Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Het moest er natuurlijk ooit een keer van komen, maar recent heb ik Closer en deze aangeschaft (beter laat dan nooit).

Zo nu en dan loop je tegen een plaat aan waarbij je echt denkt: W.T.F? Wat is dit goed zeg. Fantastische nummers en een heerlijke productie die geweldig bij de muziek past. Heerlijk deprimerend; deze gaat de komende tijd maar zelden uit mijn cd-speler verdwijnen.

Meteen de volle mep. 5*

candidate is saai, insight ook, i remember nothing ook. de rest is geweldig . niet zo goed als closer of substance, maar 7 nummers zijn echt top!

Dankuwel, voor dit verheffende inzicht - essentiële infomatie na de eerdere 42 p. over dit album - ik ga prompt met heel andere oren luisteren!

Niet iedereen vind het nodig om net als ik bijna 2 pagina's over dit album te schrijven Mjuman, het kan blijkbaar ook in 2 zinnen.

Lees dan wel die 42 pagina's ervoor en voeg alleen iets toe als het iets toevoegt. Pubers hebben een prerogatief t.a.v. mentale ejaculaties, anderen plegen iets langer na te denken.

Die narcistopraat maakt dat ik hier steeds minder nuttige dingen lees en dat moet te denken geven. Zo niet, maak de muur maar wit, dan kunnen anderen hun erupties hier kwijt

En DR, bedenk dat ik nimmer een commentaar op jouw musings heb gegeven, hoe associatief uitwaaierend die ook waren.

Ik dacht even dat ik er uit sprong met mijn 2 pagina's, maar er is een dazzler die 3 pagina's aan dit album besteed heeft.
Sterker nog; ene user Mjuman springt er toch wel uit met zijn 4 pagina's.

Ach iedereen die voegt natuurlijk iets toe, als het maar een eerlijke mening is, en wat iemand persoonlijk van een album vind.

Wat sugartummy doet kort en bondig is m.i niets mis mee en prima toch?

Om users met 2, 3 of 4 pagina's te overtreffen of te verbeteren bij dit album, lijkt me een bijna schier onmogelijke opgave.

Oftewel Mjuman niet zeuren, want iedereen ook nieuwe users hebben het recht om hun bevindingen bij dit album te mogen posten.

2, 3 en 4 pagina posters hebben hier echt niet het alleenrecht bij Joy Division, al lijkt dat soms wel zo.

Ik ben zelf ook niet zo van de uitgebreide beschouwingen, althans in de mume posts, maar waar ik wel jeuk van krijg is de stelligheid zonder onderbouwing. Als je dat (die saaiheid) ervaart zeg er dan op z'n minst bij waarom je dat vindt. Kom op, mijn dochter werd op de basisschool al geleerd een boekverslag te schrijven.
Users als deric raven, dazzler, mjuman en chameleon day besteden vele uren (schat ik in) aan hun pennevruchten en verdienen niet vergeleken te worden met users die in 2 woorden (is saai) hun mening ventileren. Dankzij hun speurwerk en hun honger naar (achtergrond)informatie leren we meer over de artiest en zijn werk.

PP hierboven geeft een in de laatste alinea een aardige typering hoe ik ook dingen ervaar. Ik kwam en kom hier hoofdzakelijk voor (de uitwisseling) van informatie (niet alleen halen, maar ook brengen), en het uitwisselen van opvattingen over eea.

Beide vergen iets meer toelichting en verdieping dan narcistische posts van het type: "ga ik zeker nog eens beluisteren" of "na eenmaal draaien valt het tegen" of posts waarin de goede nummers worden aangestipt zonder enige toelichting - zoiets heeft imo alleen waarde voor de poster zelve. En een toelichting is wel fijn als je ergens over wilt lullen en daarvoor komen we hier toch?

