Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Dit vind ik toch wel een erg vervelende reactie moet ik zeggen. Het lijkt wel of bepaalde mensen sommige albums hier claimen en anderen er niets over mogen zeggen.
Persoonlijk lees ik liever dat soort korte reacties dan die ellenlange stukken van jou. Volgens mij duiden die eerder op narcisme dan die stukjes van mensen die gewoon simpelweg vertellen wat ze van een album vinden.

Even kort over dit album dan: ik vind het na al die jaren (en ik ken het al sinds begin 80er jaren) nog steeds een matig album. Voor mij niet een van de echt bepalende albums uit die tijd, maar dat is nogal persoonlijk. En hoe lang er ook aan gesleuteld moge zijn, de drums en elektronische bliepjes vind ik nogal storend. Slechts enkele nummers springen er wat mij betreft uit, met name dan Shadowplay.

Lees even verder dan je scherm hoog of breed is - zoals het er staat is het gewoon gezeur. Imo is verlagen posts van het niveau "ik vind dit nummer goed en dat nummer springt eruit" zonder enige toevoeging of verklaring een post tot het niveau van een like op Feestboek - iets waar je imo weinig aan hebt, waardoor van deze site aan informatieve waarde verliest.

Maar blijf gerust dooremmeren over narcisme en zo - op een gegeven moment haak ik wel af, ook met onderhouden van een aantal topics (die gericht zijn op info-overdracht). De meesten komen hier nl om te halen, te babbelen en te zeuren - informatie brengen zie je steeds minder vaak

Geef toe, Mjuman, je hebt zeker 40 van die 42 pagina's eigenhandig volgeschreven, niet?
Soit, met die opmerking over dat berichtjes als 'ik vind dit een leuk liedje en dat niet', ik zit er ook niet op te wachten. Daarvoor hebben we de statistieken van favoriete nummers op de cd.

Gelukkig is er naast mijn absolute favoriete stijl van muziek: thrash metal etc. 1983 - 1991, ook nog zat andere muziek op de wereld waar ik ook een enorm zwak voor heb...zo ook gaat de oude new wave er bij mij ook nog wel eens in als koek, op z'n tijd wel te verstaan. Want na 2 daagjes oude wave heeft de sfeer weer flink grip gekregen op mijn brein-gevalletje, en wordt het altijd weer tijd om snel naar buiten te gaan om samen met de vogels de boel weer es wat te gaan relativeren, of ik ben met spoed weer toe aan mijn vertrouwdere stijlen als metal en punk. Maar goed, 2 essentiele aspecten van muziek, althans die ik persoonlijk ernstig apprecieer zijn ruimschoots aanwezig op deze klassieker van een plaat: klankkleur/sfeer en originaliteit! Oké, je hoort in de verte ergens wel wat the Doors of soms Pistols bijv., maar Joy Division groeit daar met een gigantische eigenheid ver langs heen...dus echt wel origineel, om natuurlijk nog maar ernstig te zwijgen over de zang van Curtis die werkelijk in een aantal nummers door merg en been gaat; onbeschrijflijk mooi en ontroerend. Echte muziek, daar doen we het voor! Alle minimale middelen die aangetrokken worden om dé nummers uit te drukken, gegoten in dé sfeer en dé kleur...vol galm en zwart! I love it! Niet alle nummes vind ik even sterk of aantrekkelijk, maar bijv. "Day of the Lords" of "New Dawn Fades" zijn goddelijk mijn inziens en het nummer "Shadowplay" krachtig goed, en de band blijft eeuwig fascinerend...niet alles geeft zich mijn inziens zomaar prijs, des te beter! En nogmaals, zij waren vernieuwend destijds denk ik, al die retro-bands tegenwoordig hebben wat dat betreft weinig zin voor mij én voor de muziek in z'n algemeenheid.

Deze plaat is goud waard, echt puur goud. Ik heb kennis gemaakt met Joy Division door mijn vader. We drinken samen een biertje en luisteren naar veel muziek, dat kan verschillen van Bach tot Stiff Little Fingers. Toen ik 15 was, 3 jaar geleden nog maar, liet hij mij Joy Division horen en ik ben het steeds meer aan het waarderen, ik vind het geweldig!

Wat ik zo bijzonder vind is de verschillen van de platen. Deze wat meer rock-achting geluid en de volgende had meer donkere tonen in een rustigere sfeer. Vooral Day of the Lords had zo'n pakkende riff. Ook laat She's lost control mij niet meer los, gelukkig. De teksten zo poëtisch, ik wacht nog steeds op die ene poëzie opdracht op school waarbij Ian Curtis' teksten kan gebruiken, maar ik dwaal af, het is een meesterwerk door vele variaties in de muziek verveelt dit niet. Was ik er maar geweest in Paradiso in 1980.

Geweldig verhaal! Ik hoop dat ik dat soort dingen ook kan doen met mijn zoons als ze wat ouder zijn.

Nog steeds erg heftig! Luister het niet vaak meer maar als ik dat doe gelijk weer in trance! Closer raakt mij meer. Disorder,insight,canditate mijn favoriete tracks van dit album. Blij dat ik de elpee nog heb.

dit is een plaat die 20 keer moest beluisteren voordat het kwartje viel. Ik snapte niets van de lovende recensie in Oor. Maar toen het kwartje viel (overigens nadat ik gevallen was voor Closer) is de plaat een half jaar niet meer van mijn draaitafel afgeweest. Schoonheid kent vele gezichten en deze naieve en holle kunst is daar een van. Een indringende en stemmige plaat. Zit je erin dan laat het je niet meer los.

