Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Een van de kenmerken van GROTE literatuur is die op een uiterst herkenbare wijze algemeen menselijk thema's - als verlies, angst, beroving, twijfel - aansnijdt op een manier dat je er als INDIVIDU herkenning bij hebt en er een les uit kunt putten.

Het heeft voor mij altijd als een paal boven water gestaan dat de wereld door het ontijdige verscheiden van Ian Curtis een groot dichter/ schrijver heeft verloren; de potentie heeft zich niet kunnen waar maken. Het zijn de woorden van Ian Curtis, maar die zijn zodanig vervat dat ze een universele waarde hebben (omdat veel mensen er iets in herkennen/uit halen)

Even terzijde: een hedendaagse parallel is de dood van Amy Winehouse en ik vind het opvallend dat veel lieden daarover schamperen.

Waarschijnlijk mis je om et beginnen al een soort tijdskader, hoewel het ook buiten dat kader lijkt te werken.

Het gaat gewoon om een brok pure, duister adrenaline die destijds vanuit het niets heel wat gevoelige snaren beroerde.

Als je dat mist, dan mis je dat gewoon natuurlijk.

IK mis bijvoorbeeld de snaar die door gevoelige bard Bob Dylan bespeeld zou moeten worden. Ik heb het geprobeerd, maar ik voel het gewoon niet. Dat is dan gewoon zo. Da's niet zo erg, daar gaat niemand dood van.

Wel frappant dat een film als 'Control' van Anton Corbijn na afloop van Zomergasten weer zoveel searches op 'Ian Curtis' oplevert bij Google (zelfs in de top 10 van die week)

Vroeger heerlijk beluisterd - 2 kaarsen op tafel in verder donkere kamer & stoned on weed..........

Tegenwoordig ook nog mooi zonder gedempt licht & met n biertje

Dit is zowat de enige jaren 80 plaat tot nu toe die ik echt goed vind! Normaal ben ik niet te vinden voor die typische '80 sound maar op deze plaat klikt het wel

Buiten dat het geen jaren 80 album is, is op dit album die 'typische jaren 80 sound' ook niet te vinden. Dit heeft veel meer zijn oorsprong in de punk. Beetje een vreemd statement dus. Wel leuk dat je hem goed vindt

De door Martin Hannett voor dit album uitgedachte 'sound' is anders door heel wat bandjes in het begin van de jaren 80 gekopieerd. Het album heeft dus zeker (grote) invloed gehad op de new wave van begin jaren 80 en dus (voor een deel) op de 'jaren 80 sound' - wat dat dan ook precies is.

Ga eens breder luisteren knul en kom dan nog eens terug, of ga bij Schoonenberg langs

Breder luisteren? Nu ga je me toch een paar stappen te hard.

Leg mij eens uit dan waarom dit een typisch jaren tachtig album is en zijn oorsprong niet in de punk heeft liggen. Als het enkel dat is wat CD al noemt, dan heb ik toch nog deels gelijk, want dat geldt wel voor een nummer als New Dawn Fades, maar voor Interzone toch duidelijk niet. Dat is meer een greep terug, naar An Ideal for Living en de Warsaw-tijd (toen het nog een punk-band was).

Interzone ruikt nog een beetje naar punk, maar is, evenals de rest van het album, wel ondergedompeld in die typische Hannett-sound die van invloed zou blijken te zijn op veel new wave bandjes in die tijd.

Maar los daarvan. Het gaat om het gehele album. En dat ademt toch echt al de sfeer van de (vroege) jaren 80.

Dat vind ik dus ook, het is eigenlijk nog geen jaren 80 maar je hoort al wel welke richting het uitgaat.. Klinkt dan ook logisch dat deze muziek blijkbaar een grote invloed heeft gehad op de muziek van de vroege jaren 80..

De band had zijn roots in de punk liggen, maar de oudste opnames/versies klinken heel anders dan opnames op dit UP. Dan doel ik op An Ideal For Living, Short Circuit (verzamelaar, met 1 JD track) Live at the Electric Circus en Warsaw (a.k.a. JD RCA-album)

Het is absoluut geen punk. Het veranderde geluid (zeker op plaat) kwam voor een belangrijk deel mbv van Hannett tot stand.
Hannett had weinig standaard electronica tot zijn beschikking, improviseerde enorm, bijv zijn manier om echo te maken (heel essntieel) - er wraen destijds nog geen standaard echo-toepassingen zoals nu, sommige synth/hi-hat geluiden die met een spuitbus zijn gemaakt (in een hokje). Kenmerkend voor dat geluid: de ruimtelijkheid, de kaalheid, ik zou het bijna een gefileerd geluid willen noemen en hij zette ahw een stempel op het geluid. Closer heeft dat nog net iets sterker.