In het geval van Sugartummy is het helemaal niet toevallig omdat ie bij alle wavealbums die ik hogelijks waardeer dit soort weinig informatieve praat heeft neergeharkt. What's the use, denk ik dan. Dit verhoogt het solipsistische narcistische gehalte van de site en dat ervaar ik als onprettig: social media dienen wel sociaal te blijven en niet hoofdzakelijk de narcistische afspiegelingen van een individu te dienen.

En de reden waarom ik hier zoveel zou hebben gepost is een hele simpele, muziekvrienden, dit album is een essentieel onderdeel van mijn eigen mentale muzikale bagage en dat evangelie wil ik net zoals Dazzler en Deric Raven graag uitdragen - ieder op zijn manier, en met zijn associaties en soms is dat grappig en soms wat minder; de intentie de lezer te betrekken/informeren/amuseren lijkt me echter steeds aanwezig.

Het gaat hier uiteraard ook om iemands kunde: Kun jij je mening goed verwoorden enz. Voor sommige mensen is het lastig om muziek in woorden te omvatten. Bij film, games en boeken is dat vaak anders. Respecteer dat sommige users ondanks beperkte middelen wel hun mening willen geven.

In tegenstelling tot Closer gaat dit album een stuk minder lang mee. UP is Ian Curtis die sprint naar het einde van een tunnel om daar vervolgens te gaan zitten en nadenken. Dat laatste is het begin van Closer.

De bijdragen van de 2, 3 en 4 pagina posters zijn natuurlijk van een zeer belangrijke meerwaarde, door die bijdragen ben ik dit album ook anders gaan beluisteren en ervaren.

Alleen vind ik persoonlijk dat er ook niets mis is met korte en bondige verhalen zoals die van b.v sugartummy, er zijn immers ook nog genoeg mensen die dit album niet kennen en misschien ongeveer dezelfde smaak hebben als sugartummy, en die geen zin hebben om tientallen pagina, s door te spitten om enthousiast te raken van dit album.

Sociaal zijn is ook iedereen in zijn/haar waarde te laten, immers niet iedereen is even welbespraakt en kan stukken schrijven als een journalist of columnist.

Ok - even ter verduidelijking van mijn punt (informatie zodat discussie mogelijk is/wordt):



1. Wat maakt de genoemde nummers saai? Wat is het uitgangspunt om iets saai te noemen
***opm: je kan ook gewoon klikken op statistieken en dan vind je o.m. de volgende stemmen:

•I Remember Nothing (30 stemmen)
•Interzone (25 stemmen)
•Insight (22 stemmen)
•Candidate (13 stemmen) ***

2. Waarom is de rest geweldig?

3. Wat is de zin van het eerste album afzetten tegen het tweede (dat snap ik nog enigszins), maar vervolgens ook nog tegen een verzamelaar (singles. 12's etc) - die ook nog eens in 2, totaal verschillende versies - lp vs cd te krijgen is? Dat is imo niets minder dan appels met peren vergelijken.

Sorry hoor, we hebben het over communicatie. Als je naar de dokter gaat, kan je ook overbrengen wat er mis is en als je een blueray-speler gaat kopen kan je ook vertellen wat je wilt.

Het is imo gewoon een basale vaardigheid om te kunnen overbrengen wat je bedoelt.

Ik zie zelf niet waarom je je er druk om zou moeten maken. Je scrollt toch gewoon rustig door? Het is nou ook weer niet zo dat de inhoudelijke opmerkingen worden bedolven onder de narcistische posts. Het zou vervelend worden als het hier een soort fok zou worden en er niets meer te genieten valt van de uitwisseling.

Lezen wil wel eens helpen:


Het staat er dus écht - en ik heb NIET over 3 albums - ik zou jouw reactie wel eens willen zien als ik zou losbranden bij een groot aantal van jouw fave metal-albums

De vergelijking met de arts gaat wat mij betreft niet helemaal op. Aangeven waar bijvoorbeeld de pijn zit is een stuk eenvoudiger dan je gevoel bij iets overbrengen. Mede dankzij de lyrics van Curtis is Joy Division een moeilijke band om te vertellen wat je er bij voelt. Mjuman kan dat vrij eenvoudig maar hij heeft ook meer ervaring met het onderbouwen van zijn mening.

