vertragen van punk tot postpunk
(a change of speed, a change of style) doelbewust gebeurde om de tekst (a change of scene)
het aanschouwen (a chance to watch) van de vervreemding (admire the distance) te beklemtonen.

Profetisch woorden die wellicht nooit zo door Ian Curtis bedoeld zijn,
maar na meer dan 30 jaar muziekgeschiedenis wel zo gelezen mogen worden.

Ik ben het grotendeels met je eens, op een nuanceverschil na. Je hebt het over het beklemtonen van de tekst, dat in de post-punk volgens jou meer gebeurde dan in de punk. Ik denk dat er juist een verschuiving plaats heeft gevonden van de boodschap (het schreeuwen van 'I am an anarchist') naar meer focus op het literaire gedeelte van pop-lyrics, zoals op dit album.

Punks schreeuwen om boven hun instrumenten uit te komen. Sloganesk.
Wil men luisteren naar de boodschap, dan moet de muziek toch wat trager.

Dat wist ook Bob Marley die ska vertraagt naar reggae.

De boodschap van punk zit meer in de attitude dan in het tekstuele, vind ik.

Daar ben ik het dan weer niet mee eens. Als er een genre is dat tenminste met klaar en duidelijke lyrics komt, dan is het (hardcore) punk.

Parbleu, in al zijn prontigheid lijkt mij dit een gewaagde tekst, maar als ik erover nadenk kom ik tot de bevinding dat bijv. White Noise op Stiff Little Fingers - Inflammable Material (1979) van zo'n directe en cynische poëticiteit is dat de bewering van Dazzler enigszins op de tocht komt te staan.

En ook Lydon met zijn typische dictie was niet helemaal wars van poëticiteit; net zoals The Jam met de teksten van Weller (a fine songwriter) in den beginne wel degelijk tot punk werden gerekend.

Dank, Mjuman, dit moet de eerste keer zijn dat we het (ongeveer) eens zijn. Memorabel moment

Maar ik wil er nog aan toevoegen dat je pas echt een boodschap kunt meegeven door in klare taal te spreken ipv de poëet te gaan uithangen.