Ik heb nu een originelere met een reliëf hoes. Niet de grafiek is reliëf maar de hele hoes, met zo'n streep/ruit opdruk. Lastig uit te leggen.

Deze heeft ook de originele binnenhoes. En hij kostte maar een tientje!

Closer blijft favorieter omdat die aangrijpender is maar deze luistert echt héérlijk weg, zonder dat de gevaarlijke sfeer wordt aangetast door het luistergenot.

Zo, dan heb je een heeele goede koop gedaan!

Hangt natuurlijk wel af van de kwaliteit van het vinyl.

Uiteraard en ook van de kwaliteit van de hoes.

Ja ja allemaal kenners blijkbaar - (origineel) label, groove etchings anybody?

Ook wij hebben discogs, mjuman.

hi hi

Is bekend - ook in de Alblasserwaard waar de religie welig tiert is internet - om het geloof overeind te houden en het woord te verspreiden.

Maar wat o wat, platenmaat, staat er op die plaat van jou?

De mijne is een eerste Hollandse persing - uit mijn oorspronkelijke collectie

Ik heb allerlei versies gehad waaronder de UK persing met het donkerrode vinyl (alleen te zien als je het tegen het licht houdt). (edit: Nu ik net ga zoeken voor hoeveel die eigenlijk van de hand is gegaan bleek het dat dat Closer is geweest, maar goed..) Heel mooi natuurlijk, maar mijn besmetting met het door jou genoemde H3 virus is bij mij niet zo heftig. Ik had eerst een andere eerste UK persing, maar aangezien ik een in alle opzichten near mint uitvoering in handen kreeg van een iets latere persing (VR 22497naast FACT 10, volgens discogs uit 1983) heb ik hem daar voor ingeruild en die heb ik nu dus. Mocht ik ooit een eerste UK persing in handen krijgen in near mint staat dan ruil ik de mijne weer om. Zo gaan die dingen als je in vinyl handelt. Ik verruil mijn platen nogal eens om voor andere versies.

Ik weet niet welke versie de mijne betreft, wel dat de aanschaf in 1980 of 1981 was. De etchings zeggen: 'A porky prime cut', 'this is the way', 'step'.

^dat is de beste versie, vriend

Dat is een eerste persing van de hand van master engineer George Peckham (a.k.a. Porky), check Discogs. De mijne draagt "Stemra" op het etiket - als eerste NL-persing, teruggeruild van iemand die een deel van mijn vinyl had gekocht way back in '88.

Het verhaal van R71 is herkenbaar: een deel van o.a. mijn Cocteau Twins albums was op Megadisk (met een lelijk zaagblad als logo op het label); die heb ik inmiddels zo goed als allemaal vervangen door 4AD-versies - veel fraaier

Jep, heb je ook met Smiths platen die op Rough Trade zijn en in NL op Megadisc. Uiteindelijk heb ik dan ook liever Rough Trade. Mijn versie van UP is overigens gewoon prachtig, je ziet alleen maar in het klein dat VR Cat. nr. staan, verder is het gewoon een Factory plaat, prachtige structured hoes en stevige binnenhoes, een uitvoering om van te smullen.

Die van Still, hessian sleeve (harder grijs karton) is wellicht de mooiste, alhoewel de re-release van Atmosphere - met hoes in de stijl/graphics van Substance er ook mag zijn. De eerste persing van Closer heeft trouwens ook dat zwarte/bloedrode effect (als je 'em tegen het licht houdt).

A propos Rough Trade - heb ooit Young Marble Giants (Colossal Youth - Rough8) gekocht en niet goed gekeken; thuisgekomen bleek het te gaan om een Italiaanse persing op Base Records

Jep, en JD platen heb je ook op Base Records. Overigens zijn dat prima platen verder volgens mij.
Ik bedoelde trouwens ook die 'rode' eerste persing van Closer die ik had (zowel in zwart als in dat rood heb je die eerste persingen, zie discogs). Van UP bestaat er ook zo'n uitvoering, maar die heb ik nog niet in handen gehad (tenzij zonder dat ik het nog wist...).

Ik had ooit de originele Factory cd's van UP, C en S.
Die hadden trouwens een hoesje in vergelijkbaar karton als de vinyl hoezen.

Als een oen weggedaan omdat ik veel van de Rhino deluxe remasters verwachtte.
Bleek dat er daar geen bonustracks opzaten, tenzij een live-concert.

Had ik dus nooit, nooit mogen wegdoen natuurlijk.

Op vinyl heb ik enkel de originele Transmission en LWTU 7" single.
De albums tik ik vroeg of laat nog wel eens in originele versie op de kop.

Huh??? wat heeft dazz uitgespookt??

De kwaliteit van mijn versie is redelijk goed, trouwens. Af en toe wat kraakjes, maar dat is stof en niet storend. Schoonmaken en voila.

Waar heb je het eigenlijk gekocht? Internet of lokale platenzaak?

Die laatste. King Kong in Leeuwarden.

Ben nu wel benieuwd wat voor persing je hebt; ga eens naar Discogs.com, zoek dit album eens op, kijk naar de groove etchings (die vind je bij het hoofd-item) en laat het ons weten

King Kong staat nog op mijn lijstje om eens te bezoeken als ik in de buurt ben Dacht dat ze meer in metal en rock deden. Vandaar ook wellicht een 'nice price'

Noodles on a Plate - Imgur .