Ik beleef dit album persoonlijk niet als een album met goede en slechte nummers, maar meer als een kille en ijzige luistertrip. Want ik kan me niet voorstellen dat iemand wat hij/zei als mindere nummers ziet, die nummers zou gaan skippen.

De texten ken ik ook niet van haver tot gort, maar met de muziek en de kilheid erin kun je wel horen waar het een beetje over gaat. Muziek is voor mij dan ook geen wetenschap, maar puur om te relaxen en je te ontspannen. Door met name jouw schrijven Mjuman en door Dazzler ben ik toch iets meer thuis in de texten en het verhaal.

Maar als iemand niet van de manier van schrijven houd van sugartummy die kan ook gewoon op meningen drukken, dan lees je natuurlijk de essentie van dit album.

En dit album vergelijken met een verzamelaar daar kan ik me ook niet in vinden.

ik kan me ook wel vinden in jouw bovenstaande verhaal Mjuman, maar zou het mooist zijn als sugartummy zelf eens erop in zou gaan.

ik zal hem eens weer opzetten, want dat is alweer een tijdje geleden.

Heb deze nu net ff weer gedraaid, maar je moet echt in de stemming zijn voor deze. Ik vind het een echt najaars of winter album, heerlijk zwaarmoedig en depressief. Heb hem net weer helemaal gehoord, maar eerlijker en oprechter kun je het niet krijgen, maar je moet er ook maar net zin in hebben.

heb niet te vaak zin om deze op te zetten, The Cure zet ik in dit genre dan een stuk makkelijker op, waarom weet ik niet, misschien omdat het iets minder zwaarmoedig en iets luchtiger is allemaal.

En ik vind deze beter dan Closer, ik houd wel van het zwaarmoedige en depressieve van deze.

Interessante docu over de hoes van deze plaat : Data Visualization Reinterpreted by VISUALIZED on Vimeo

Docu is een wat groot woord voor een stukje van een paar minuten, maar het is de moeite waard. Dat gekleurde mozaïek dat even langskomt is wel mooi trouwens! En leuk om Peter Saville te horen over de kracht van het artwork.

De hoes van deze plaat had ik al vaak gezien op T-shirts, zonder te weten dat het ging om Unknown Pleasures van Joy Division. Pas later kwam ik erachter wat voor een invloedrijke plaat dat eigenlijk is geweest.
Vorig jaar de film Control gezien, en die maakte mij pas echt benieuwd naar de muziek van JD. Ik hoopte de plaat (en dan meteen Closer ook maar) op vinyl te vinden, maar dat werd me iets te kostbaar. Enkele weken geleden kwam ik in een vestiging van een niet nader te noemen platenwinkel, alwaar Unknown Pleasures en Closer (weliswaar op CD) samen voor een tientje werden aangeboden. Kon ik niet laten liggen natuurlijk.
Dus sta ik nu aan het begin van een ontdekkingsreis door het oeuvre van Joy Division. Wat mij bij de eerste luisterbeurten vooral opvalt is de kale, rudimentaire sound van het album. In deze tijd waarin alle muziek ge-'brickwalled' wordt om het maar zo vet mogelijk te laten klinken is het een verademing om een produktie te horen waarin, op een beetje galm na, stem en instrumenten zo puur klinken als maar kan. Geen afleiding, geen trucjes. Je moet het doen met alleen de muziek en de woorden. En zo hoort het.
Voordat ik sterren ga uitdelen heeft deze plaat nog wat luisterbeurten nodig. En die gaat 'ie krijgen.

Toch zijn er wel bepaalde trucjes gebruikt om het zo te laten klinken als het klinkt. Het is namelijk ook heel kunstig om een sound als die van JD te creëren. Zo donker alsof je je bevindt in de afgrond van een gekwelde geest. Een fascinatie om mee te mogen op die reis door de meest duistere plaatsen waar je normaal niet komt en eigenlijk ook niet eens wil komen. UP en Closer zijn wat dat betreft een soort van 'Atrocity Exhibitions'.