Denk dat Hannett een van de voornaamste geluidsarchitecten is geweest begin van de 80's - iemand als Chris Nagle nam het later van hem over. Met breder luisteren bedoelde ik veel wave uit die periode beluisteren en ook andere muziek (uit die tijd) - bij veel wave lijkt productietechniek vaak een ondergeschoven kind en bij Hannett was dat gelukkig niet het geval.

Hannett haalde inderdaad de angel er uit, en stopte deze achterstevoren weer terug in Joy Division.

Ik heb me in deze band verdiept na het zien van de film 'Control', een soort van filmografie over het leven van Ian Curtis, de frontman van deze band. Dit album was hun debuut en daarom begin ik eerst met dit album. Wat mij direct opvalt is dat dit geen album is die gaat over hoe leuk het leven is, maar meer neigt naar de melancholie. En daar ben ik wel fan van en daarmee bedoel ik dat het niet altijd vrolijke deuntjes of teksten moeten zijn. Op tekstueel vlak is dit album in orde, maar ook op muzikaal vlak en is het een consistent geheel. 'Disorder', 'She's Lost Control', 'New Dawn Fades' en 'Shadowplay' zijn de hoogtepunten van dit album.

Spot on!

Als je Disorder omwisselt voor Day of the Lords dan ben ik het helemaal met je eens.

Is dit album niet gewoon één hoogtepunt?

Ik heb Day of the Lords en New Dawn Fades als favorieten aangevinkt, maar eigenlijk is het een onmogelijke keuze. Ik weet alleen dat Interzone geen favoriet is, maar verder vind ik ieder nummer weer net zo indrukwekkend als de ander.

Day of the Lords is natuurlijk ook goed, maar een streepje minder dan de 4 genoemde.
Net als I Remember Nothing. Twee streepjes minder voor Insight en Wilderness
en drie streepjes voor Candidate en Interzone.

Ik zeg dus wel degelijk streepjes en niet sterren.

Tot en met Shadowplay is het album ongenadig goed, 'Candidate' incluis.

'Wilderness' en 'Interzone' vind ik wat "streepjes" minder. Maar dan volgt de fraaie, donkere en zeer introspectieve afsluiter 'I Remember Nothing' en eindigt het album op net zo'n hoog niveau als het begonnen is.

Zag dat ik 'em ook in de kast had en heb 'em maar weer eens gedraaid. Best een grappige plaat

Een begin van Alzheimer?

Nee, gevoel voor humor na al dat geouweneel hierboven. Laat youngsters zelf een album ontdekken; 't is net als met sex: ben je toe aan de goede nummers, dan merk je dat zelf

We laten slechts weten hoe wij de sex .....euh.....plaat vinden.

Ooit gezien dat daar een topic voor was muziek en sex - geen idee hoe het precies heet. In de huidige context werpt dat een wel aardig nieuwe blik op de titel Unknown Pleasures

1. Wie dringt er hier de youngsters wat op?

2. Lees je eigen berichten in dit topic er eens op na.

Toch Alzheimer, vrees ik.

Ga eens alcohol drinken of koop een boekje "Hollandse humor" - 't zal iets wat dikker zijn dan Duitse humor, maar desalniettemin erg instructief.

En Alzheimer geen last van, beste Orbit

Joy Division, is dat een leuke popgroep?

Ah! Nu weet ik gelijk waarom ik enigszins unheimische gevoelens voor dit album heb. Maar het is een kwestie van doorzetten begrijp ik, dankzij deze variant. Geen suïcidale zanger met muziek als koud staal: het gaat hier eigenlijk om sex.
Bepaald geen liefdevolle keuze, het album lijkt mij meer geschikt voor/leiden tot een passende echtscheiding met veel borden tegen de muur.

Nee, ook met sex laat ik mij niet verleiden tot een hogere beoordeling...

Kom, kom; free your mind and the rest will follow - een mens is nooit te oud om te leren. Eerlijk is eerlijk zou ik een soundtrack moeten, maken voor tijdens the fine art of performing the Dutch act of hotseflotsing zou UPer niet in voorkomen.

Wat dan wel: nou sommige Pink Floyd tracks, maar bijv.ook Kruder & Dorfmeister in hun verschillende gedaantes. Zeker geen C&W.

Lijkt mij een goede aanzet tot een mooi, nieuw topic.

Ik wil er wel in mee gaan, maar met mooie voorbeelden bij dit album worden we ongetwijfeld weggeveegd door de bezemkar..