Bepaalde trucjes? Hannett gebruikte een heel arsenaal! Bepaald geen "kale, rudimentaire sound". Hannett was berucht om de bewerking van het "drumgeluid" tot die typische klank die het op dit album heeft. Daar hebben vele (nachtelijke) uren in gezeten. Af en toe verordonneerde Hannett een bandlid om naar de studio te komen en weer wat te in te spelen, waarna men weer kon opzouten. Hij liet de bandleden niet toe tot zijn productiewerk. Dat was zijn ding, tot grote frustratie van de band die aanvankelijk ook totaal niet te spreken was over het klankbeeld van het album. Hannett was zo goed als het vijfde (solitaire) bandlid.

Voor de kale, rudimentaire sound van JD beluistere men de Peel Sessions of een live-registratie. Dan is JD een hele andere band met een geluid dat "recht in je smoel" landt.

Weinig aan toe te voegen. Eenieder die wil weten wat Hannett met een beginnend bandje kon doen, moet maar eens luisteren naar 11 o' Clock Tick Tock van een tot dan toe onbekend Iers bandje, U2. Een ander fraai specimen is Pauline Murray & The Invisible Girls - Pauline Murray & The Invisible Girls (1980) waar Hannett nota bene zelf bandlid is: een album met een matige zangeres, dat toch fraai en etherisch klinkt.

Of: New Order, "Everything's Gone Green" 1981 - zonder meer baanbrekend.

Ik weet niet of het hier al eerder beschreven is
door techneuten die het beter kunnen verwoorden.

Maar de meest in het oor springende truc
is die van het verschuiven van de instrumenten in het stereobeeld.
Drums, bas en gitaar zitten ver van elkaar in hun eigen hoekje.

Op die manier wordt ruimte gecreëerd voor het stemgeluid van Ian Curtis
en wordt de focus van de luisteraar naar de teksten en de performance ervan getrokken.
Dat verklaart ten dele waarom sommigen de stem van Curtis als onheilspellend, profetisch
of intrigerend ervaren. Een stem die door Martin Hannett ook kunstmatig laag werd gehouden.

Martin Hannett drukt zo samen met de band zijn stempel
op wat we de typische postpunk sound zouden kunnen noemen.
Tragere ritmes, zware bas, diepe drums, kervende gitaren en ijle synths.

In dat licht krijgt dit stukje tekst uit New Dawn Fades ongewild een dubbele betekenis.

A change of speed, a change of style
A change of scene, with no regrets
A chance to watch, admire the distance

Een nieuw muzikaal palet om thema's als vervreemding krachtig vorm te geven.

En vergeet: "The Return of the Durutti Column" niet....en "To Each" van ACR.

Heerlijke plaat, de manier waarop de muziek op zo'n aparte wijze uit je stereo-boxen komen geeft het hele album extra charme. Heerlijke muziek.

Iemand dit ooit gehoord:

YouTube - NOLAN PORTER --- KEEP ON KEEPIN ON

Blijkbaar zou Joy Division dit nummer eens coveren. Ze leenden in ieder geval de riff voor Interzone.

Ok - paar vragen:

Q: wat is dit?
A: Northern Soul - lookitup

Q: waar ligt Manchester?
A: lookitup

Q: wat waren (post)punks en wavers zeker niet ?
A: musical fools

Lydon was bijv een van de grootste reggae-kenners (destijds). Tony Wilson (Factory) was bovendien aardig into soul.

Beatles en Stones leveren meer op als je die aan de lakmoestest onderwerpt (Mr Postman bijv).

Ik weet het, maar ik vind dat soort dingen altijd wel leuk om te ontdekken. En zeker hier vond ik het best verrassend.

Heren, lezen jullie mijn berichten niet?

bij Warsaw - Warsaw:





PS bron van mijn info is dit boek: http://www.joydiv.org/bk5.htm



En via Joy Division evolueert het nummer weer naar deze cover.